Υποκλοπές, επιπλοκές και διαπλοκές

Ηταν η γραφή του

χωρίς ελευθερία

Γιάννης Μεταξάς, Φεγγίτες

Ο δημόσιος διάλογος που αφορά στο Κράτος δικαίου και τους δημοκρατικούς θεσμούς πρέπει να έχει ως θεμελιώδη στόχο το ν’ αποσαφηνίσει τον τρόπο που θα ανιχνευθούν οι ιοί και τα παράσιτα που ενδημούν στα σπλάχνα του τετραγώνου: «κρατικές υπηρεσίες-δικαιοσύνη-ανεξάρτητες αρχές-δικαιώματα πολιτών». Αλλωστε είναι γνωστό ότι στις «παρεκκλίσεις» παίζουν πολλοί παίκτες, έστω για διαφορετικούς λόγους

Σας υπενθυμίζω παραδείγματα από τη σύγχρονη ιστορία:

n στα κομμουνιστικά καθεστώτα παρακολουθούνταν όλοι «οι εχθροί του λαού»

n στα νεοφιλελεύθερα καθεστώτα παρακολουθούνταν όλοι «οι επικίνδυνοι για τον καπιταλισμό»

n στα σοσιαλδημοκρατικά καθεστώτα παρακολουθούνταν όλοι «οι αντι-ευρωπαίοι και αντι-οικολόγοι»

n στα ριζοσπαστικά αριστερά[;] καθεστώτα παρακολουθούνταν όλοι «οι εσωτερικοί εχθροί του μοντέλου διακυβέρνησης»

Μολονότι οι παραπάνω διαπιστώσεις είναι γενικές [και κατά συνέπεια προσωπικής εκτίμησης] νομίζω ότι ανα-δεικνύουν την πολιτικοκομματική πραγματικότητα που ίσχυε προ της νέας τεχνολογικής επανάστασης.

Σήμερα άπαντες μπορούν να παρακολουθήσουν πάντες, δημοσία δαπάνη ή με ιδιωτικές συνδρομές ή με βοήθεια ξένων παραγόντων. Παραταύτα ΟΛΟΙ δηλώνουν ΑΘΩΟΙ του ανομήματος των ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕΩΝ, όχι γιατί δεν το πράττουν αλλά επειδή πιστεύουν ότι αυτοί [και μόνον αυτοί]έχουν με το μέρος τους τον Νόμο, την Ηθική και την Ιστορία [sic]. Λειτουργούν δηλαδή υπέρ του Εθνους, της Πατρίδας, του Λαού κ.λπ. κ.λπ.

Αυτή η ψευδαίσθηση προκαλεί τις εμπλοκές σε διακομματικό και κοινοβουλευτικό επίπεδο, καθώς οι πολιτικοί και οι μηχανισμοί οφείλουν ν’ απο-δείξουν τη θεσμική αναγκαιότητα και την εθνική σκοπιμότητα των υποκλοπών [υπερβαίνοντας το ζήτημα της ΑΘΩΟΤΗΤΑΣ τους]. Δεν θέλουν να παραδεχτούν το πασιφανές κι έτσι καταγγέλλουν το αφανές.

Φυσική πολιτική κατάληξη των παραπάνω επιλογών είναι η διαπλοκή. Αφού η Παγκοσμιοποίηση «τα πάνθ’ ορά», αφού οι δορυφόροι και τα drones κυκλοφορούν ασύδοτα στον ουρανό, αφού τα Κράτη έχουν υποβιβαστεί σε καλούς αγωγούς της διακίνησης μυστικών πληροφοριών, η agenda των παρακολουθήσεων είναι επόμενο να κλείσει το θέμα με γενικό συμψηφισμό.

Ο τελικός απολογισμός δεν θα γίνει σύμφωνα με το τι έγινε ή τι γίνεται ή τι θα γίνει στο μέλλον, αλλά με το ποιο αποτέλεσμα θα έχει όλη αυτή «η πολυλογία σύγχυσης εννοιών και νοημάτων» στην επικείμενη εκλογική διαδικασία. Η δικαίωση ή η αποδοκιμασία δεν θα συντελεστεί με βάση τα ντοκουμέντα ψεύδους ή αλήθειας αλλά με βάση τις ψήφους του λαού [οι οποίες προφανώς μπορεί να δοθούν σ’ ένα κόμμα για εντελώς διαφορετικούς λόγους].

Αρα;

ΥΓ. Θαυμάζω τους επιστήμονες και νομικούς που έχουν σηκώσει τη σημαία της διαφάνειας και της λογοδοσίας σχετικά με την άρση του απορρήτου. Απλώς επειδή δηλώνουν θεράποντες της Αλήθειας καλό θα ήταν να μην περιορίζονται μόνο στη συγκυρία [η οποία είναι από κάθε άποψη καταδικαστέα], αλλά να ενθυμούνται και να εξ-ιστορούν ενδεχόμενα και δικές τους ευθύνες.

Ο Γιάννης Πανούσης είναι ομότιμος καθηγητής Εγκληματολογίας