Μερική άγνοια

Η οικογένεια

Στις 7 Μαρτίου 1990 ο ανθυποσμηναγός Σπύρος Παπαδίτσας έχασε τη ζωή του όταν το αεροσκάφος του συνετρίβη στη Λέσβο. Ηταν 25 ετών. Δεν πρόκειται να το ξεχάσω ποτέ καθώς ο Παπαδίτσας ήταν γείτονας και συμμαθητής μου. Ενα όμορφο, λαμπερό αγόρι που εξέπεμπε ευγένεια και ήθος – και αυτά δεν είναι, απλώς, τα λόγια που πρέπουν στον νεκρό, είναι η αλήθεια. Ηταν ο μόνος από το σχολείο, το 18ο Λύκειο Θεσσαλονίκης, που έδωσε εξετάσεις για την Ικάρων. Και πέρασε, το ήθελε από παιδί. Εμείς καμαρώναμε, ακόμα μέσα στην παρακμιακή ανεμελιά της φοιτητικής ζωής. Ξοδεύαμε τις ώρες μας παίζοντας πρέφα στο σφαιριστήριο, αλλά είχαμε και έναν άνθρωπο να κάνει κάτι σπουδαίο. Μέσα μου η εικόνα του Παπαδίτσα δείχνει ακόμα αψεγάδιαστη από τον χρόνο. Δεν ήταν μόνο καλός μαθητής και εντάξει παιδί. Είχε και την πιο ωραία κοπέλα-σύζυγο. Για αυτό και λες ότι καμιά φορά αυτά τα πράγματα συμβαίνουν καρμικά. Κάποιος ή κάτι δεν αντέχει τόση ομορφιά και κόβει το λουλούδι για να το μυρίσει.

Οταν μία τραγωδία πλήττει την Πολεμική Αεροπορία σκέφτομαι τους ανθρώπους του Παπαδίτσα. Πώς θα είναι, άραγε, να ζεις με αυτήν την πληγή ανοιχτή; Και τι να αισθάνονται όταν βλέπουν να χάνονται παιδιά, που θα μπορούσαν να είναι εγγόνια τους; Αναρωτιέμαι και για όλους αυτούς που έχουν παιδιά και συντρόφους εκεί πάνω. Πώς διαχειρίζονται αυτήν την αγωνία; Ναι βέβαια, μαθαίνεις να ζεις μαζί της. Και όταν ακούς ότι κατέπεσε αεροπλάνο κάνεις αμέσως τους υπολογισμούς, έχεις μάθει τα αεροδρόμια, το πρόγραμμα του ανθρώπου σου. Και όταν λένε τα ονόματα του πληρώματος ανατρέχεις σε αυτούς που γνώρισες, μήπως τους ξέρεις. Τους πονάς, οδύρεσαι, αλλά κρύβεις μέσα σου και ένα μικρό αναστεναγμό ανακούφισης επειδή δεν ήταν ο άνθρωπός σου. Αυτό μαθαίνεις να το κάνεις για χρόνια και για χρόνια, για μια ολόκληρη ζωή. Ακούς στις ειδήσεις για αναχαιτίσεις τουρκικών μαχητικών και φτερουγίζει και η δική σου καρδιά εκεί πάνω. Κανένας δεν σου λέει ευχαριστώ. Και όμως, σου το χρωστάμε.

Και αν εκβιάσει ο ΣΥΡΙΖΑ;

Τελικά η Πόπη Τσαπανίδου ήταν μία εξαιρετική επιλογή για τον ΣΥΡΙΖΑ, συμβατή με την κομματική ιδιοσυστασία. Δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο μίας κυβερνητικής συνεργασίας ανάμεσα στη ΝΔ και στο ΠΑΣΟΚ να είναι προϊόν εκβιασμού του Νίκου Ανδρουλάκη, μέσω της υπόθεσης των υποκλοπών. Είναι βρώμικο και αφελές. Για αυτό και θα το καταπιούν αρκετοί. Διότι ακόμα και αν ο Ανδρουλάκης εκβιάζεται, το κόμμα δεν είναι δικό του για να το πηγαίνει όπου θέλει. Υπάρχουν όργανα και, κυρίως, ψηφοφόροι (ακόμα…). Και με το σκεπτικό της Πόπης έχουμε το δικαίωμα να υποθέσουμε ότι και μία συνεργασία στη βάση της «προοδευτικής διακυβέρνησης» θα είναι προϊόν εκβιασμού. Εξ όσων αντιληφθήκαμε τους τελευταίους μήνες, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ανοιχτή γραμμή για την προμήθεια υλικού από την ΕΥΠ και τον μηχανισμό του Predator. Γιατί να μην μπει στον πειρασμό να εκβιάσει αυτός τον Ανδρουλάκη;

PR στους Τρεις Ιεράρχες

Αν κατάλαβα καλά, από την περιπέτεια του Πέτρου Τατσόπουλου, έτσι και κάποιος θέλει να σε ταλαιπωρήσει ή να σου κάνει πλάκα οποιαδήποτε στιγμή της ημέρας, δεν έχει παρά να σε μηνύσει για προσβολή της θρησκευτικής του συνείδησης. Αυτομάτως κινητοποιείται ο μηχανισμός, έρχονται, σε μαζεύουν και την άλλη μέρα διαβάζεις σε πρωτοσέλιδο ότι είσαι κατάπτυστος που τόλμησες να θίξεις τους Τρεις Ιεράρχες. Παρεμπιπτόντως δεν γνωρίζω αν οι Τρεις Ιεράρχες έχουν αναθέσει σε συγκεκριμένα πρόσωπα τη νομική τους εκπροσώπηση ή τις δημόσιες σχέσεις. Νομίζω πως όχι, αλλά αρμόδια να το κρίνει είναι η Δικαιοσύνη. Ο τίτλος της εκδήλωσης στην οποία συνελήφθη ο Τατσόπουλος ήταν «Είναι παιδεία και θρησκεία έννοιες ασύμβατες;». Ο μηνυτής απάντησε.