«Αρκεί να φορολογηθεί ο επιπλέον πλούτος »

Το 2023, ο Εμανουέλ Μακρόν θα μπερδέψει πάλι τις εποχές διακρινόμενος ως πρόεδρος των πλουσίων; Αυτό διαφαίνεται δυστυχώς με τη συνταξιοδοτική μεταρρύθμιση. Ο δεδηλωμένος στόχος είναι να εξοικονομούνται έως το 2030 κάπου 18 δισ. ευρώ ετησίως, ώστε να χρηματοδοτηθούν οι άλλες προτεραιότητες της κυβέρνησης. Το πρόβλημα είναι πως αυτά τα 18 δισ. θα επιβαρύνουν εξ ολοκλήρου τους πλέον ευάλωτους.

Επί του παρόντος, για τη χορήγηση πλήρους σύνταξης ο ασφαλισμένος πρέπει να έχει συμπληρώσει τα 62 χρόνια και 42 έτη ασφάλισης για τους γεννημένους το 1961-1962 (που θα γίνουν σταδιακά 43 για τη γενιά του 1973). Ας πάρουμε για παράδειγμα κάποιον που γεννήθηκε το 1961, και άρα θα συμπληρώσει τα 62 το 2023. Αν απέκτησε μεταπτυχιακό δίπλωμα και ξεκίνησε να εργάζεται στα 23, έπρεπε ήδη να περιμένει τα 65 ώστε να συμπληρώσει 42 έτη ασφάλισης.

Με άλλα λόγια, η αύξηση του ορίου συνταξιοδότησης στα 64 δεν θα έχει εξ ορισμού καμία επίπτωση στους ανθρώπους αυτούς. Τα 20 δισ. ευρώ θα παρακρατηθούν από τον υπόλοιπο πληθυσμό, ιδίως τους εργάτες και υπαλλήλους, οι οποίοι είναι επίσης εκείνοι που έχουν το μικρότερο προσδόκιμο ζωής και που υποφέρουν ήδη από ένα σύστημα βαθιά άδικο, αφού είναι οι δικές τους εισφορές εκείνες που χρηματοδοτούν τις συντάξεις των διοικητικών στελεχών με το υψηλό προσδόκιμο ζωής.

Περισσότερο από ποτέ, ζούμε σε έναν κόσμο που χρειάζεται δικαιοσύνη και διαφάνεια. Στη Γαλλία, οι 500 πλουσιότεροι πέρασαν σε 10 χρόνια από τα 200 δισ. ευρώ στο 1 τρισ. ευρώ. Θα αρκούσε να φορολογηθεί με 50% αυτός ο επιπλέον πλούτος για να συγκεντρωθούν 400 δισ. ευρώ.

Απόσπασμα από άρθρο του γάλλου οικονομολόγου Τομά Πικετί στη «Le Monde»