Πολύτιμη πολιτική ενσυναίσθηση

Η συγκίνηση που προκαλεί το δυστύχημα που μας πήρε μακριά τον  Στάθη και τον Μάριο – Μιχαήλ, τους δύο πιλότους της Πολεμικής Αεροπορίας δίνει την ευκαιρία να συζητήσουμε τη σημασία της ενσυναίσθησης στη δημόσια συζήτηση και τη στενή σχέση της με την πολιτική ζωή. Η αυθόρμητη συμμετοχή της Προέδρου της Δημοκρατίας, του Πρωθυπουργού, του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και του αρχηγού ΓΕΕΘΑ, στην εξόδιο ακολουθία και τον ενταφιασμό έδειξε ότι η θλίψη, η περηφάνια και ο πατριωτισμός συνεχίζουν να εκφράζουν ένα πάνδημο συναίσθημα. Ευτυχώς, μετά από (ένα ακόμη…) faux pas, αποκαλυπτικό της ιδιοσυγκρασίας του, συμμετείχε και ο εκπρόσωπος της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Ενσυναίσθηση είναι να βάζεις τον εαυτό σου στη θέση του άλλου, να κατανοείς τα κίνητρα και τη συμπεριφορά του, να βλέπεις τον κόσμο με τα δικά του μάτια. Το χάρισμα της ενσυναίσθησης στον δημόσιο βίο είναι πολύτιμο επειδή θέλουμε την πολιτική να αντιλαμβάνεται τον κόσμο με τα μάτια του κόσμου. Δύσκολο, αλλά κρίσιμο.

Καμία πολιτική παράταξη, καμία ιδεολογία δεν έχει κληρονομικό μονοπώλιο ενσυναίσθησης. Η ιδιότητα πάει με τον κάθε έναν άνθρωπο. Αντιθέτως, η ομαδική – κομματική περιχαράκωση αλλοιώνει το βαθύ νόημα της κατανόησης των άλλων. Είναι αποκαλυπτικό ότι στις λεγόμενες «αριστερές» προσεγγίσεις των κοινωνικών διεργασιών θεωρείται ότι οιοσδήποτε συμμετέχει στα διάφορα «κινήματα», αυτομάτως αποκτά πλεονέκτημα ενσυναίσθησης. Πρόκειται για ένα από τα πιο έντεχνα ψέματα. Διαψεύδεται από την Ιστορία, την κοινωνική αλλά και την καθημερινή πολιτική δραστηριότητα. Η αντιμετώπιση του συμπολίτη ως να είναι ένας κόκκος στην έρημο των πολλών καταπιεσμένων είναι το ψήγμα του υλικού που έχτισε φασιστικές και σταλινικές βαβυλώνες.

Αντιθέτως, στην κεντροδεξιά πλευρά του πολιτικού φάσματος, το άτομο έχει τον κύριο λόγο στις επιλογές των πολλών. Το εξηγεί το φιλελεύθερο Σύνταγμα του κράτους μας. Μακάρι οι νέοι άνθρωποι στα σχολεία μας, να περνούσαν κάποιες ώρες για να διαβάσουν και να συζητήσουν το Δεύτερο Μέρος του (άρθρα 4 ως 25), που περιγράφει με τρόπο κατανοητό και πρακτικό τα «Ατομικά και Κοινωνικά Δικαιώματα».

Με αυτές τις σκέψεις αμφισβητώ όσους ακόμη νομίζουν ότι αρκεί να ψηφίζεις το κομματικό συμπίλημα που αναδείχθηκε από τις στάχτες του 2008 και του 2010 και του 2011, για να θεωρείται πως διαθέτεις κάποιο ψευδεπώνυμο «ηθικό πλεονέκτημα» έναντι όλων ημών των υπολοίπων. Οπως αμφισβητώ ότι η αριστερή πλευρά διαθέτει «ιδεολογική υπεροχή» έναντι της αντίπερα πτέρυγας.

Το επιβεβαιώνουν πρόσφατα γεγονότα. Αποχή – σαμποτάζ στη λειτουργία της Βουλής μέχρι την ώρα των εκλογών. Ανήθικο χτύπημα της τηλεστάρ – εκπροσώπου εναντίον του αρχηγού του τρίτου κόμματος ως δήθεν «εκβιαζόμενου». Εκθεση προσωπικών δεδομένων δεκάδων ατόμων από παραταξιακή εφημερίδα, σε συνεργασία με σκοτεινά κυκλώματα «πληροφοριών». Μια «συγγνώμη» που χάθηκε για τον διασυρμό της αλήθειας στον Εβρο. Ανοίκειοι υβριστικοί χαρακτηρισμοί προς τον βασικό πολιτικό αντίπαλο και Πρωθυπουργό. Συστηματικό  bullying στον βόρβορο των media. Και πολλά ακόμη, που δείχνουν παντελή απουσία της πολύτιμης ενσυναίσθησης συγκεκριμένων πολιτικών, που διψούν για την εξουσία της «δεύτερης φοράς».

Ο Μπάμπης Παπαδημητρίου είναι δημοσιογράφος και βουλευτής