Λεφτόδεντρο

Βλέποντας τον Μητσοτάκη να τινάζει το λεφτόδεντρο, θυμήθηκα τον Τσίπρα που το έκανε με περισσότερη χάρη. Με ψυχοπονιάρικο ύφος, δανεισμένο από τον μακαρίτη τον Ξανθόπουλο. Ο Μητσοτάκης το πάει αλλιώς. Ομως λέει και κάνει, λίγο ως πολύ, τα ίδια πράγματα. Επιδόματα, ενισχύσεις, «δώρα» για τον λαό. Θα μου πείτε εκλογές έρχονται. Ναι. Αλλά έχουμε φτάσει σε σημείο να κάνει πλάκα ο Τσίπρας, λέγοντας ότι επί Μητσοτάκη γίναμε Σοβιετία με κουπόνια. Και δεν έχει άδικο.

Ναι, ξέρω είναι η συγκυρία, η ενεργειακή κρίση και ο πληθωρισμός. Η ουσία παραμένει ίδια. Ο Μητσοτάκης δεν έλεγε ότι προτιμά να δημιουργεί πλούτο παρά να μοιράζει επιδόματα; Ωραία συζήτηση, αλλά δεν γίνεται προεκλογικά. Μόνο που η οριζόντια διανομή ενισχύσεων πηγαίνει υπέρ δικαίων και αδίκων. Μπορώ να σας δείξω με το δάχτυλο μερικούς ελεύθερους επαγγελματίες που εισπράττουν ενισχύσεις ως πένητες, ενώ δουλεύουν μια χαρά με μαύρα. Εκτός των άλλων, η επιδοματική πολιτική είναι ένας από τους τρόπους που κρατούν αναμμένη τη φωτιά στο καζάνι του πληθωρισμού, αλλά καλύτερα να μην μπούμε σε αυτήν την κουβέντα.

Και αφού τελείωσε ο Μητσοτάκης, βρήκε ο Τσίπρας και έδωσε μία σύνταξη μπόνους. Εννοείται ότι η κριτική του ΣΥΡΙΖΑ εστιάζεται στα «ψίχουλα» που μοίρασε ο Πρωθυπουργός. Διότι όταν είσαι στην αντιπολίτευση, έχεις την πολυτέλεια να βρίσκεις πάντα τα λεφτά λίγα. Και ναι, είναι λίγα αν περιμένεις να ζήσεις από το κράτος. Αλλά αυτή η αντίληψη έχει διαποτίσει πλέον ένα κομμάτι της κοινωνίας που έμαθε να τη βγάζει κουτσά – στραβά. Λίγη μαύρη απασχόληση, χαρτζιλίκι από το σπίτι και κάτι από την κυβέρνηση σε γιορτές και εκλογές.

Ο υπουργός Οικονομικών δηλώνει περιχαρής ότι υπάρχει δημοσιονομικός χώρος. Ο οποίος πάντα διαστέλλεται, με αποτέλεσμα πόροι που θα μπορούσαν να μείνουν στην άκρη ή να διοχετευθούν σε αναπτυξιακές δράσεις, να χρηματοδοτούν εύκαιρα και πρόσκαιρα την κατανάλωση. Πόσο μπορεί να αντέξει αυτό το μοντέλο; Σίγουρα μέχρι τις εκλογές. Μετά βλέπουμε. Τότε θα έρθει και ο λογαριασμός.

Εξτρα μάθημα για «Μένουμε Ευρώπη»
Αύριο στο «Γκαίτε» πραγματοποιείται μία εκδήλωση που διαφημίστηκε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Η εκδήλωση, νομικού ενδιαφέροντος, φέρει τον τίτλο «Μένουμε Ευρώπη; Υποκλοπές, δικαιώματα, κράτος δικαίου». Το ερωτηματικό εντός του τίτλου και οι έχοντες την επιστημονική επιμέλεια (πρόσωπα που συντάχθηκαν με τον ΣΥΡΙΖΑ), έκαναν ανθρώπους όπως η Αννα Διαμαντοπούλου, ο Γιώργος Φλωρίδης, η Βάσω Κιντή και ο Αρίστος Δοξιάδης να επιτεθούν στον Ευάγγελο Βενιζέλο για τη συμμετοχή του. Ο Βενιζέλος τους είπε ότι δεν έχει πρόβλημα με τον τίτλο και ότι συζητάει ως επιστήμονας, όπως άλλωστε θα κάνει και ο Αλιβιζάτος. Τι θα γίνει στο τέλος; Θα την πληρώσουν όσοι πάνε να ακούσουν τον Βενιζέλο με ένα έξτρα μάθημα πάνω στο «Μένουμε Ευρώπη» και στα γεγονότα του 2015.

Καμία συγγνώμη
Εννοείται ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πρόκειται να ζητήσει συγγνώμη για την υπόθεση της μικρής Μαρίας. Πρώτον διότι θα παραδέχετο ότι την πάτησε βλακωδώς, δίνοντας λαβή σε εκείνους που τον κατηγορούν πως παίζει το παιχνίδι της Τουρκίας. Δεύτερον, δεν ταιριάζει στο προφίλ της Αριστεράς. Η Αριστερά για να ζητήσει συγγνώμη επί οποιουδήποτε θέματος, χρειάζεται συνέδριο. Τρίτον, δεν είναι στην ιδιοσυγκρασία του κόμματος. Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να εμφανίζεται μονίμως θυμωμένος, πολέμιος των εχθρών του λαού και της προόδου. Να σκέφτεσαι ότι αν τους πεις κάτι, μπορεί να πεταχτεί κανένας Σπίρτζης ή, στη χειρότερη περίπτωση, κανένας Πολάκης και να σου αστράψει ένα χαστούκι. Στην τελική θα σου πουν ότι δεν έχει σημασία πού πέθανε το παιδί ή πώς το έλεγαν. Παιδιά πεθαίνουν κάθε μέρα. Για να μην πιάσουμε τι έχουν κάνει οι ιμπεριαλιστές στην Αφρική…