Συμπληρώνει, δεν επικρίνει

Σπανίως μου συμβαίνει να συμφωνώ με τις θέσεις του Αντώνη Σαμαρά, αλλά στην περίπτωση της δήλωσής του για τον θάνατο του Κωνσταντίνου ομολογουμένως δυσκολεύομαι να βρω έστω και ένα σημείο με το οποίο να διαφωνώ. Πολύ εύστοχα επισημαίνει ο πρώην πρωθυπουργός ότι κανένα πολιτικό κεφάλαιο δεν κλείνει με τον θάνατο του τελευταίου βασιλιά, γιατί το συγκεκριμένο κεφάλαιο έχει κλείσει εδώ και 49 χρόνια, όπως επίσης ότι «οι δημοκρατίες δεν αποσιωπούν το παρελθόν τους. Μόνο τα αυταρχικά καθεστώτα συνηθίζουν να σβήνουν φωτογραφίες και σελίδες ολόκληρες». Ποιος μετριοπαθής άνθρωπος, που διαθέτει τη βασική γνώση της ελληνικής Ιστορίας και δεν κατατρύχεται από ιδεοληψίες, θα διαφωνούσε στο ζήτημα αυτό με τον Σαμαρά; Πάω στοίχημα ότι και ο Κυριάκος Μητσοτάκης, που πήρε τις αποφάσεις για τον πολιτικό χειρισμό της κηδείας, συμφωνεί απολύτως με κάθε λέξη της δήλωσης Σαμαρά!

Αλλο αν, εκ των συνθηκών, ο Πρωθυπουργός ήταν υποχρεωμένος να μην κάνει το σωστό. Τα λέγαμε και την Πέμπτη ότι ατυχέστερη συγκυρία για τον θάνατο του Κωνσταντίνου δεν θα μπορούσε να υπάρξει. Θα ήταν αυτοκτονικό, λοιπόν, για την κυβέρνηση αν με δική της πρωτοβουλία άνοιγε ένα ζήτημα, το οποίο οι αντίπαλοί της θα εκμεταλλεύονταν αμέσως ως δήθεν απόδειξη φιλομοναρχικών αισθημάτων. Δεν νομίζω ότι σας μιλώ για κάτι ξένο, εννοώ το είδος των δυσάρεστων, αλλά αναπόφευκτων, συμβιβασμών, που μας επιβάλλει η ζωή. Εναν τέτοιο έκανε η κυβέρνηση στην προκειμένη περίπτωση και, με ωφελιμιστικά κριτήρια, κανείς δεν μπορεί να την ψέξει.

Ούτε ο Αντώνης Σαμαράς την ψέγει, άλλωστε. Κακώς ερμηνεύεται η δήλωσή του ως κριτική προς την κυβέρνηση. Αν ήταν εκείνος στη θέση του Κυριάκου Μητσοτάκη, είμαι βέβαιος ότι την ίδια απόφαση θα έπαιρνε. Οχι το ίδιο ψύχραιμα και ίσως όχι το ίδιο γρήγορα. Με το δικό του στυλ: θα ίδρωνε, θα φώναζε, θα εκστόμιζε κακές λέξεις (πολύ κακές, ντρέπομαι να δώσω παραδείγματα), αλλά εκεί θα κατέληγε και αυτός: κηδεία ιδιώτη, χωρίς τιμές αρχηγού κράτους. Επομένως, η δήλωση Σαμαρά δεν συνιστά απαραιτήτως κριτική προς την κυβέρνηση. Λειτουργεί μάλλον συμπληρωματικά, ώστε κατά το δυνατόν να καλύπτονται όλοι. Τουλάχιστον εκείνοι οι οποίοι συμφωνούν και με την απόφαση της κυβέρνησης, αλλά και με τη δήλωση Σαμαρά, μένουν ικανοποιημένοι. Τι να κάνουμε; Ετσι είναι η Ελλάδα. Δεν γίναμε Σουηδία, ξέρετε, μετά από τέσσερα χρόνια Κεντροδεξιάς και ούτε πρόκειται…

Καίρια είναι όμως και η επισήμανση του Αντώνη Σαμαρά ότι «ο θάνατος ενός πρώην Ανώτατου Αρχοντα […] δείχνει το πως οι Ελληνες στέκονται απέναντι στην Ιστορία τους». Ως προς αυτό, δεν πρέπει να έχουμε παράπονο! Δεδομένου ότι η ταφή θα γίνει στο Τατόι και θα προσελκύσει το ενδιαφέρον των διεθνών ΜΜΕ, όλος ο κόσμος θα έχει τη δυνατότητα να το διαπιστώσει πώς στέκονται οι Ελληνες απέναντι στην Ιστορία τους, από την αθλία κατάσταση των ανακτόρων, του κτήματος και των τάφων. Το ρεζιλίκι δεν το γλιτώνουμε…

ΑΥΤΟ ΗΤΑΝ ΤΟ ΤΕΛΟΣ;

Η παρέμβαση της υπουργού Πολιτισμού του Ηνωμένου Βασιλείου κατά της επιστροφής των Γλυπτών του Παρθενώνα, κατά τη γνώμη μου, δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνειών. Επί του παρόντος, τουλάχιστον, η Βρετανία δεν θέλει καμία συζήτηση για το θέμα, φανερή ή κρυφή. Ο δε πρόεδρος του Βρετανικού Μουσείου, Τζορτζ Οσμπορν, δεν χρειάζεται καν να μας πει τη γνώμη του επ’ αυτού, διότι η κυρία υπουργός μάς την είπε για λογαριασμό του.

Από τη δική τους πλευρά, είναι λογικό. Η χώρα τους βρίσκεται σε βαθιά κρίση, κυρίως εξαιτίας των συνεπειών του Brexit. Οι τιμές των προϊόντων έχουν εκτοξευθεί στα ύψη και ανεβαίνουν, κάθε μέρα κάποιος επαγγελματικός κλάδος απεργεί και σχεδόν οι πάντες ζητούν ενίσχυση από το κράτος. Ολο αυτό δε, που θυμίζει αμυδρά «Winter of Discontent» του 1979, συμβαίνει με υπόβαθρο τη βαθύτατη πολιτική κρίση που κλόνισε το πολιτικό σύστημα της Βρετανίας, κατά τη χρονιά των τεσσάρων (αν τους μετρώ σωστά) πρωθυπουργών. Επομένως, γιατί να θέλει η κυβέρνηση του Σούνακ να ανοίξει μια νέα πληγή, επιτρέποντας την εντύπωση ότι τα μουσεία τους είναι πρόθυμα να διαλυθούν; Αν το επέτρεπε, θα επέτεινε την αίσθηση της παρακμής, που είναι τόσο έντονη στη Βρετανία αυτό τον καιρό.

Οπως πάντα, μπορεί να πέφτω έξω. Νομίζω όμως ότι το περισσότερο στο οποίο μπορούμε να ελπίζουμε είναι ότι αυτό δεν ήταν το τέλος του έργου, αλλά της πρώτης πράξης, και τώρα είμαστε στο διάλειμμα. Ενα διάλειμμα, βέβαια, που μπορεί να κρατήσει πολύ – περισσότερο και από όσο διαρκεί το έργο.