Πράκτορες

Θα μπορούσαμε να ξεμπερδέψουμε με το θέμα λέγοντας ότι αυτά παθαίνει όποιος επιμένει να μιλάει γι’ αυτά που τον ενδιαφέρουν και όχι για το αντικείμενό του. Αλλά θα ήταν λάθος. Οχι επειδή ο Αγγελος Συρίγος δεν εξακολουθεί πράγματι να ανακατεύεται σε έναν τομέα διαφορετικό από αυτόν που του έχει αναθέσει ο Πρωθυπουργός. Ούτε επειδή δεν θα δυσκολευόταν πράγματι να κάνει τη συγκεκριμένη δήλωση αν ήταν υφυπουργός Αμύνης και όχι υφυπουργός Παιδείας. Αλλά επειδή το επεισόδιο αυτό δείχνει για άλλη μια φορά το επίπεδο του πολιτικού διαλόγου στη χώρα μας.

Τι είπε ο Συρίγος; Οτι είναι καλύτερα να πάρει η Τουρκία πυραύλους από τη Δύση, με τους όρους που τους συνοδεύουν, παρά από τη Ρωσία, χωρίς κανέναν όρο. Είναι μια προσωπική του άποψη, με την οποία μπορεί κανείς να συμφωνεί ή να διαφωνεί, δεν μπορεί όμως να του απαγορεύσει να την εκφράζει. Κάτι τέτοιο πάντως φαίνεται να πιστεύει ο ΣΥΡΙΖΑ, που θεωρεί την Ελλάδα κάτι σαν τη Ρωσία, την Κίνα ή τη Βόρεια Κορέα: η γραμμή είναι μία κι όποιος πει κάτι που αποκλίνει απ’ αυτήν είναι «λαγός», κάτι υπαινίσσεται, κάτι προαναγγέλλει. Σε αντίθετη περίπτωση, πρέπει να αποδοκιμαστεί, να αποπεμφθεί, να καρατομηθεί.

Από κοντά και το ΠΑΣΟΚ, που καλεί την κυβέρνηση να διορθώσει εμπράκτως (;) τη διεθνή ζημιά που προκαλούν για τη χώρα «οι απερίσκεπτοι υπουργοί της». Ουδεμία έκπληξη: ο λαϊκισμός χαρακτήριζε πάντα την αντιπολίτευση, όποιο χρώμα κι αν είχε. Πώς ανταπάντησε όμως ο υφυπουργός (Παιδείας); Κατηγόρησε τον ΣΥΡΙΖΑ ότι «ως κυβέρνηση έκανε ό,τι μπορούσε για την ένταξη των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ», τη στιγμή μάλιστα που στην ιστοσελίδα του γράφει ότι το ΝΑΤΟ «συμβάλλει στην περιφερειακή και διεθνή αποσταθεροποίηση». Σωστή παρατήρηση, αλλά τι σχέση έχει με το θέμα μας; Επιπλέον, ο υφυπουργός δεν έχει πληροφορηθεί ότι η γειτονική μας χώρα δεν λέγεται Σκόπια, αλλά Βόρεια Μακεδονία;

Ο ιός είναι όμως μεταδοτικός, δεν παραμένει εντός συνόρων. Χρόνια τώρα, από τις ελληνοτουρκικές σχέσεις και τη Συμφωνία των Πρεσπών μέχρι το Μεταναστευτικό, όποιος σ’ αυτόν τον τόπο εκφράσει μια άποψη που ζυγίζεται στο «εθνικόμετρο» και κρίνεται ανεπαρκής δέχεται επίθεση, καταγγέλλεται, χλευάζεται, χαρακτηρίζεται προδότης, πράκτορας, ενδοτικός, δωσίκωλος ή εκπρόσωπος των τουρκικών συμφερόντων. Αυτό το εθνικό μας σπορ δεν θα μπορούσε να μη συγκινήσει και την ελληνική ομογένεια: ο Εντι Ζεμενίδης, έτσι, εκτελεστικός διευθυντής του Hellenic American Leadership Council, δεν αρκέστηκε να χαρακτηρίσει «ανοησίες» τα όσα είπε ο Συρίγος (κάτι που θα ήταν δικαίωμά του), αλλά τον κάλεσε να «έρθει να μας εξηγήσει για ποιανού λογαριασμό έδωσε τέτοια άποψη», αφού «τέτοια πράγματα ακούγονται μόνο από πράκτορες της Τουρκίας».

Αν όλα αυτά τα ζούσαμε για πρώτη φορά, θα ήταν επικίνδυνα. Αν τα ζούσαμε για δεύτερη, θα ήταν γραφικά. Τώρα είναι απλώς βαρετά.