Σχεδιασμός

Κανένας τους δεν είναι – κατά τις δηλώσεις τους – θιασώτης της μοναρχίας. Καθένας τους – αφού  θυμίσει πως ο θεσμός ενταφιάστηκε το 1974 – διαρρηγνύει τα ιμάτιά του πως δίνει το «παρών» στη νεκρώσιμη ακολουθία για να αποτίσει  φόρο τιμής στον άνθρωπο, επειδή το επιβάλλει ο ελληνικός του πολιτισμός. Οι γαλάζιοι βουλευτές και υπουργοί – που γράφουν το «βασιλεύς» με βήτα κεφαλαίο, ενώ επαναλαμβάνουν μονότονα  στους υπόλοιπους ότι ο Γλύξμπουργκ υπήρξε αρχηγός του κράτους – είναι εντός κυβερνητικής γραμμής. Αυτή, άλλωστε, μέσα σε λιγότερο από δύο μέρες επανασχεδιάστηκε ώστε να ικανοποιεί όλα τα γούστα. Και των κεντρώων και των φιλοβασιλικών. Με τις πρώτες ασκήσεις επί χάρτου για την αντίδραση της πολιτείας στον θάνατο του Κωνσταντίνου, η κυβέρνηση θα έκανε «νεύματα προς τους κεντρώους», προκρίνοντας την ταφή του ως ιδιώτη και την παρουσία μιας υπουργού χωρίς βαρύ χαρτοφυλάκιο στην τελετή. Αλλά μετά, σύμφωνα πάντα με τις επίσημες εξηγήσεις, ανακοινώθηκε πως θα έρθουν στην Αθήνα εκπρόσωποι τόσων και τόσων βασιλικών οίκων – οκτώ, για την ακρίβεια. Οπότε, η κυβερνητική εκπροσώπηση αναβαθμίστηκε.

Ζημιά

{ARX}Σύμφωνα με τις κακές αντιπολιτευτικές γλώσσες, πάλι, η προσθήκη του αναπληρωτή του Πρωθυπουργού στο ταμπλό βιβάν που διακοσμεί σήμερα τη Μητρόπολη ήταν αποτέλεσμα εσωκομματικής γκρίνιας. Οι επιφανείς και μη νεοδημοκράτες – οι οποίοι αγωνίστηκαν από πληκτρολογίου προκειμένου οι Ελληνες να σταθούν όπως πρέπει απέναντι στην Ιστορία – προκάλεσαν την αλλαγή του σχεδιασμού, λένε οι πολιτικοί αντίπαλοι. Για χάρη φυσικά των ούλτρα συντηρητικών ψηφοφόρων. Πλέον, η κυβέρνηση υποστηρίζει ότι οι αποφάσεις της για την κηδεία είναι ζυγισμένες, μια κι επιθυμεί να εκφράζει τη συντριπτική πλειονότητα της κοινωνίας κι όχι μόνο ένα μέρος της. Θα μπορούσε να ισχύει η τελευταία της αυτοανάλυση – ενδεχομένως θα έπειθε κιόλας. Θα μπορούσε, βέβαια, εφόσον δικαιολογούσε μια στάση η οποία δεν υιοθετήθηκε σε δεύτερο χρόνο. Τώρα, όμως, που το τελικό πλάνο δεν είναι ίδιο με το αρχικό, μοιάζει να έχουν δώσει τον τόνο οι πολιτευτές Μεσσηνίας. Παρ’ όλ’ αυτά, η εικόνα εκείνων που σύρονται απ’ το βαθύ κόμμα είναι κάτι σαν παράπλευρη απώλεια. Η μεγαλύτερη ζημιά που προξένησαν στους κυβερνητικούς οι χειρισμοί τους είναι άλλη. Είναι αυτή που παθαίνεις όταν προσπαθείς να τους ευχαριστήσεις όλους: καταλήγεις να δυσαρεστείς τους πάντες{ARX}.