MAGIC ΚΑΡΠΕΤ

Προσωπικότητα έχουν τελικά λίγοι

Συχνά ακούω για την ανάγκη να έχουν οι ομάδες «παίκτες με προσωπικότητα». Είναι μια ωραία υπογράμμιση από αυτές που όλοι κάνουν και κανείς δεν εξηγεί. Τι θα πει «προσωπικότητα»; Με βάση τα λεξικά «προσωπικότητα είναι το σύνολο των ιδιαίτερων ψυχικών και πνευματικών χαρακτηριστικών και των τρόπων συμπεριφοράς ενός ατόμου. Αυτό το σύνολο συμβάλλει στη μοναδικότητα κάθε ατόμου». Τι σημαίνει αυτό; Οτι κάθε άνθρωπος, και κατά συνέπεια κάθε αθλητής, έχει προσωπικότητα. Αυτό που συνήθως υπονοείται, χωρίς να γίνεται ξεκάθαρο, όταν μιλάμε για την ανάγκη ύπαρξης προσωπικοτήτων σε μια ομάδα, είναι κάτι άλλο: θέλουμε να υπάρχουν παίκτες έτοιμοι να αναλάβουν πρωτοβουλίες, να βγουν μπροστά, να δείξουν ότι μπορούν να πάρουν την ομάδα από το χέρι κ.λπ. Ποιο είναι το πρόβλημα; Πως όταν μιλάμε για σπορ κάθε παίκτης αντιλαμβάνεται το τι πρέπει να κάνει για να δείξει την προσωπικότητά του με διαφορετικό τρόπο.

Κουρμπέλης

Ο Δημήτρης Κουρμπέλης π.χ., αρχηγός του εφετινού Παναθηναϊκού, εδώ και τρία – τέσσερα ματς πιστεύει πως για να δείξει ότι πονάει την ομάδα πρέπει να κάνει του κόσμου τα φάουλ, να παίξει στο όριο της ανοχής του διαιτητή, να τρομάξει τους αντιπάλους του παίζοντας δυνατά κ.λπ. Στο ματς Κυπέλλου με τον ΠΑΟΚ ένας φινλανδός διαιτητής του χαρίστηκε. Στο ματς του ΠΑΟ με τον Αστέρα Τρίπολης ο διαιτητής Τζήλος του έβγαλε δυο κίτρινες κάρτες σε μισή ώρα. Κι ο Παναθηναϊκός, παίζοντας μια ώρα με παίκτη λιγότερο, έχασε το παιχνίδι και την πρωτιά στη βαθμολογία από την ΑΕΚ, που τον κυνηγούσε μήνες τώρα.

Ιβάν

Στο παιχνίδι Κυπέλλου Παναθηναϊκός – ΠΑΟΚ (1-1) ο προπονητής των Πράσινων Ιβάν Γιοβάνοβιτς έκανε αλλαγή τον Κουρμπέλη για να τον διαφυλάξει  από την προβλεπόμενη αποβολή. Καθώς φαίνεται, όμως, δεν φρόντισε και να τον συνετίσει και το βρίσκω παράξενο γιατί ο Γιοβάνοβιτς είναι αρκετά έμπειρος. Λογικά δεν θα έπρεπε να τον ξεκινήσει στο ματς της Τρίπολης. Αλλά όπως και ο Κουρμπέλης, έτσι κι ο σέρβος προπονητής κουβαλάει τελευταία κάμποσο άγχος κι αυτό φαίνεται. Κι αν στην περίπτωση του Κουρμπέλη το στρες οφείλεται στην ανάγκη του να τιμήσει σε μια δύσκολη στιγμή το περιβραχιόνιο του αρχηγού, στην περίπτωση του Γιοβάνοβιτς νομίζω πως η πίεση προέκυψε πιο πολύ και από τα συνεχή άσχημα αποτελέσματα από το ότι όλοι εδώ και καιρό του ζητάνε να πει το ναι για μεταγραφές. Ο Γιοβάνοβιτς τελευταία μου μοιάζει πιο πολύ διοικητικός παράγοντας παρά κόουτς. Και μάλιστα διοικητικός παράγοντας που είναι υποχρεωμένος να κάνει και πράγματα που δεν θέλει, δηλαδή να προσθέσει στον ΠΑΟ παίκτες χωρίς να είναι της γνώμης πως χρειάζονται. Οχι τυχαία στην Τρίπολη στη βασική ενδεκάδα του ΠΑΟ από τους νεοφερμένους υπήρχε μόνο ο Πούχαρτς.

