Η Κύπρος στο σταυροδρόμι

Στον πρώτο γύρο των εκλογών για την προεδρία της Κύπρου, οι περισσότεροι πίστευαν ότι η επιλογή των ψηφοφόρων θα γινόταν μεταξύ τριών όψεων του απερχόμενου προέδρου Νίκου Αναστασιάδη: ο συνονόματός του Νίκος Χριστοδουλίδης ήταν ο υπουργός του των Εξωτερικών, ο Αβέρωφ Νεοφύτου ήταν ο κομματάρχης του και ο διπλωμάτης καριέρας Ανδρέας Μαυρογιάννης ήταν ο διαπραγματευτής του στο Κυπριακό. Επομένως, σου έλεγαν, τι σημασία έχει; Οποιος και αν νικήσει στις εκλογές θα τις έχει κερδίσει ο Αναστασιάδης! Δεν είχαν υπολογίσει όμως ότι, μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, ο κόσμος γύρω μας μεταβάλλεται δραματικά και, συνεπώς, οι συνθήκες για να διατηρηθούν οι ισορροπίες της εποχής Αναστασιάδη δεν μπορούν να υπάρξουν πια. Ετσι, το αποτέλεσμα της πρώτης Κυριακής διέψευσε όσους περίμεναν ότι οι εκλογές θα ήταν μια διαδικασία ομαλής διαδοχής. Ο άχρους, άοσμος και άγευστος Νεοφύτου ήρθε τρίτος και αποκλείστηκε από τον δεύτερο γύρο, στον οποίον αναμετρώνται αύριο δύο αντίθετες αντιλήψεις για το μέλλον της Κύπρου.

Ο Νίκος Χριστοδουλίδης, ο αποκαλούμενος πλέον «Ιούδας» και «αποστάτης» από το παλιούς συναδέλφους του στο ΔΗΣΥ, εκπροσωπεί την προσπάθεια συντήρησης, όσο είναι δυνατόν, του παρελθόντος. Μαξιμαλιστής στο Κυπριακό και ρωσόφιλος, εξαρχής ήταν το φαβορί. Ομως, μετά τον αποκλεισμό του επίσημου κομματικού υποψηφίου εξαιτίας του, η αντίδραση της βάσης και των στελεχών του κόμματος εναντίον του είναι σφοδρή. Το ΔΗΣΥ ανακοίνωσε μεν «ψήφο κατά βούληση», αλλά στη θυελλώδη συνεδρίαση του Πολιτικού Γραφείου του ΔΗΣΥ, οι δύο υπουργοί, που τόλμησαν να πουν ότι θα ψηφίσουν Χριστοδουλίδη, γιουχαΐστηκαν και προπηλακίστηκαν. Γι’ αυτό και ο υποψήφιος υποχρεώθηκε να κάνει μία νερόβραστη, ενωτική δήλωση, μήπως και κατευνάσει τα πνεύματα. Στις πόλεις, με πληροφορούν, υπάρχει θυμός κατά του Χριστοδουλίδη στις τάξεις του ΔΗΣΥ. Τι γίνεται στην ύπαιθρο είναι άγνωστο, εφόσον δεν υπάρχουν δημοσκοπήσεις.

Ως προσωπικότητα, ο Χριστοδουλίδης δίνει την εντύπωση ότι είναι φτιαγμένος από ξύλο και πλαστικό. (Ξεκίνησε τον αγώνα του, διαβάζοντας την προεκλογική ομιλία που είχε γράψει ο επικοινωνιολόγος του για τον Γ. Κασουλίδη το 2008, χωρίς να το καταλάβει. Χρειάζονται περισσότερα;) Ως υπουργός Εξωτερικών δεν άφησε καλές εντυπώσεις στις Βρυξέλλες. Από τους αξιωματούχους που συνεργάστηκαν μαζί του περιγράφεται ως περισσότερο τμηματάρχης παρά υπουργός, με ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τα σημεία στίξης στο κείμενο, αλλά χωρίς στρατηγική. Επιπλέον, βαρύνεται με την αποτυχία των διαπραγματεύσεων στο Κραν Μοντανά. Το παρελθόν του δεν γεννά καθόλου εμπιστοσύνη και θα του είναι πολύ δύσκολο, αν εκλεγεί, να σπάσει το τείχος της προκατάληψης εις βάρος του. Δικαιολογημένης προκατάληψης, καθώς η τελευταία πράξη του ως υπουργoύ ήταν να υπογράψει δύο συμφωνίες με τους Ρώσους που εξόργισαν τις Βρυξέλλες. Προέβλεπαν, όχι μόνο τον ελλιμενισμό ρωσικών πλοίων (βασικός λόγος για τον οποίον ίσχυε το αμερικανικό εμπάργκο στην πώληση όπλων προς την Κύπρο), αλλά και στρατηγική συνεργασία κατά της παραπληροφόρησης!

Για τον Ανδρέα Μαυρογιάννη, από την άλλη πλευρά, δύο πράγματα μπορούμε να θεωρούμε ως δεδομένα: ότι είναι ρεαλιστής στην προσέγγισή του στο Κυπριακό και ότι δεν ελέγχεται από παρασκηνιακές δεσμεύσεις που ανελήφθησαν κατά το παρελθόν. Αυτός έκανε τη διπλωματική δουλειά· το παιχνίδι στο Κυπριακό το έκαναν οι εκλεγμένοι. Από εκεί και πέρα, η υποψηφιότητα προκαλεί ανησυχία για την πορεία της οικονομίας, δεδομένου ότι υποστηρίζεται από το ΑΚΕΛ. Εχει σημασία, πάντως, ότι η σοβαρή πτέρυγα του ΔΗΣΥ, οι κληριδικοί, θα τον ψηφίσουν – ο Γ. Κασουλίδης το ανακοίνωσε για τον εαυτό του. Αν εκλεγεί, ο στόχος του είναι να αποκαταστήσει τη φήμη της Κύπρου, που έχει πληγεί ιδίως στην Ευρώπη (γιατί στη Ρωσία την αγαπούν πολύ). Ο Μαυρογιάννης υπόσχεται ότι θα στραφεί κατά της διαφθοράς, αλλά αναρωτιέμαι πώς κάτι τέτοιο θα ήταν δυνατόν. Η Κύπρος είναι πολύ μικρή και δεν υπάρχουν μυστικά.