Ενας μεσημβρινός ανατολικά

Πρέπει να έγινε κάπως έτσι. Πρώτα θα ξύπνησαν από τη βοή, σαν ένα τρένο που έρχεται από τα έγκατα της Γης. Κάποιοι θα έµειναν ακίνητοι, παγωµένοι, στο κρεβάτι ή θα έπιασαν ενστικτωδώς το χέρι του ανθρώπου δίπλα τους. Αλλοι θα ανασηκώθηκαν φωνάζοντας προς τον Αλλάχ ή καλώντας τα παιδιά τους. Και ύστερα ήρθε η αιωνιότητα και χώθηκε µέσα σε ένα λεπτό, όσο κράτησε η δόνηση. Αισθάνθηκαν να φεύγουν. Το στόµα και τα ρουθούνια γέµισαν σοβά και τσιµέντο. Το κρεβάτι έγινε φέρετρο και το σεντόνι σάβανο. Η κάθοδος στον Αδη έγινε µαζί µε το ίδιο τους το σπίτι. Το ταβάνι ενώθηκε µε το πάτωµα. Ο τελευταίος ήχος που πήραν µαζί τους στο σκοτάδι ήταν κραυγές. Οι δικές τους κραυγές µέσα σε έναν κόσµο που κατέρρεε. Στον δικό τους κόσµο.

Ο άνθρωπός µας πηγαίνει για ύπνο κάνοντας αυτές τις σκέψεις. Προσπαθεί να το αναπαραστήσει στο µυαλό του για να το ξορκίσει, µήπως και σταµατήσει να φοβάται. Εντελώς µεταξύ µας, αισθάνεται τύψεις. Και στοχάζεται πάνω στην έννοια της τύχης. Τι µας χωρίζει από τις εικόνες των κτιρίων που τώρα στέκουν σαν τσαλακωµένα κονσερβοκούτια πάνω στο χιόνι; Ενας µεσηµβρινός. Και εδώ έρχεται η τύχη και σου µιλάει. Αν έχεις γεννηθεί ένα µεσηµβρινό ανατολικότερα ή έναν παράλληλο νοτιότερα, η ζωή σου θα ήταν εντελώς διαφορετική, ίσως τώρα να ήταν σαν ένα κοµµάτι από σπασµένο µπετόν πάνω στο χιόνι. Ολο αυτό το δράµα είναι δίπλα, σκάρτα µία ώρα µε το αεροπλάνο. Ακόµα και αν πεις να πας εκεί οδικώς, θα φτάσεις µέσα στην ίδια µέρα. Λες και η σφαίρα περνάει ξυστά και πάει και καρφώνεται στην καρδιά του διπλανού σου. Χιόνι εδώ, χιόνι και εκεί. Μόνο που εδώ η αγωνία σου ήταν µη γλιστρήσεις, άντε και µήπως κοπεί το ρεύµα ή κολλήσεις σε κανένα µποτιλιάρισµα. Εκεί η αγωνία δεν έχει λέξεις για να µπει, µόνο κραυγές και λυγµούς.

Κάποτε είχε διαβάσει ότι ένα από τα προεκλογικά ρουσφέτια που κάνουν οι τουρκικές κυβερνήσεις είναι να νοµιµοποιούν αυθαίρετα και να κάνουν τα στραβά µατιά σε κατασκευαστικές αυθαιρεσίες. Κάπως έτσι θα σηκώθηκαν και αυτοί οι πολυώροφοι τάφοι, φτιαγµένοι από τα κηδειόχαρτα των ενοίκων τους. Και τώρα που οι νεκροί, ο ένας δίπλα στον άλλον, µπορεί και να φτάνουν µέχρι την Αγκυρα, σκέφτεται ότι αυτοί οι σεισµοί καταπλάκωσαν και τον Ερντογάν, τον έχωσαν τόσο βαθιά µέσα στη γη που δεν πρόκειται να ξαναβγάλει το κεφάλι στο φως. Ναι βέβαια, σε τέτοιες στιγµές δεν σκέφτεσαι αυτά, αλλά τους ανθρώπους που χάθηκαν, από τα ντουβάρια που έκλειναν τις ζωές, τα παιδιά τους, το γέλιο και το κλάµα τους. Οµως ο άνθρωπός µας σκέφτεται αυτούς που έµειναν πίσω. Τους βλέπει στα πλάνα και είναι λες και φόρεσαν όλοι µάσκες αρχαίας τραγωδίας. Πώς είναι να στέκεις µπροστά στα συντρίµµια που έχουν σκεπάσει όλη σου τη ζωή; Πήγε ο Ερντογάν και τους είπε ότι σε ένα χρόνο θα έχουν ξαναχτιστεί όλα. Μα, οι ζωές δεν ξαναχτίζονται. Τι αξία έχει ένα καινούργιο σπίτι χωρίς τους ανθρώπους, τις µυρωδιές, τα αντικείµενα που έφτιαχναν αυτό που, τόσο γενικά, λέµε ζωή; Και πώς να ξαναρχίσεις τη ζωή σου όταν έχεις χάσει όλες τις αναµνήσεις σου; Πού πήγαν οι φωτογραφίες; Τα οικογενειακά κειµήλια; Εκείνες οι ζωγραφιές πάνω στο ψυγείο; Πέθαναν χιλιάδες. Αλλά θα αργοπεθαίνουν εκατοµµύρια. Ολη αυτή η περιοχή θα γίνει ένα πεδίο πάνω στο οποίο θα κυκλοφορούν δυστυχισµένα ζόµπι. Σκιές που τη µία στιγµή θα αισθάνονται τυχερές επειδή ζουν και την άλλη άτυχες επειδή δεν πέθαναν. Και έτσι, µέσα από τον πόνο, το µακελειό του άλλου, ο άνθρωπός µας πηγαίνει για ύπνο και συνειδητοποιεί ότι είναι ευτυχισµένος. Οχι µόνο επειδή είναι καλά, το σπίτι του στέκει στις κολώνες και το ψυγείο του είναι µισογεµάτο. Οχι για αυτό. Αλλά επειδή έχοντας δει όλες αυτές τις εικόνες, θα κλείσει τα µάτια και θα αφεθεί στον ύπνο. Γιατί όσο πόνο και αν δεις, όση δυστυχία και αν δεις µέσα σε ξένα µάτια, τίποτα δεν αξίζει όσο ένας καλός, ήσυχος ύπνος στο κρεβάτι σου. Ολες οι ζωές του κόσµου δεν πιάνουν µία µπροστά στη δική σου και των ανθρώπων σου.