«Ψάχνω μέσα μου, παρατηρώ, {LF}ακούω, διαβάζω, προσεύχομαι»

Από τη μία, είναι μια στοργική αγκαλιά για όλες τις μοναχές αλλά και για τους πιστούς που αποζητούν τη συμβουλή της. Από την άλλη, είναι η αυστηρή φύλακας των κανόνων των μοναστηριού και ο κυματοθραύστης σε όσες φουρτούνες το πλήττουν κάθε φορά. Αλλωστε, η Ηγουμένη Φιλαρέτη έχει μάθει από την κοσμική της ζωή να δίνει σκληρές και επίμονες μάχες, και άλλη μία, ίσως την πιο κρίσιμη, ετοιμάζεται να δώσει τώρα. Αυτά τα χαρακτηριστικά που διέπουν την ηρωίδα της Κατερίνας Διδασκάλου θα περάσουν σε πρώτο πλάνο στον νέο κύκλο επεισοδίων του «Μαύρου Ρόδου» που έρχεται από τη Δευτέρα 16 Ιανουαρίου στο Mega. Η αγαπημένη δραματική σειρά του καναλιού μετά το διάλειμμα των Χριστουγέννων επιστρέφει με ανανεωμένη ιστορία και καταιγιστικές εξελίξεις που αναμένεται να έχουν στο επίκεντρό τους και την Ηγουμένη Φιλαρέτη. Η Κατερίνα Διδασκάλου, αναμετρώμενη ήδη με τον ρόλο της εδώ και μήνες, ανατρέχει σε όλα εκείνα τα στοιχεία που τη δένουν μαζί του, μιλώντας στα «Πρόσωπα».

Κατ’ αρχάς, τι σας έκανε να πείτε ναι στην πρόταση για το «Μαύρο Ρόδο»;

Η διαφορετικότητα του ρόλου και η μοναδικότητά του. Γιατί δεν είναι πολλές οι φορές που μπορεί να σου τύχει ένας τέτοιος ρόλος, μια ηγουμένη σε μοναστήρι. Θεώρησα ότι είναι μια πρόκληση εφ’ όλης της ύλης, γιατί δεν είχα κάνει ποτέ κάτι τέτοιο, ούτε καν κοντά σε αυτό, όλα αυτά τα χρόνια. Αυτός ο χαρακτήρας που ενώ έχει περάσει αυτά που έχει περάσει, έχει αλλάξει τελείως, έχει κάνει 180 μοίρες στροφή, έχει απομονωθεί και έχει δοθεί στη λατρεία του Θείου και στον έρωτα του Θείου. Και αυτό είναι πολύ πιο δύσκολο για έναν άνθρωπο, για μια γυναίκα που έχει γευτεί τη ζωή έτσι, που ξέρει τι σημαίνει ζωή. Είναι μια πολύ μεγάλη απόφαση και φαίνεται να την υποστηρίζει 100%. Αλλά την υποστηρίζει φωτεινά, ανοιχτά, και όχι με σκοταδισμό και μονομέρεια. Στις σκηνές που έχει με τη νεαρή δόκιμη, και οι οποίες μου αρέσουν πάρα πολύ, της λέει πράγματα που δεν τα λέει εύκολα ένας τυπικός μοναχός που θέλει να είναι σωστός, ας πούμε από όλες τις απόψεις. Της μιλάει ανοιχτά, της λέει ότι δεν ξέρει τι αφήνει πίσω της γιατί δεν το έχει ζήσει. Και της το λέει όχι μια φορά αλλά επανέρχεται κάθε φορά, σε κάθε συζήτηση. Με πολλή χαρά έχω να πω ότι υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι στον μοναχισμό και είχα την καλή τύχη να γνωρίσω έναν από αυτούς την εβδομάδα που κλείστηκα στο Ρέθυμνο, στο μοναστήρι της Αγίας Ειρήνης. Και χάρηκα πολύ βέβαια που γνώρισα αυτή την ηγουμένη.

