Ο τέως και οι {LF}ανύπαρκτες μάχες

Ο λαϊκισμός για κάθε ζήτημα δεν έχει μία λύση, αλλά έναν ένοχο. Δεν ακολουθεί λογικές διεργασίες και δεδομένα, φωνάζει συνθήματα, κατασκευάζει εχθρούς. Το έργο παίχτηκε για μία ακόμη φορά με αφορμή τον θάνατο του τέως βασιλιά Κωνσταντίνου. Ζητήματα λυμένα εδώ και 48 χρόνια επανήλθαν ως κατασκευή από κάποιους, που ακολουθούν όλα τα τελευταία χρόνια και για όλα τα θέματα την ίδια μέθοδο. Την καλλιέργεια εμφυλιοπολεμικού κλίματος και διχασμού. Ο προσφιλής τεμπέλικος τρόπος άσκησης πολιτικής, με δημιουργία ανύπαρκτων αντιδικιών και επικράτηση δια της όξυνσης. Ακόμα και για κάτι που τελείωσε το 1974. Από τη μία ξεμύτισαν κρυμμένοι φιλοβασιλικοί και νοσταλγοί της μοναρχίας και από την άλλη άτομα που δεν μπορούν να σεβαστούν ούτε την ιερότητα του θανάτου και θεώρησαν σκόπιμο να ανοίξουν ακριβώς την ίδια μέρα συζήτηση «για τα εγκλήματα του φιλοχουντικού έκπτωτου».

Σαν κακομαθημένοι ανήλικοι που αδυνατούν να διαχωρίσουν τις στιγμές, διαποτισμένοι από την κουλτούρα του χουλιγκανισμού σε κάθε αντίδρασή τους, ακολούθησαν τη συνήθη τακτική σε μία ακόμη προσπάθεια αποκόμισης πολιτικού κεφαλαίου. Ενας τρόπος άσκησης πολιτικής που καμία σχέση δεν έχει με πραγματικές ιδεολογικές αναζητήσεις ή θέσεις και αρχές, φαντασιώνεται εχθρούς και δίνει ανύπαρκτες μάχες μόνο για την επιβίωση. Προσωπικά είμαι αντίθετη στον θεσμό της βασιλείας, αλλά και σε κάθε εξουσία ή προνόμια τα οποία εκχωρούνται ως κληρονομικό δικαίωμα, αλλά αυτό είναι μια άλλη συζήτηση. Ταυτόχρονα, νομίζω ότι ουδείς νουνεχής πολίτης διαφωνεί ότι η βασιλεία ως θεσμός έβλαψε την Ελλάδα, αλλά και ότι ο τέως δεν ανταποκρίθηκε στις απαιτήσεις της ιστορικής συγκυρίας. Αυτά όμως αξιολογήθηκαν από τους πολίτες το 1974. Η επαναφορά διχαστικής ρητορικής για το θέμα έχει μόνο ιδιοτελείς σκοπούς.

Μετά τον καβγά για την ιστορική αποτίμηση του ρόλου που διαδραμάτισε ο τέως βασιλιάς, ξεκίνησε η διαμάχη για το κατά πόσο ο εκλιπών θα έπρεπε να κηδευτεί δημοσία δαπάνη. Το νέο debate ολοκληρώθηκε ευτυχώς με συνοπτικές διαδικασίες, μετά την απόφαση του Πρωθυπουργού να κηδευτεί ως ιδιώτης. Μία καθόλα ορθή επιλογή που υπό μία έννοια επουλώνει πληγές του παρελθόντος, θέτει τα ιστορικά γεγονότα στη σωστή τους βάση και περνάει με τον βέλτιστο τρόπο το μήνυμα για τον επίλογο του κεφαλαίου που έκλεισε με το 69,2% του δημοψηφίσματος της 8ης Δεκεμβρίου. Ταυτόχρονα, ένα πολιτικό μήνυμα για όσους αντιμετωπίζουν φοβικά την απώλεια ψήφων στις κρίσιμες εκλογές που έρχονται και μία περαιτέρω ενίσχυση του κεντρώου προφίλ του Κυριάκου Μητσοτάκη και των ερεισμάτων του στην πολύφερνη δεξαμενή του Κέντρου. Το αντεπιχείρημα που ακούστηκε ότι έχουν κηδευτεί δημοσία δαπάνη πλήθος πολιτικών ή καλλιτεχνών, δεν μειώνει την ορθότητα της κυβερνητικής επιλογής, μάλλον υπογραμμίζει την ανάγκη για προσεκτικότερη επιλογή απόδοσης αυτής της ύψιστης τιμής στο μέλλον.

Εν ολίγοις, δεν διορθώνεις ένα λάθος με άλλο μεγαλύτερο. Αλλωστε, εφόσον το πολίτευμα της χώρας δεν είναι βασιλευομένη Δημοκρατία, δεν υφίσταται ούτε θεσμική υπαγόρευση για μία κηδεία δημοσία δαπάνη. Ολα τα υπόλοιπα είναι να ‘χαμε να λέγαμε, για μια ιστορία που ευτυχώς έχει τελειώσει αμετάκλητα για την Ελλάδα. Εν κατακλείδι, δεν πρόκειται για τίποτα άλλο, παρά για μία παρωχημένη σε όλα τα επίπεδα συζήτηση, που ρίχτηκε ως νέα ζαριά στην πολιτική σκακιέρα. Αλλά έφερε ντόρτια.