Την περίοδο μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Charles Swaat υπηρετούσε στο Τόκιο. Η ζωή του δεν ήταν εύκολη: επί σχεδόν μία 20ετία εισαγόταν στο νοσοκομείο σε κατάσταση βαριάς μέθης, χωρίς να έχει πιει σταγόνα αλκοολούχου ποτού. Το συκώτι του είχε καταστραφεί, μέχρι που το 1964 έμαθε για έναν Ιάπωνα ο οποίος είχε παλιότερα τα ίδια συμπτώματα με εκείνον και είχε καταφέρει να θεραπευτεί. Σχεδόν 25 χρόνια μετά την έναρξη των προβλημάτων του, οι παθολόγοι διέγνωσαν ότι η ασθένεια των δύο ανδρών ήταν κοινή: στον γαστρεντερικό τους σωλήνα υπήρχε ένας μεταλλαγμένος κλώνος του ζυμομύκητα Candida albicans, o οποίος παρήγε ένζυμα που συνέθεταν οινόπνευμα από τους υδατάνθρακες που προσλάμβανε από τροφές, όπως τα μακαρόνια. Εχοντας ακολουθήσει μια μακρά θεραπεία με αντιβιοτικά, το 1975 όλα τα κύτταρα του μύκητα στο έντερό του καταστράφηκαν και η ζωή του έγινε και πάλι φυσιολογική…
