Κίνδυνοι{CR}

Να το πούμε με απλά λόγια. Η δημοκρατία μας δεν απειλείται, ούτε κινδυνεύει.

Κατ’ αρχήν δεν απειλείται από τον θάνατο και την κηδεία ενός τέως βασιλιά, ούτε από τους συγγενείς, ούτε από τους οικείους του, ούτε καν από τους οπαδούς του – αν υπάρχουν…

Σχεδόν μισό αιώνα αφότου λύσαμε δημοκρατικά το πολιτειακό ουδέποτε διατυπώθηκε στην Ελλάδα η παραμικρή υποψία αμφισβήτησης της λύσης.

Ποτέ και κανείς δεν πρότεινε κάτι άλλο. Ποτέ και κανείς δεν ζήτησε κάτι άλλο.

Ο εκλιπών λοιπόν θα ταφεί με τον σεβασμό που του πρέπει αλλά χωρίς υπερβολές που θα θόλωναν ενδεχομένως τη λύση που δόθηκε.

Και φυσικά θα χαζέψουμε στην τηλεόραση όλο το Crown που θα μαζευτεί να τον τιμήσει.

Η ιστορία προφανώς δεν διαγράφεται. Αλλά ούτε και διορθώνεται κατά τη μία ή την άλλη εκδοχή της.

Η δημοκρατία δεν απειλείται ούτε από τον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, ούτε από τον πρόεδρο μιας ανεξάρτητης αρχής, ούτε από όσους αξιότιμους επιστήμονες αφιερώνουν κατεβατά για να μας πουν ποιος έχει δίκιο εδώ και ποιος αλλού.

Δεν ξέρω πόσοι παρακολουθούν με ενδιαφέρον τις διαφωνίες τους αλλά ούτως ή άλλως η διαφωνία αποτελεί την ουσία της δημοκρατίας.

Ετσι δουλεύει το μαγαζί. Ο καθένας μπορεί να έχει τη γνώμη του για τον Κωνσταντίνο, για την πολιτεία του, για την κηδεία του, για την ΑΔΑΕ, για τη γνωμοδότηση του ενός ή του άλλου και φυσικά για το γήπεδο του Παναθηναϊκού που είναι και το σοβαρότερο.

Μεταξύ μας μάλιστα καλύτερα να υπάρχουν διαφωνίες και περισσότερες απόψεις παρά να μην υπάρχουν.

Ακριβώς επειδή ο καθένας μπορεί να διατυπώνει τη γνώμη του και τη διαφωνία του στη δημόσια αρένα, η δημοκρατία κοιμάται ήσυχη. Κανείς δεν διανοείται να την πειράξει.

Συνεπώς συχνά αναρωτιέμαι για ποιο λόγο καλλιεργείται στη χώρα μας ένα σύνδρομο «διαρκούς δημοκρατικής ανασφάλειας» που δεν εκδηλώνεται σε καμία άλλη δημοκρατία της Ευρώπης.

Σαν να μην έχουμε πειστεί ακόμη ότι η δημοκρατία μας ούτε αμφισβητείται, ούτε υπονομεύεται.

Πέρασε αλώβητη την κρίση των Μνημονίων, γνώρισε την «πρώτη φορά Αριστερά», γλίτωσε την έξοδο από το ευρώ, είχε υπουργό Αμυνας τον Καμμένο και Δικαιοσύνης τον Παπαγγελόπουλο, έζησε και επέζησε.

Και γι’ αυτό άλλωστε το παιχνίδι της σωτηρίας της δημοκρατίας σε κάθε ευκαιρία ή με κάθε βαρεμάρα είναι μια ευχάριστη πατέντα αλλά μάλλον για περιορισμένο ακροατήριο.

Διότι αν η δημοκρατία κινδύνευε πραγματικά από κάποιους δεν θα περιμέναμε να το μάθουμε από κάποιους άλλους.

Θα το είχαμε καταλάβει μόνοι μας και με την πρώτη ματιά.