Φύτεψαν αυτοφυή φυτά

Φίλος που διασκεδάζει όταν εμείς οι υπόλοιποι πέφτουμε απ’ τα σύννεφα με διάφορες μόνιμες παθογένειες της ελληνικής κοινωνίας μού έστειλε μερικά από τα μαργαριτάρια που ακούστηκαν στη διάρκεια των τηλεοπτικών μεταδόσεων της κηδείας του τέως βασιλιά Κωνσταντίνου. Σταχυολογώ μερικά από τα πιο ωραία. Ο νεκρός ήταν ο Τέως Κωνσταντίνος, η σορός (που γραφόταν στα πλάνα και η σωρός, και κάποιοι το απέδωσαν ως ο σωρός) ήταν του Τέου Κωνσταντίνου και θάφτηκε πλάι στον τάφο της βασιλομήτωρ, η σύζυγός του ήταν η Τέα Αννα Μαρία και για να διορθωθεί η όψη εγκατάλειψης των άλλοτε βασιλικών κτημάτων στο Τατόι φυτεύτηκαν αυτοφυή φυτά. Ποίηση.

Μιλώντας για το ζήτημα της απόλυτης αγραμματοσύνης των λειτουργών της ενημέρωσης, φίλος σε μεγάλο κανάλι μου είπε με σκεπτικισμό: «Βρες μου εσύ διαθέσιμους συναδέλφους σου για ρεπορτάζ που να ξέρουν άριστα ελληνικά κι εγώ τους προσλαμβάνω αμέσως». Δεν πρέπει να έχει άδικο.

Στα κοινωνικά δίκτυα, τις προηγούμενες ημέρες ξέσπασε μια ενδιαφέρουσα συζήτηση ανάμεσα σε καθηγητές πανεπιστημίου. Μια καθηγήτρια παρατήρησε ότι σπανίως πια παίρνει χειρόγραφο φοιτητή που να είναι ορθογραφημένο. Κοινή συνισταμένη όλων των συζητήσεων, ότι η μέση εκπαίδευση αφήνει τα παιδιά με πολλά γνωστικά κενά τα οποία συνήθως δεν γεμίζουν στο πανεπιστήμιο. Η ελληνική γλώσσα, για παράδειγμα, μαθαίνεται ελλιπώς, ελλιπέστατα. Προφανώς ελλιπώς μαθαίνονται και οι ξένες γλώσσες – αν και το σίγουρο είναι ότι μαθαίνονται καλύτερα απ’ ό,τι τριάντα χρόνια πριν, οι ανάγκες της συνεννόησης με ξένους διόρθωσε λίγο ένα πρόβλημά μας. Σε κάθε περίπτωση, πέρα από τις βασικές λέξεις σε χρήση, υπάρχει μεγάλη άγνοια – όπως επίσης υπάρχει άγνοια τύπων που μερικοί δυσκολεύονται να τους χρησιμοποιήσουν. Αν τα όρια της γλώσσας είναι τα όρια του κόσμου, ο κόσμος είναι πολύ στενός, ρηχός και κλειστός. Χάλια.

Το θέμα προφανώς είναι το σχολείο. Η αδυναμία του να μεταδώσει γνώσεις υποδομής, η ανεπάρκεια ή η αδιαφορία μέρους του προσωπικού του, αποτέλεσμα της κακής πανεπιστημιακής εκπαίδευσης, και σίγουρα ο βασικός τρόπος διδασκαλίας, η έμφαση που δίνεται στην απομνημόνευση και η υποβάθμιση μαθημάτων που, συνδυαστικά, συμβάλλουν στην όξυνση του κριτικού πνεύματος των μαθητών και στην εμβάθυνση της γνώσης. Από εκεί ξεκινούν όλα.

Στο διάστημα της τελευταίας τετραετίας, η υπουργός Παιδείας Νίκη Κεραμέως ασχολήθηκε με το σχολείο, καταφέρνοντας μεταξύ άλλων να εμπεδωθεί η αναγκαιότητα της διδασκαλίας από απόσταση. Αλλαξαν προς τα πάνω και κάποιες βαθμολογίες για την εισαγωγή στα πανεπιστήμια. Αλλά σε γενικές γραμμές, το σχολείο είναι μια γραφειοκρατική κυψέλη όπου οι οικογένειες παρκάρουν τα παιδιά τους αναμένοντας, κάποια στιγμή, στο μέλλον, ότι έχοντας στα χέρια κάποιο χαρτί χωρίς αντίκρισμα θα ανταμειφθούν σε μια σχέση προστατευόμενης εργασίας που δεν θα έχει απαιτήσεις, χάρη στην οποία θα αναπαράγονται αυτές οι σχέσεις. Μια ταξική γραφειοκρατική κυψέλη, που όσοι έχουν οικονομική δυνατότητα την αποφεύγουν. Οπως αποφεύγουν και τους εκπαιδευτικούς θεσμούς της χώρας.

Προχθές, ανακοινώθηκε η εισαγωγή ουσιαστικής αξιολόγησης των εκπαιδευτικών, που σημαίνει νέους συνδικαλιστικούς αγώνες για το κίνημα. Πιστεύω ότι είναι απαραίτητη η αξιολόγηση. Αλλά, σήμερα, είναι και λίγο στον αέρα. Προέχει να αλλάξει το σχολείο, να φτιαχτεί απ’ την αρχή – και σ’ αυτό το νέο σχολείο οι καθηγητές χρειάζεται να πειστούν να αλλάξουν κι αυτοί. Σαν παραμύθι ακούγεται. Φύτεψαν αυτοφυή φυτά στο εξοχικό και έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.