Παλιοί

Ο Γιοβάνοβιτς δεν θα το πει ποτέ, αλλά εγώ πιστεύω πως αυτό που περιμένει δεν είναι να του δώσουν ξαφνικά λύσεις οι νεοφερμένοι, αλλά να ξαναβρούν τη φόρμα τους οι παλιοί. Σίγουρα περιμένει να ξαναδεί γκολ από τον Παλάσιος και τον Σπόραρ, να ξαναδεί τους Πέρες και Χουάνκαρ να επιστρέφουν στα επίπεδα απόδοσης του πρώτου γύρου και να ξαναδεί να επιστρέφουν παίκτες όπως ο Μάγκνουσον, αλλά και ο Κώτσιρας που του έχουν λείψει πολύ. Δεν θα κάνουν ζημιά όσοι αποκτήθηκαν. Αλλά ποτέ μια ομάδα δεν έλυσε τα προβλήματά της επειδή έκανε μεταγραφές τον Ιανουάριο: αυτό δεν ισχύει μόνο για τον ΠΑΟ, ισχύει για όλες τις ομάδες. Αν όποιος έρθει τον χειμώνα μπει σε μια στρωμένη ομάδα μπορεί να βοηθήσει. Οι πιθανότητες να πάρει ο ίδιος την ομάδα στις πλάτες του είναι ελάχιστες. Ο κόσμος έχει πάντα το δικαίωμα να ελπίζει και να ονειρεύεται. Κάθε προπονητής όμως γνωρίζει ότι οι μεταμορφώσεις προς το καλύτερο έρχονται κυρίως χάρη στη δουλειά. Και στη δυνατότητα προσφοράς των βασικών, που την ομάδα τη γνωρίζουν.

ΠΑΟΚ

Βέβαια οι καλοί παίκτες πάντα χρειάζονται και στην Ελλάδα δεν είναι πολλοί αυτοί πάνω στους οποίους μπορεί να στηθεί μια ομάδα. Ο ΠΑΟΚ π.χ. δέχτηκε από τον Λεβαδειακό δυο γκολ στην Τούμπα τη Δευτέρα και τον κέρδισε 3-2 με την ψυχή στο στόμα. Από τις 31 Οκτωβρίου που ο ΠΑΟΚ έχασε για τελευταία φορά στο πρωτάθλημα μέχρι τη Δευτέρα είχε δεχτεί ένα και μόνο γκολ: στο Περιστέρι από τον Ατρόμητο. Αν τη Δευτέρα δέχτηκε δύο, είναι γιατί από την άμυνά του έλειπε ο Ινγκι Ινγκασον, δηλαδή ο καλύτερος κεντρικός αμυντικός του πρωταθλήματος. Δίπλα στον Ινγκασον ο νεαρός Κουλιεράκης π.χ. μοιάζει έτοιμος για την Εθνική. Οταν λείπει ο Ινγκασον υποφέρει με αντίπαλο τον αδελφό τού Λούα Λούα. Κι αν είναι στο γήπεδο κι ο διαιτητής Διαμαντόπουλος που βλέπει πέναλτι που δεν υπάρχουν (επιμένοντας στην απόφαση παρότι τσέκαρε τη φάση στο βίντεο μετά από υπόδειξη του VAR) δεν χρειάζεται και πολύ να γίνει το κακό. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι ο ΠΑΟΚ είναι θύμα του κράτους της Αθήνας, που λέει ο Ραζβάν Λουτσέσκου για να φανατίζει τον κόσμο. Απλά σημαίνει πως στην Ελλάδα δεν υπάρχει κανείς που να ασχολείται με τους διαιτητές για να τους τιμωρήσει για τα λάθη τους. Για να μην πω πως υπάρχουν διάφοροι που τους ενθαρρύνουν να κάνουν λάθη για να χαίρονται όσοι διατείνονται πως τη διαιτησία την ελέγχουν.

Κατσούρ

Επειδή ξεκίνησα σήμερα το κομμάτι με την ερώτηση τι θα πει προσωπικότητα, θα το κλείσω με ένα παράδειγμα: τον Κώστα Κατσουράνη. Εδειχνε αυτό που λέμε προσωπικότητα στο γήπεδο όταν αγωνιζόταν. Ηταν μαχητής, ήταν πανέξυπνος, ήταν ψύχραιμος, ήταν κύριος αλλά ήξερε να βάζει και τις φωνές σε συμπαίκτες – μιλάω για την εντός γηπέδου συμπεριφορά του. Οχι τυχαία έγινε πρωταθλητής Ευρώπης και ήταν παρών σε όλες τις μεγάλες στιγμές της Εθνικής μας από το 2004 μέχρι το 2014. Ολα αυτά συνέβαιναν γιατί κι εκτός γηπέδου ο Κατσουράνης δεν καταλάβαινε τίποτα! Είχε πάντα τη γνώμη του, δεν έκανε δημόσιες σχέσεις, δεν σκεφτόταν τι θα πουν τα αφεντικά του ή αν θα είναι αρεστός στην εξέδρα. Κι έτσι είναι και σήμερα που σταμάτησε: ένας ωραίος τύπος που δεν έχει ανάγκη να παριστάνει τον οπαδό ή να δικαιολογεί τα αδικαιολόγητα για να κάνει τηλεοπτικές εκπομπές και να βρίσκει θέση σε σουίτες. Είπε π.χ. ότι η γονατιά του Αθανασιάδη στο πρόσωπο του Φαμπιάνο ήταν επικίνδυνο παιχνίδι κι επομένως πέναλτι. Χωρίς να τον νοιάζει τι θα πουν όσοι διαφωνούν. Αυτή και μόνο η συμπεριφορά μαρτυρά ότι ο ευθύς και καθόλου ντριπλαδόρος Κατσουράνης παραμένει ένα υπέροχο παράδειγμα παίκτη με προσωπικότητα.