Χαλίκια και χαϊλίκια

Λίγο πριν ξεκινήσει η τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004, ο Νίκος Αλιάγας εμφανίστηκε ενώπιον των θεατών, στο στάδιο. Και κάρφωσε, συμβολικά, το τελευταίο καρφί των ολυμπιακών έργων. «Επιτέλους, τελειώσαμε», είπε. Το κοινό γέλασε με το χαριτωμένο αστείο εθνικού αυτοσαρκασμού. Αν από τότε, από το 2004, βάζαμε ένα καρφί τον χρόνο στο Τατόι, τώρα ο χώρος θα διατίθετο όχι μόνο για κηδείες, αλλά και για γάμους βασιλέων ή κοινών θνητών που θέλουν να βάψουν το αίμα γαλάζιο για μια νύχτα. Ομως το αφήσαμε να ρημάξει. Και τώρα η περιοχή θυμίζει κουτί με καμένα σπίρτα. Και ασφαλώς όλα γίνονται την τελευταία στιγμή. Και να πεις ότι δεν το ήξεραν ότι επιθυμία του εκλιπόντος ήταν να ταφεί εκεί; Τι περίμεναν, δηλαδή; Να αλλάξει γνώμη, να ζητήσει αποτέφρωση και σκόρπισμα της τέφρας του στον Εθνικό (πρώην Βασιλικό) Κήπο; Οσο αστεία ήταν η εικόνα των τελευταίων ημερών στο Τατόι, άλλο τόσο ήταν και αυθεντικά ελληνική. Και επαναλήφθηκε περίπου αυτό που έγινε στη Λεωφόρο Συγγρού, λίγο πριν έρθουν οι ξένοι για την τελετή ένταξης στην ΕΟΚ. Τα αεροπλάνα κατέβαιναν στο Ελληνικό και εμείς κάναμε δενδροφύτευση στη νησίδα του δρόμου. Παρεμπιπτόντως, μία ωραία ιδέα θα ήταν να πάρουν μερικούς φοίνικες από την Πανεπιστημίου και να τους μεταφέρουν στο Τατόι για την ταφή. Μετά τους ξαναβάζουν πάλι πίσω, δεν θα προσέξει κανείς τη διαφορά. Μέσα σε λίγες μέρες, λοιπόν, υπό το άγρυπνο μάτι της υπουργού Πολιτισμού, καθάρισαν καμένα ξύλα, άνοιξαν μονοπάτια, φύτεψαν δένδρα και έστρωσαν χαλίκι – αρκεί να μην πατήσει περίεργα καμιά βασιλική γόβα και έχουμε άλλα μετά. Θα περάσουν τους εστεμμένους από Μενίδι και θα κάνουν δεξιά για Τατόι. Αν κάποιος μπερδευτεί και πάει αριστερά θα βρεθεί στο Ζεφύρι, όπου ο μόνος βασιλιάς που είδαν ήταν αυτός των τσιγγάνων. Και κάπως έτσι, ο τελευταίος βασιλιάς των Ελλήνων θα ταφεί σε ένα σκηνικό απόλυτου ελληνικού σουρεαλισμού. Ούτε παράτες, ούτε κανόνια. Χωρίς τσολιάδες και τιμές. Δεν χρειάζονται καν. Θα ταφεί με εθνικές αλήθειες. Η εικόνα της χώρας θα τον ρουφήξει μέσα της.

Η star της ημέρας

Μία από τις βασικές υποχρεώσεις που έχει ο εκάστοτε γραμματέας του ΚΚΕ είναι να διαβάζει την ίδια ομιλία που γράφτηκε πριν εκατό χρόνια και απλώς επικαιροποιείται εκφραστικά. Η Αλέκα Παπαρήγα το έκανε με συνέπεια και εντιμότητα. Και έπαιξε τον ρόλο που λίγο ως πολύ ακολουθεί και ο Κουτσούμπας. Της συστημικής σταθεράς που γίνεται τόσο οικεία, ώστε περίπου θεωρείται μέλος της κάθε οικογένειας.

Τα σουβλάκια της Σοφίας

Παρασκευή μεσημέρι στου Ψυρρή. Ψητοπωλείο «Αράχωβα», οδός Αισχύλου. Μία μαυροφορεμένη παρέα εισέρχεται στο μαγαζί, πιάνει ένα μεγάλο τραπέζι και κοιτάζει το μενού. Επικεφαλής είναι η βασιλομήτωρ Σοφία της Ισπανίας, αδελφή του εκλιπόντος Κωνσταντίνου. Μαζί της είναι και άλλα μέλη της τέως βασιλικής οικογένειας. Βαρύ το πένθος, αλλά και η πείνα ακόμα πιο βαριά. Παρήγγειλαν σουβλάκια (τυλιχτά) και κρασί. Μάλιστα η Σοφία ζήτησε στα δικά της σουβλάκια να υπάρχει τζατζίκι, το οποίο δεν πρόκειται να το βρεις σε κανένα ανάκτορο του πλανήτη. Παλαιά πελάτισσα του συγκεκριμένου ψητοπωλείου, η Σοφία ήταν η πέμπτη φορά που το επισκέφθηκε. Σε μια προηγούμενη επίσκεψη κάποιος τής προσέφερε μία ανθοδέσμη και την αποκάλεσε «Μεγαλειοτάτη». «Σοφία με λένε» του απάντησε εκείνη…

Μασκέ πάρτι

Στην Ελλάδα έχουμε πολιτικούς σχηματισμούς που εκφράζουν τροτσκιστές, μαοϊκούς, φίλους του Χότζα και, ασφαλώς, τους πολυπληθείς θαυμαστές του Στάλιν. Ουδείς εκπλήσσεται ή σοκάρεται. Ευτυχώς. Διότι ζούμε σε μία χώρα που ο καθένας μπορεί να υποστηρίζει όποιον και ό,τι του γουστάρει. Ούτως ή άλλως, δεν νομίζω ότι οι οπαδοί του Λέοντα του Τρότσκι ή του Εμβέρ του Χότζα να συγκροτούν απειλή κατά του πολιτεύματος. Αντιθέτως, αν αξιοποιηθούν καταλλήλως, θα μπορούσαν να εμπλουτίσουν το τουριστικό μας προϊόν. Το αυτό ισχύει για τους φίλους της μοναρχίας. Κάποιος μπορεί να ενθουσιάζεται με τις βασιλικές στολές και το στέμμα στη σημαία. Κάποιος άλλος ίσως διατηρεί σερβίτσιο με την εικόνα του βασιλιά. Δεν έχει καμία απολύτως σημασία και πολιτικό αποτύπωμα. Συνεπώς όσοι παριστάνουν ότι φρίττουν με τις συνάξεις φιλοβασιλικών, ας χαλαρώσουν. Δεν είναι τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από ένα πάρτι μασκέ.