Τι θα γίνει στην Κύπρο

Δεν είναι εύκολο ολόκληρο μέλος της Ακαδημίας Αθηνών να εγκαταλείψει τις δάφνες στις οποίες επαναπαύεται έπειτα από τη διάλεξη στην οποία φανέρωσε τη στενή σχέση μαθηματικών και ελληνικής γλώσσας για να ασχοληθεί με ένα θέμα τρέχουσας πολιτικής. Κατά συνέπεια, η σπουδή του ακαδημαϊκού Προκόπη Παυλόπουλου να στείλει από τους πρώτους συγχαρητήρια στον νέο πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, Νίκο Χριστοδουλίδη, αμέσως μετά την ανακοίνωση του τελικού αποτελέσματος, δείχνει ακριβώς πού πάνε τα πράγματα.

Ο Νίκος Χριστοδουλίδης, άλλωστε, το είχε εγκαίρως αναγγείλει. Είχε υποσχεθεί προεκλογικά ότι επιθυμεί η Κύπρος να είναι ένας ισχυρός εταίρος στην Ευρώπη και στη Μέση Ανατολή, με ισχυρή αποτρεπτική ισχύ, και γι’ αυτό θα κάνει πράξη την αναβίωση του ενιαίου αμυντικού δόγματος! Για όσους δεν θυμούνται, ενιαίο αμυντικό δόγμα ήταν μια πολιτική σύμφωνα με την οποία οποιαδήποτε επίθεση της Τουρκίας εναντίον της Κύπρου θα θεωρούνταν ισοδύναμη με επίθεση εναντίον της Ελλάδας, οπότε θα έπρεπε να κηρύξει και η Ελλάδα τον πόλεμο στην Τουρκία. Κάποια στιγμή, βεβαίως, η Ελλάδα του Κώστα Σημίτη διασφάλισε την ευρωπαϊκή πορεία της Κύπρου, κάτι που αποκάλυψε τη γύμνια του ενιαίου αμυντικού δόγματος. Τότε φάνηκε εφικτή και η λύση του Κυπριακού, διότι σε αυτήν οδηγούσε η λογική. Φρούδες ελπίδες. Η λύση πέταξε, το 2004 και το 2017, και τις δύο φορές με ευθύνη της ελληνοκυπριακής πλευράς (και με τη σιωπηλή ανοχή την πρώτη φορά της διακυβέρνησης Κώστα Καραμανλή, τη δεύτερη φορά της διακυβέρνησης Αλέξη Τσίπρα, με υπουργό Εξωτερικών τον Νίκο Κοτζιά).

Οπότε, τώρα, οι Ελληνοκύπριοι είναι έτοιμοι να ξαναβγάλουν στο προσκήνιο τα φαντάσματα του παρελθόντος. Μπορεί και να οραματίζονται ότι η Ελλάδα θα πέσει στην παγίδα, ότι περιφρονώντας τη θέση της Ευρωπαϊκής Ενωσης για την Κύπρο (συνολικά, όχι μόνο για το Κυπριακό) θα επιθυμήσει ακόμα μια φορά να συνυφάνει τη θέση της με την πολιτική κλειστών οριζόντων που ανέκαθεν είναι κυρίαρχη στην Κύπρο – χωρίς τα κέρδη των Κυπρίων, το χρήμα από διάφορους παραδείσους που κατά καιρούς έχει καταλήξει στο νησί.

Κατά τα άλλα, η εποχή Χριστοδουλίδη ήδη βύθισε στην κατάθλιψη όσους έλπιζαν σε ένα θαύμα αναθέρμανσης της συζήτησης για ομοσπονδιακή λύση – στην Κυπριακή Δημοκρατία αλλά και στα Κατεχόμενα. Η διχοτόμηση μοιάζει να επικυρώνεται και να βαθαίνει, μάλιστα μέσω μιας υποτίθεται πατριωτικής και καταγγελτικής ρητορικής που θα ανακαλεί τις αποφάσεις του ΟΗΕ (ενώ, ως γνωστόν, υπονομεύθηκαν συστηματικά οι προσπάθειες του ΟΗΕ να δοθεί λύση). Στο μεταξύ, η απουσία συνομιλιών με την άλλη πλευρά είναι εγγύηση στασιμότητας, μικρών ηττών και επιμέρους κρίσεων για διάφορα εκκρεμή ζητήματα (νεκρή ζώνη, Βαρώσι, ΑΟΖ, κ.ά.).

Επίσης, επισημοποίησε την απόσταση της Κυπριακής Δημοκρατίας από την ΕΕ, για την οποία δεν είναι αμελητέα ζητήματα η υπονόμευση του κράτους δικαίου και τα σκάνδαλα διαφθοράς, ούτε η χρησιμοποίηση της Κύπρου για νομιμοποίηση δραστηριοτήτων των ρώσων ολιγαρχών.

Δεν μπορώ να φανταστώ, για παράδειγμα, ότι στην ΕΕ δεν έχουν σημειώσει ότι ο νέος πρόεδρος είναι αυτός που πριν φύγει από το υπουργείο Εξωτερικών υπέγραψε δύο συμφωνίες με τη Ρωσία, προσφέροντας φιλοξενία στα κυπριακά λιμάνια σε ρωσικά πολεμικά πλοία, αλλά και πρόσβαση σε πληροφορίες για την κυπριακή ΑΟΖ…

Λενινιστές Ουκρανίας!

Πριν από μερικές μέρες, αποκάλεσα μερικούς διαδηλωτές του ΚΚΕ «για την ειρήνη» που επέκριναν τη Δύση πουτινιστές. Γιατί; Δεν θα εξηγήσω. Απλώς θα καταλάβετε αν διαβάσετε το απόσπασμα από τον εκτενέστατο χαιρετισμό της Νεολαιίστικης Πτέρυγας της Ενωσης Κομμουνιστών Ουκρανίας στο 13ο Συνέδριο της ΚΝΕ, που παραθέτω (oλόκληρο το κείμενο, για τους περίεργους και τους συλλέκτες, στο σάιτ 902.gr). Με τις υγείες σας:
«Η χρονιά που πέρασε δημιούργησε νέες προοπτικές για το κομμουνιστικό κίνημα όσον αφορά τη διερεύνηση και την ανεύρεση τρωτών σημείων στον κύριο εχθρό του εργατικού κινήματος, το κεφάλαιο.
Πράγματι, το κεφάλαιο δεν μπορεί να αντισταθεί στον πειρασμό των βραχυπρόθεσμων κερδών, ακόμη και με τον κίνδυνο ενός σοβαρού μακροπρόθεσμου κόστους. Μιλάμε, φυσικά, για τον παρατεταμένο “μικρό νικηφόρο πόλεμο” που διεξάγει η ηγεσία μιας από τις άλλοτε αδελφικές σοβιετικές δημοκρατίες, που τώρα βρίσκεται κάτω από την μπότα της αστικής τάξης. […]
Ταυτόχρονα, αυτό που οι ουκρανικές αρχές (στην πραγματικότητα οι τυχοδιωκτικές μαριονέτες του δυτικού κεφαλαίου) αποκαλούν “επιτυχίες” και “στρατιωτικές νίκες” δεν είναι τίποτα περισσότερο από το αιματοκύλισμα του άμαχου πληθυσμού της χώρας, καθώς και από την αποστολή χιλιάδων νεαρών στρατιωτών στο σφαγείο του πολέμου με αντάλλαγμα εντελώς παράξενες διεκδικήσεις σε εδάφη που έχουν ήδη καταληφθεί από τη Ρωσική Ομοσπονδία…».