Αυτή η εμπειρία πώς σας βοήθησε να προετοιμαστείτε για τον ρόλο;

Το να κλειστώ για μία εβδομάδα σε ένα μοναστήρι και να ακολουθήσω το πρόγραμμα όχι σαν ένας απλός επισκέπτης που ξυπνάει όποτε θέλει αλλά να συμμετέχω από τον όρθρο, τις λειτουργίες έως τον εσπερινό, την τράπεζα και τα κελιά ήταν πολύ σημαντική εμπειρία για μένα και πρωτόγνωρη. Φυσικά και μου έδωσε πράγματα πολύ ακριβά και πολύ χρήσιμα για τον ρόλο. Οπως και αυτή η απόλυτη ησυχία μέσα και έξω, ήταν μεγάλη υπόθεση. Αμα δεν το έχεις βιώσει, δεν μπορείς να το αναπαραγάγεις. Με πολλή χαρά θα ξαναγύριζα εκεί για κάποιες μέρες του χρόνου, εφόσον έχω πρόσκληση από την ηγουμένη. Με χαροποίησε ιδιαίτερα που μου είπε να πάω ξανά να μείνω όποτε θέλω. Το περιμένω με χαρά γιατί και οι συζητήσεις ήταν πολύ ουσιαστικές, πνευματικές χαρές δυσεύρετες.

Εσείς είστε πνευματικός άνθρωπος γενικότερα;

Δεν μπορώ να απαντήσω εγώ για μένα. Αυτό που μπορώ να πω είναι ότι ψάχνω μέσα μου, παρατηρώ τους άλλους ανθρώπους, ακούω, διαβάζω, προσεύχομαι. Δεν μπορώ να πω ότι πηγαίνω εκκλησία αλλά προσεύχομαι γιατί πιστεύω ότι ο Θεός είναι παντού, όπως έλεγε ο Σπινόζα. Και στη χαραμάδα μιας πόρτας που τρίζει μπορεί να είναι ο Θεός. Ο Θεός είναι μέσα μας. Είναι η δύναμη που παίρνουμε να συνεχίσουμε μετά από μια δύσκολη κατάσταση, η νομοτέλεια του σύμπαντος που μας διέπει. Ολα αυτά είναι Θεός κατά την ταπεινή μου γνώμη.

Τι σας ελκύει περισσότερο στην ιστορία του «Μαύρου Ρόδου»;

Ο απαγορευμένος έρωτας που θεωρείται λάθος στο μυαλό της δόκιμης, εφόσον έχει πάρει αυτή την απόφαση. Επίσης η ακεραιότητα της Ηγουμένης με ενδιαφέρει πάρα πολύ, γιατί όταν έρχεται η ώρα και της κάνουν την πρόταση για το ψεύτικο θαύμα που θα έφερνε κόσμο και χρήμα στο μοναστήρι δεν το δέχεται. Είναι πολύ σημαντικά πράγματα αυτά και είναι καλό να ακούγονται, διότι δυστυχώς η Εκκλησία έχει βληθεί, δικαίως τις περισσότερες φορές, γιατί υπάρχουν άνθρωποι αδύναμοι και μέσα στην Εκκλησία. Αλλά υπάρχουν και οι άνθρωποι που παλεύουν πραγματικά, δικαιώνοντας την αποστολή τους ως εκπροσώπων της θρησκείας, της αγάπης. Υπάρχουν κι αυτοί οι άνθρωποι. Υπάρχουν πραγματικοί μοναχοί. Και είναι πολύ ωραίο να προβάλλεται και το ένα πρόσωπο και το άλλο, είναι δίκαιο, και αυτό γίνεται πάρα πολύ ωραία στη σειρά μας νομίζω.

