Η κάλπη ορίζει τις αμοιβές

Στο δικαιολογημένα επαναλαμβανόμενο «παράπονο» της εργοδοτικής πλευράς ότι δεν βρίσκει εργαζομένους να πιάσουν δουλειά εκεί και όταν τους χρειάζεται, ο Πρωθυπουργός, όχι μια φορά, απαντά «πληρώστε καλύτερα». Πολύ σωστά πράττει! Επί περισσότερο από δέκα χρόνια πλέον, η μεγάλη πλειονότητα των επιχειρήσεων, δηλαδή οι μικρότερες, πληρώνει την ελάχιστη κατά νόμο αμοιβή. Ο βασικός μισθός δεν ήταν ο «σωστός» ή, κατά άλλους, μια «δίκαιη» αμοιβή και, σε κάθε περίπτωση, δεν υποστηρίζει μια καλή και άνετη ζωή, ούτε όταν επί μία δεκαετία είχαμε μηδενικό πληθωρισμό ούτε τους τελευταίους μήνες που πήρε την ανηφόρα.

Βεβαίως, ένα πολύ μεγάλο μέρος των εργαζομένων πληρώνεται, ευτυχώς, καλύτερα. Πάρα πολλοί σχεδόν τα διπλάσια και ολοένα περισσότεροι μέχρι και τα τετραπλάσια και πενταπλάσια χρήματα από εκείνα του κατώτατου. Σε κάθε περίπτωση, ο ετήσιος προσδιορισμός του βασικού μισθού δίνει το λάκτισμα σε βελτιώσεις των αμοιβών και οι εταιρείες ανταποκρίνονται. Οταν η ανεργία μειώνεται, ειδικά σε ειδικότητες που χρειάζεται περισσότερο η αγορά, οι αμοιβές μεγαλώνουν γρήγορα.

Ωστόσο, αν δούμε τη μεγάλη εικόνα, για να μπορέσει η Ελλάδα να αλλάξει επίπεδο, πρέπει να βελτιώσει εντυπωσιακά την παραγωγικότητα της οικονομίας. Αυτό γίνεται μόνο με έναν τρόπο: νέες, περισσότερες και καλύτερες επενδύσεις. Για να συμβεί αυτό, υπάρχει μια βασική προϋπόθεση: να λατρέψουμε την επιχειρηματικότητα. Είναι εντελώς ανόητο, σχεδόν παρανοϊκό, να μέμφεσαι την ανταμοιβή, δηλαδή το κέρδος, όσων στήνουν δουλειές, κατεβάζουν ιδέες, βρίσκουν έξυπνες λύσεις, κινητοποιούν κεφάλαια, δηλαδή, σε τελική ανάλυση, αναλαμβάνουν κινδύνους, και την ίδια στιγμή να σιχτιρίζεις γιατί η ισοδύναμη αγοραστική ικανότητα των δικών μας εργαζομένων περιορίζεται έναντι εργαζομένων άλλων χωρών. Ειδικά όταν η «κριτική» γίνεται από εκείνους που πάντοτε καταδίκαζαν την πολυετή προσπάθεια αυτών των «άλλων χωρών» οι οποίες έκαναν ό,τι χρειάζεται για να προσελκύσουν επιχειρηματίες, έδωσαν κίνητρα σε πολυεθνικές επενδύσεις, καταργούσαν εμπόδια ανταγωνισμού στην εσωτερική τους αγορά. Οταν επιπλέον είναι οι ίδιοι εκείνοι που «αγωνιστικά» και πολύ συστηματικά εμποδίζουν, σταθερά και επί δεκαετίες, τις διαρθρωτικές αλλαγές που απαιτούνται για να μεγαλώνει η πίτα, δηλαδή να δημιουργούνται περισσότερες καλές δουλειές, οι οποίες βεβαίως θα πληρώνουν καλύτερα.

Το ερώτημα είναι τόσο παλαιό όσο και το δικό μας συνεχές γλίστρημα προς τα πίσω στον αδυσώπητο ανταγωνισμό μεταξύ των κρατών. Η απάντηση στο ερώτημα δίνεται ΚΑΙ στην κάλπη. Και επειδή εντός του έτους θα στηθούν ΤΕΣΣΕΡΙΣ κάλπες, οι πολίτες θα έχουν ισάριθμες ευκαιρίες να πάρουν θέση σε ποια Ελλάδα, με πόσα δυνατά χαρτιά, με ποιους στόχους, με ποιες προτεραιότητες θέλουν να ζουν και να εργάζονται. Αν νομίζουμε ότι στην κάλπη πηγαίνουμε για να ρίξουμε ψηφοδέλτιο με σταυρό μόνο για ορίσουμε κάποιον που θα τα πάρει από τον άλλον για να τα δώσει σε εμάς, τότε κακό της κεφαλής μας. Το μήνυμα πρέπει να είναι σαφές και πρέπει να δοθεί στις εκλογές που έχουμε μπροστά μας, χωρίς αμφισημίες και περιπλοκές. Η κάλπη ορίζει, τελικά, τις αμοιβές.

Ο Μπάμπης Παπαδημητρίου είναι δημοσιογράφος και βουλευτής