Κράτη

Στο κράτος του οποίου υπήρξε αρχηγός ο Κωνσταντίνος Γλύξμπουργκ για να ανοιχτεί δρόμος προς ένα ορεινό χωριό έπρεπε για κάποιο λόγο να αποφασίσει να το επισκεφτεί ένα μέλος της βασιλικής οικογένειας. Για να γίνει γιατρός ένας γιος αγρότη έπρεπε, ενώ δίνει εξετάσεις, να ακούει τον καθηγητή Ιατρικής – που η μητέρα του ήταν κυρία επί των τιμών της βασιλίσσης – να τον ρωτά πώς αποφάσισε, αν και ταπεινής καταγωγής, να ασχοληθεί με ένα ευγενές επάγγελμα. Στο κράτος που θα ταφεί ο τέως βασιλιάς, όμως, δεν έχει λυθεί μόνο το πολιτειακό ζήτημα εδώ και μισό αιώνα. Εχουν, ευτυχώς, σπάσει όλα τα καλούπια των κοινωνικών συμβάσεων της εποχής της βασιλευομένης δημοκρατίας. Εχει απομυθοποιηθεί ο θεσμός που εκείνος ενσάρκωσε κι έχει αποδραματοποιηθεί το ίδιο του το πρόσωπο. Η βασιλεία καταργήθηκε πανηγυρικά κι αναίμακτα. Οι όλο και λιγότεροι νοσταλγοί της αντιμετωπίζονται σαν γραφικές φωνές σε μια επικαιρότητα η οποία έχει σοβαρότερα θέματα από τα μη θέματα – σαν το τελετουργικό της κηδείας ενός ανθρώπου που πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του ως έκπτωτος μονάρχης – να ασχοληθεί.

Τρεντ

Η σοσιαλμιντιακή συζήτηση που ξεκίνησαν μερικοί πολιτικοί για να σχολιάσουν το γεγονός του θανάτου του, ή να συλλυπηθούν δημόσια τους οικείους του, υπογράμμισε με τον πιο αδρό τρόπο την απόσταση που χωρίζει την Ελλάδα στην οποία βασίλευσε απ΄ τη σημερινή. Τα τραύματα εκείνης της περιόδου δεν έχουν ξεχαστεί, αλλά δεν πονάνε κιόλας σε καμία αλλαγή του πολιτικού κλίματος. Οσοι δεξιοί τιτίβισαν πως υπήρξε «πάντα Ελληνας», ή οι εθνικοπατριώτες που ζήτησαν να ταφεί με τιμές αρχηγού κράτους επειδή είναι «πρέπον», τρολαρίστηκαν. Οι αριστεροί που εξέφρασαν ανησυχίες για απόπειρες άγρας φιλοβασιλικών ψήφων αποτέλεσαν μειοψηφία. Η ψηφιακή δημόσια σφαίρα μοιάζει να διχάστηκε ανάμεσα σ΄ αυτούς που έγραφαν στο χάσταγκ «Κωνσταντίνος» και στους άλλους που πόσταραν στο «Κοκός». Στην πραγματικότητα, ωστόσο, όλοι του αφιέρωσαν απλά μερικά δευτερόλεπτα στο πληκτρολόγιό τους. Οσα χρειάζονται για την εκτονωτική αντιπαράθεση με τους πολιτικά απέναντι μέχρι να βρεθεί το επόμενο τρεντ της ημέρας. Γιατί η κουβέντα για βασιλιάδες και δυναστείες εδώ έχει τόση αξία όση οι καβγάδες για το τσιγάρο του Μπισμπίκη, την εγκυμοσύνη μιας τηλεπερσόνας ή τα πέδιλα του μπίζνεσμαν στη δεξίωση του Προεδρικού.