Μερική άγνοια

Αλκίνοος

Ο Αλκίνοος Ιωαννίδης έγραψε ένα πολύ ωραίο κείμενο με αφορμή όσα συμβαίνουν και ακούγονται για τα πτυχία των καλλιτεχνών και την πρόσβαση που προσφέρουν στο Δημόσιο. Και περιγράφει τους συνοδοιπόρους του στον σκληροτράχηλο, αλλά όμορφο, δρόμο της τέχνης. Ποιοι είναι αυτοί; «Οχι μόνο οι διάσημοι και οι πετυχημένοι. Μα κυρίως όσες και όσοι παλεύουν να βγάλουν την κάθε μέρα χωρίς χρήματα για το νοίκι, αλλά με πίστη, με όνειρο, με ευθύνη, με ακούραστη απλήρωτη εργασία. Χωρίς εγγυήσεις, χωρίς δίχτυ ασφαλείας, χωρίς στήριξη, χωρίς επιβράβευση».

Ομορφο. Για αυτό και σκέφτομαι να το χρησιμοποιήσω, έτσι όπως έχει, σε ένα κείμενο που θα γράψω για τους δημοσιογράφους, ειδικά για αυτούς που κάνουν τα πρώτα τους βήματα στο επάγγελμα. Μιλάμε για πολλά παιδιά, με πανεπιστημιακό τίτλο στο χέρι, με μία ευρεία γνώση του κόσμου και του τρόπου που λειτουργεί, με ξένες γλώσσες και ίσως ταλέντο στη γραφή, μικροί καλλιτέχνες των λέξεων. Ομως τα τρώει η απλήρωτη εργασία, η αδιάκοπη ροή ειδήσεων, η φωνή του αρχισυντάκτη για να κάνουν πιο γρήγορα, βγάζοντας και τίτλο που θα φέρει κλικ. Χωρίς εγγυήσεις και δίχτυ ασφαλείας, όπως λέει ο Αλκίνοος. Και με το «Αλήτες, ρουφιάνοι δημοσιογράφοι» πάνω από τα κεφάλια τους.

Παρεμπιπτόντως και οι δημοσιογράφοι χωρίς πανεπιστημιακό τίτλο, οι απόφοιτοι των ΙΕΚ και των Εργαστηρίων, αν θέλουν να διεκδικήσουν θέση δημοσίου υπαλλήλου, οι τίτλοι σπουδών τους ανήκουν στην κατηγορία της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, μαζί με τους απόφοιτους των καλλιτεχνικών σχολών. Αν όμως πρόκειται να εργαστούν ως δημοσιογράφοι, δεν περνάνε από το ΑΣΕΠ. Οπως ακριβώς και οι ηθοποιοί για αμιγώς καλλιτεχνικές θέσεις. Ο πόνος του Αλκίνοου αφορά τους καλλιτέχνες που διακόπτουν τη σχέση τους με τη Μούσα και θέλουν να βάζουν σφραγίδες σε κάποιο υπουργείο. Ενδεχομένως δεν το έχει καταλάβει ούτε ο ίδιος. Εκτός και αν ο τραγουδοποιός εννοεί κάτι άλλο. Να σκεπάσει το κράτος-πατερούλης όσους υπηρετούν την τέχνη. Είναι και αυτή μία λύση, ναι. Μόνο που τότε δεν θα μιλάμε για τέχνη, αλλά για παραγγελιές της εξουσίας.

Μην το ζήσει γονιός

Ο Βασίλης Τσιάρτας αναμένεται να γίνει ο πρώτος υποψήφιος στις βουλευτικές εκλογές που δεν θα τον ψηφίσει ούτε η μάνα του. Κατά κυριολεξία. Θα πληροφορηθήκατε ότι η μητέρα και η αδερφή του βετεράνου ποδοσφαιριστή, που πολιτεύεται με τους Τζήμερο – Κρανιδιώτη, διευκρινίζουν, με κοινή δήλωση, ότι ουδεμία σχέση έχουν με την πολιτική του δραστηριότητα. Σημειώνουν δε την απέχθειά τους προς τις ρατσιστικές και ομοφοβικές θέσεις του ανθρώπου τους. Ο Βασίλης απάντησε με ανάρτησή του στην κοινωνική δικτύωση, από την οποία μαθαίνουμε, εμμέσως, ότι ο μακαρίτης πατέρας Τσιάρτας ήταν ΠΑΣΟΚ. Και έτσι ο Βασίλης μάς λέει ότι ασπάζεται και αυτός το σύνθημα για την Ελλάδα που ανήκει στους Ελληνες. Και συνεχίζει με ένα μακροσκελές κείμενο που, προφανώς, δεν έγραψε ο ίδιος. Δεν έχει καμία σημασία. Αυτό που μας πληγώνει είναι το οικογενειακό δράμα. Ξέρεις τι είναι να καμαρώνεις για χρόνια το παιδί σου στα γήπεδα και μετά να το καταγγέλλεις ως ρατσιστή; Μην το ζήσει γονιός αυτό το πράγμα…

Οι ζωές των άλλων

Παραδεχθείτε το. Η τραγωδία στην Τουρκία σας έβαλε για λίγο στα παπούτσια του γείτονα. Και σκεφτήκατε τι θα συνέβαινε εδώ αν μας χτυπούσε ένα τέτοιο κακό. Υπάρχει κανένας που δεν έκανε αυτές τις σκέψεις; Ωραία. Και κάθεσαι τώρα στον καναπέ, έχεις ζέστη και βλέπεις το δελτίο. Με τις πολυκατοικίες να γίνονται  μέσα σε δευτερόλεπτα σαν τσαλακωμένο κουτάκι αναψυκτικού. Και ύστερα οι εικόνες από τις προσπάθειες ανεύρεσης επιζώντων. Δίπλα σε σωρούς από τσιμέντο, στρώματα, ηλεκτρικές συσκευές και πράγματα που, αν τα βάλεις όλα μαζί, φτιάχνουν μια ζωή. Κάποια στιγμή καταλαβαίνεις ότι το θέαμα των πολυκατοικιών που καταρρέουν δεν σε σοκάρει και τόσο -βλέπεις κάτι τέτοια συνέχεια στο Netflix. Kαι μετά θα δεις ριάλιτι ή σειρά. Γιατί αν πάρεις όλες τις ζωές που χάνονται και τις βάλεις τη μία πάνω στην άλλη, πάλι δεν αξίζουν όσο η δική σου.