Χειρότερο και από αυτογκόλ

Η πρόταση μομφής στην κυβέρνηση δεν έγινε από τον ΣΥΡΙΖΑ φυσικά για να λυθούν απορίες σχετικά με το σκάνδαλο των υποκλοπών, πλην όμως ήταν και δύσκολο να περιμένει κανείς πως μετά τη σχετική συζήτηση θα προέκυπταν κι άλλες καινούργιες απορίες: η ιστορία από την αρχή της μόνο απορίες γεννά, πράγμα εντυπωσιακό.

Οταν το σκάνδαλο ξέσπασε αναρωτιόμασταν για ποιον λόγο κάποιος παρακολουθούσε τον Νίκο Ανδρουλάκη, ακούγαμε για τη χρησιμοποίηση του συστήματος Predator από κάποια παρακρατική οργάνωση και περιμέναμε εξηγήσεις από την κυβέρνηση. Μετά έγινε γνωστό ότι τον Ανδρουλάκη τον παρακολουθούσε νόμιμα η ΕΥΠ, όπως και άλλους, χωρίς ποτέ να μάθουμε ποιος έδωσε τη σχετική εντολή. Μετά το Predatοr χάθηκε από την επικαιρότητα, αλλά ποτέ δεν μάθαμε γιατί παραιτήθηκε ο πρώην διοικητής της ΕΥΠ και ο πρώην διευθυντής του Γραφείου του Πρωθυπουργού. Μετά άρχισαν να κυκλοφορούν σε εφημερίδες ονόματα υπουργών, στρατιωτικών και δημοσιογράφων που η ΕΥΠ παρακολουθούσε νόμιμα, πλην όμως χωρίς εξήγηση για το γιατί. Και τέλος μάθαμε πως τα ονόματα όσων η ΕΥΠ παρακολουθούσε τα γνώριζε ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας και πως αυτά υπήρχαν στην απάντηση που έλαβε από την ΑΔΑΕ, ενώ δεν υπήρχαν στις ανάλογες κοινοποιήσεις εγγράφων από την Ανεξάρτητη Αρχή στα άλλα κόμματα. Μάλιστα, από ό,τι φαίνεται ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης γνώριζε τα ονόματα πριν αυτά γίνουν θεσμικά γνωστά από την Ανεξάρτητη Αρχή και στην επιστολή που έστειλε ζητώντας εξηγήσεις από τον πρόεδρό της κ. Ράμμο τού έκανε και υποδείξεις με ποια ακριβώς τηλεφωνικά νούμερα πρέπει να ασχοληθεί διότι υπουργοί και στρατιωτικοί μπορεί να έχουν πιο πολλά κινητά από ένα!

Ολα αυτά απλά μεγάλωσαν τις απορίες, αλλά μεγάλωσαν και τη δυσφορία όσων παρακολουθούν τη συζήτηση με ενδιαφέρον. Διότι από τη μια έχουμε την κυβέρνηση που δεν εξηγεί (κρυμμένη πίσω από τη νομιμότητα των υποκλοπών) κι από την άλλη έχουμε τον ΣΥΡΙΖΑ που καταγγέλλει «θεσμική εκτροπή» και μιλά για κινδύνους της δημοκρατίας μας, όταν από τη μια η μεν ΑΔΑΕ συμπεριφέρεται ως πραγματική Ανεξάρτητη Αρχή (γεγονός που αποτελεί απόδειξη καλής λειτουργίας της δημοκρατίας μας), κι από την άλλη παιχνίδια με τους θεσμούς παίζει ο αρχηγός του, ζητώντας από δικαστές να τον συλλάβουν για παραβάσεις προσωπικών δεδομένων κ.τ.λ.

Ολα αυτά θα έπρεπε θεωρητικά να βοηθήσουν το ΠΑΣΟΚ πρώτα από όλα: οι σιωπές και οι παραλείψεις της κυβέρνησης από τη μια και τα παιχνίδια για προεκλογικούς λόγους του ΣΥΡΙΖΑ από την άλλη θα πρεπε να αποτελούν για το ΠΑΣΟΚ «πεδίον δόξης λαμπρόν». Η ιστορία μοιάζει κατά παραγγελία του ΠΑΣΟΚ που δεν χρειάζεται να αγχωθεί (πάλι…) επιχειρώντας να δείξει πως κρατά ίσες αποστάσεις: στην προκειμένη περίπτωση αυτές είναι πανεύκολες. Το μόνο που χρειαζόταν το ΠΑΣΟΚ ήταν να απαιτήσει την αλήθεια από όλους. Και να τη βάλει μάλιστα και ως προϋπόθεση για οποιαδήποτε μετεκλογική εξέλιξη λέγοντας πως από τη μεν κυβέρνηση απαιτεί να μη μείνουν σκιές κι από τον δε ΣΥΡΙΖΑ θέλει να δει μεγαλύτερη πολιτική ωριμότητα. Μόνο που τίποτα από αυτά δεν ακούσαμε ως θέση. Ακούσαμε απλά τον Ανδρουλάκη να αποκαλεί τον Πρωθυπουργό ένοχο και να νουθετεί τον Τσίπρα γιατί με τις πρακτικές του εκθέτει τα δημοκρατική παράταξη. Ομως το ζητούμενο δεν είναι οι χαρακτηρισμοί και οι νουθεσίες, αλλά η αλήθεια.

Είναι ο λόγος η απουσία του Ανδρουλάκη από τη Βουλή; Ισως. Ωστόσο, όπως και να έχει το πράγμα, είναι αρκετά δυσάρεστο πως ύστερα από ένα τριήμερο εκκωφαντικής φασαρίας των δύο κομμάτων εξουσίας, έκανε μεγαλύτερο θόρυβο η έλλειψη φωνής από τη μεριά του ΠΑΣΟΚ. Χειρότερο κι από αυτογκόλ είναι να αρνείσαι να παίξεις…