Αγενείς και ανερμάτιστοι

Το «Βήμα», με την ευκαιρία των 100 χρόνων από την έκδοσή του, κυκλοφόρησε έναν αναμνηστικό τόμο, τον οποίο και μοίραζε με το φύλλο της τελευταίας Κυριακής του 2022. Ο τόμος περιλάμβανε 100 κείμενα (ένα για κάθε χρόνο ίσως), στα οποία κορυφαίοι πολιτειακοί και πολιτικοί παράγοντες, δημόσια πρόσωπα, στελέχη από τον χώρο της οικονομίας και των επιχειρήσεων, καθώς και κάποιοι συνεργάτες του «Βήματος», κατέθεταν τις ευχές τους για μακροημέρευση, μαζί με κάποιες σκέψεις για την ιστορία της εφημερίδας, το μέλλον του Τύπου, τον ρόλο του στην εποχή της παντοδυναμίας των ηλεκτρονικών μέσων ενημέρωσης, κ.λπ.

Ασχέτως αποχρώσεων, πολιτικών ή άλλων, όλα τα κείμενα ήταν ευπρεπή, όπως επιβάλλεται να είναι οι ευχές σε κάποιον που σε καλεί στα γενέθλιά του. Γιατί περί αυτού ουσιαστικά επρόκειτο: περί πρόσκλησης σε γενέθλια. Και βέβαια, όταν σε καλούν σε γενέθλια, ή δεν πηγαίνεις (αν αντιπαθείς ή απεχθάνεσαι αυτόν που σε καλεί) επικαλούμενος φόρτο εργασίας, άλλες υποχρεώσεις, κ.λπ. ή, αν πας, πηγαίνεις να ευχηθείς και όχι… να φτύσεις στην τούρτα. Ολα τα κείμενα του τόμου, λοιπόν, κινήθηκαν σε αυτό το πνεύμα, των ευχών, με την προσθήκη απλώς, σε ορισμένες περιπτώσεις, και κάποιων αναφορών στην ιστορία της εφημερίδας ή στην προσωπική σχέση του γράφοντος με το «Βήμα». Ολα τα κείμενα; Οχι ακριβώς. Υπήρχαν δύο καλεσμένοι που θεώρησαν σκόπιμο… να φτύσουν στην τούρτα, γράφοντας πύρινα αντικυβερνητικά μανιφέστα (και φιλοκυβερνητικά να έγραφαν, και πάλι αγένεια θα ήταν, για να μην παρεξηγούμαι). Το πρώτο από αυτά, από πολιτικό αρχηγό και πρώην πρωθυπουργό μάλιστα, ήταν ουσιαστικά επίπληξη στην εφημερίδα για τη σημερινή πολιτική της στάση και γραμμή. Το δεύτερο, από πολιτικά πολύπλαγκτο ομότιμο καθηγητή της Ιστορίας, έλεγε ότι δεν είναι καιροί για επετείους, αφού στη χώρα λειτουργούν «στρατόπεδα εγκλεισμού… με το εξωραϊσμένο όνομα κλειστές δομές φιλοξενίας», αφού το δημόσιο σύστημα υγείας «κατεδαφίζεται», αφού «στα πανεπιστήμια στρατοπεδεύει η Αστυνομία», και άλλα τέτοια. Λες και οι δυο αυτοί κύριοι δεν είχαν πού αλλού να καταθέσουν τα πολιτικά τους μανιφέστα, και γι’ αυτό θεώρησαν απαραίτητο να τα πετάξουν κατάμουτρα σε κάποιον που… τους κάλεσε στα γενέθλιά του. Eίναι μακρύς ο δρόμος που έχουν να διανύσουν κάποιοι μέχρι να κατακτήσουν τον από ορισμένους κακώς λεγόμενο αστικό πολιτισμό. Κακώς, αφού πρόκειται απλώς για τον πολιτισμό. Ετσι, σκέτον, χωρίς επιθετικούς προσδιορισμούς.

Επιδόρπιο

Στις μέρες ακμής και δόξας τού Κ.Κ. Γαλλίας, οι δημοσιογράφοι που γνώριζαν καλά τα τεκταινόμενα στο τότε κραταιό κόμμα αποκαλούνταν placeducolonelfabienologues, από την έδρα του ΚΚΓ, που βρισκόταν (και βρίσκεται) στην place du Colonel Fabien, στο 19ο διαμέρισμα του Παρισιού. Σε μια προσπάθεια μεταφοράς της ιδέας στα καθ’ ημάς, θα μπορούσε να γίνεται λόγος για περισσολόγους, κουμουνδουρολόγους ή χαριλαοτρικουπολόγους.