Η σύγκρουση με την Κασσιανή πώς φορτίζει την Ηγουμένη;

Τη φτάνει στα όριά της όταν της κάνει ευθαρσώς την πρόταση για το ψεύτικο θαύμα. Bγαίνει από τα ρούχα της πλέον, και φυσικό είναι, γιατί κι αυτή είναι άνθρωπος. Ακούω από το κοινό που μου λένε πόσο ήσυχα αντιμετωπίζει όλες αυτές τις μπόρες, και αυτό είναι το ζητούμενο. Αυτό είδα δηλαδή και στο μοναστήρι και αυτό πήρα από εκεί. Οτι οτιδήποτε συμβαίνει αντιμετωπίζεται με μια «ησυχία» εσωτερική. Οταν έχουμε εσωτερική ησυχία αντικατοπτρίζεται αυτό στον τρόπο ομιλίας μας, στα μάτια μας, στην έκφρασή μας και στις εκφράσεις που χρησιμοποιούμε. Αλλά και στο ότι δεν θέλουμε να μιλήσουμε άσχημα προς τον συνάνθρωπο, ακόμα και αν μας προκαλεί. Τέλος πάντων, βάζουμε σε προτεραιότητα την αγάπη προς τον συνάνθρωπο και έρχονται όλα τα άλλα μετά. Η Ηγουμένη είπε την πιο υπέροχη φράση στη δόκιμη όταν είχε πάει να προσευχηθεί πριν από τη χειροτονία της, που έχει τραβήξει αυτή η περίοδος της δοκιμασίας λόγω όλων αυτών των συμβάντων. Της είπε να θυμάται ότι η θάλασσα τη βρίσκει και δεν βρίσκει εκείνη τη θάλασσα. Είναι υπέροχο αυτό που της λέει. Το βρίσκω από τις κορυφαίες στιγμές της.

Εξίσου ιδιαίτερες προσωπικότητες παίζετε και στο Θέατρο Μουσούρη φέτος.

Στο θέατρο παίζω μια ιδιαίτερη προσωπικότητα εδώ και 12 χρόνια με τον μονόλογο «Η πόρνη από πάνω» και η ανταπόκριση του κόσμου έχει αποφασίσει τη διάρκειά του στον χρόνο. Εκεί, η Ερατώ είναι μια ηρωίδα, μια κακοποιημένη γυναίκα που για να ξεφύγει από ένα βάναυσο οικογενειακό περιβάλλον παντρεύεται τον πρώτο που της κάνει πρόταση γάμου αλλά βρίσκει την ίδια βαναυσότητα με εκείνη που είχε βιώσει στο πατρικό της σπίτι. Τα υπομένει, όπως έχει μάθει από τη μητέρα της, ώσπου μια πόρνη που μετακομίζει στο από πάνω διαμέρισμα της αλλάζει τη ζωή. Κάνω επίσης και μία μητέρα, την Αμέλια στο «Χελιδόνι», η οποία ενώ αγαπάει τον γιο της δεν κατορθώνει να δεχτεί τη διαφορετικότητά του ακόμα και όταν της το λέει ανοιχτά. Και καταλαβαίνει εκ των υστέρων πόσο χαμένος χρόνος έχει φύγει μη μιλώντας στο παιδί της, λέγοντάς του «σε αγαπάω». Λυτρώνεται όμως μέσα από την ύπαρξη του φίλου του που έρχεται να τη βρει για να της δώσει το τελευταίο του γράμμα. Είναι μια υπέροχη ιστορία, για την αγάπη και πόσο σημαντική είναι στη ζωή μας. Πόσο σημαντικό είναι να το λέμε, γιατί, όπως λέει και η Ερατώ, δεν θέλει πολύ ο άνθρωπος για να ανθίσει μέσα του η ζωή, μια καλή κουβέντα κι ένα χαμόγελο και να του κρατούν το χέρι πού και πού. Είναι υπέροχες και οι δύο ηρωίδες.