Αυτόματος πιλότος

Μια εβδομάδα τώρα, η χώρα φοράει στολή και κλίνει το γόνυ. Δεν ήταν καθόλου απαραίτητη αυτή η υπενθύμιση, ήταν όμως σχεδόν αναπόφευκτη. Κάποιοι ρισκάρουν και κάποιοι αντρειεύονται για να έχουμε εμείς το τράτο να βάζουμε την τηλεόραση στο mute, σιχτιρίζοντας για τις μακροσκελείς ενημερώσεις περί των τουρκικών, κάθε μέρα τα ίδια και τα ίδια, τς τς τς. Ο πολιτικός κόσμος έβαλε κι αυτός στην άκρη τις προεκλογικές φοβέρες και τις «αποχές» και προσήλθε σύσσωμος με ένα πένθιμο λουλούδι στα χέρια, κι ένα τούρτουρο διαπέρασε τη ράχη των πολιτών που μέχρι πρότινος νόμιζαν ότι τα Ραφάλ είναι μόνον για το γόητρο και τις παρελάσεις κι ότι τα οδηγεί αυτόματος πιλότος. Δεν υπάρχει  ψυχολογικό προφίλ του ιπταμένου, σκέφτομαι. Μόνον αυτός και η ψυχή του το ξέρουν.

Παρακολουθώντας τον πόλεμο στην Ουκρανία που τελειωμό δεν έχει – κι ούτε πρόκειται – ο καθένας αντιλαμβάνεται ότι χωρίς αεροπλάνα, οι σύγχρονοι πόλεμοι δεν λύνονται, κι ότι τα κανόνια και τα τανκς βρίσκονται επιτόπου σα μια σκηνογραφία φρίκης για τους τρελαμένους, τους νεκρούς και τους ξεσπιτωμένους. Ενάμιση αιώνα παλιότερα δεν ήταν έτσι. Ο μεσοπολεμικός νεαρός στρατιωτικός με το σπαθάκι, γόνος γαιοκτημόνων οπωσδήποτε, είχε τα τυχερά του σε καμπαρέ, χοροδιδασκαλεία και άμαξες, δύσθυμος και διαρκώς παραπονούμενος, κάτι σαν τον πρίγκιπα Χάρι. Καμία σχέση με τους συμμαθητές μου που πήγαν σε στρατιωτικές σχολές, μολονότι είχαν περάσει σε Πολυτεχνεία ή Φυσικομαθηματικό, μόνον και μόνον για να ξαλαφρώσουν τους γονείς τους από τα έξοδα. Ετσι νόμιζα τότε. Ποτέ δεν τους είδα παραπονούμενους κι ας έχασαν ό,τι ήτανε για χάσιμο.

Τελικά δεν ξέρω τίποτα για τα παιδιά που διαλέγουν τέτοιο επάγγελμα κι ας συνάντησα στη ζωή μου κάμποσα απ΄ αυτά, σε σχολεία, φροντιστήρια κι ανέμελες εφηβικές παρέες. Ηταν όπως εμείς αλλά αρκετά πιο μεγαλωμένα κι ας είχαμε την ίδια ηλικία. Με την απόσταση τόσων δεκαετιών, θα έλεγα ότι είχαν διαφορετική αίσθηση του χρόνου γι’ αυτό και τον κέρδιζαν στο τρέξιμο. Εφταναν παντού πριν απ’ την ώρα τους ενώ εμείς διατηρούσαμε το δικαίωμα να χαζολογάμε, κι ακόμα…