«Το Λύκειο Ελληνίδων είναι για μας δεύτερη οικογένεια»

Ποια είναι τα σημερινά κορίτσια του Λυκείου των Ελληνίδων πίσω από τις εντυπωσιακές παραδοσιακές φορεσιές που εθελοντικά ταξιδεύουν την ψυχή της πατρίδας στα πέρατα του κόσμου; Και τι είναι αυτό που κάνει νεαρές γυναίκες και άνδρες το 2022 να κρατούν ζωντανή, με τέτοιο κέφι και τόση αγάπη, μια ιδέα που γεννήθηκε μια μέρα του Δεκέμβρη, το 1910, στο σαλόνι της πρωτοπόρου του γυναικείου κινήματος Καλλιρρόης Παρρέν, με στόχο τη χειραφέτηση των γυναικών μέσω του δικαιώματος στη μόρφωση, την εργασία και την αξιοπρέπεια; Τρία από τα κορίτσια της Ελένης Τσαλδάρη, της σημερινής εκλεγμένης προέδρου του ΛτΕ, υποδέχθηκαν «ΤΑ ΝΕΑ» στη σάλα του κεντρικού κτιρίου στη Δημοκρίτου και μίλησαν για το πώς ένα σωματείο που ιδρύθηκε το 1911 από 20 γυναίκες κατάφερε να γίνει, για όλες τους, μια δεύτερη οικογένεια.

Η Ειρήνη. Πρώτη άνοιξε τον χορό της κουβέντας η Ειρήνη Χάλαρη, το κορίτσι που το 2016 έγινε βάιραλ από μια χειραψία της στο Προεδρικό με τον Μπαράκ Ομπάμα. «Χάρηκα αλλά ήταν άβολο γιατί όλοι μου μιλούσαν για αυτό. Είχε κάνει χειραψία με όλες μας λέγοντας κάτι ευγενικό. Σε μένα, θυμάμαι, είχε πει, “είσαι πολύ όμορφη”. Στη συνέχεια, το στιγμιότυπο δημοσιεύθηκε μαζί με ακόμα μία φωτογραφία που ήμασταν όλοι μαζί» εξηγεί η 32χρονη, φωτογράφος στο επάγγελμα, με σπουδές στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής. «Στο Λύκειο μπήκα το 2008. Στη χορευτική ομάδα είμαι από το 2012. Με γοήτευσε η λαογραφία, ο χορός, μα πάνω από όλα ο δεσμός με τους ανθρώπους που μέρα με τη μέρα γίνεται πιο ισχυρός. Η κορύφωση για μένα ήρθε όταν γνώρισα εδώ τον σύζυγό μου και τους ανθρώπους που θα βαφτίσουν το παιδί μας, τον Ορέστη» αναφέρει η Ειρήνη που πλέον είναι μέλος του σωματείου.

Η Ζωή. Για τη στήριξη που είχε σε κάθε της βήμα από τις γυναίκες του ΛτΕ και την ξεχωριστή αίσθηση του ανήκειν σε μια οικογένεια που απλώνεται σε όλο τον γεωγραφικό και ηλικιακό χάρτη μιλά στα «ΝΕΑ» η Ζωή Σταματούκου, ιδιωτική υπάλληλος σε ασφαλιστική με σπουδές στα Χρηματοοικονομικά. «Στο Λύκειο είμαι από 8 ετών, από όταν ήμουν στη Χαλκίδα όπου μεγάλωσα. Ακόμα και όταν πήγα για μεταπτυχιακό στο Λονδίνο, αναζήτησα το Λύκειο. Επειτα γύρισα και συνέχισα στο Λύκειο Αθηνών όπου πλέον είμαι μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου. Δεν είναι τυχαίο που οι περισσότεροι φίλοι μου είναι από την ομάδα χορού. Με αυτούς τους ανθρώπους μοιραζόμαστε χαρές, λύπες, πηγαίνουμε μαζί ταξίδια, δίνουμε παραστάσεις. Οσο μεγάλωνα, συνάντησα στο Λύκειο δυναμικές γυναίκες, παράδειγμα προς μίμηση. Κι όπου κι αν πήγα, βρήκα ανθρώπους κάθε ηλικίας από το Λύκειο με τους οποίους είναι σαν να γνωρίζεσαι. Για μας πλέον το Λύκειο είναι μια δεύτερη οικογένεια».

Η Παρασκευή. Για την Παρασκευή Λιναρά, την 21χρονη φοιτήτρια Νομικής, το Λύκειο είναι υπόθεση άκρως οικογενειακή. Εκεί γνωρίστηκαν οι γονείς της, εκεί έκανε κι η ίδια τα πρώτα της βήματα. «Από όταν θυμάμαι τον εαυτό μου», αναφέρει η ίδια, «με κάνω εικόνα να περπατάω στο κτίριο της Δημοκρίτου και στα άλλα παραρτήματα όπου δίδασκε ο μπαμπάς μου χορό. Στην εφηβεία άρχισα να κατεβαίνω κι εγώ τα Σάββατα για μάθημα και πλέον είμαι στην ομάδα ενηλίκων. Μια πολύχρωμη φορεσιά που μου έκανε εντύπωση ήταν η Λαζαρίνα από την Κοζάνη, με λουλούδια και πολλά κοσμήματα. Οσο για τους χορούς, όλοι έχουν κάτι το ξεχωριστό, νομίζω υπάρχει ένας για κάθε διάθεση. Το πιο ωραίο όμως που μας συμβαίνει είναι ότι δημιουργούμε δεσμούς ζωής. Γενικά, στο Λύκειο νιώθω σαν στο σπίτι μου. Αν κάνω παιδιά, θα ήθελα κι αυτά να πάρουν τον ίδιο δρόμο».

Η Ελένη. Από το 2000 στο τιμόνι του σωματείου βρίσκεται η Ελένη Τσαλδάρη, που συνεχίζει το έργο της εθελοντικής προσφοράς για τη διατήρηση και διάδοση της ελληνικής πολιτιστικής κληρονομιάς μέσω των χιλιάδων μελών του ΛτΕ, που αποκαλεί «παιδιά» της. Πώς βρέθηκε όμως το Λύκειο στη ζωή της; «Από το παράθυρο. Εμενα πάντα απέναντι. Ακουγα τις μουσικές, ήμουν 12 ετών, μια μέρα πήγα να δω τι γίνεται κι έμεινα 60 χρόνια. Πλέον είναι το σπίτι μου και η χορευτική ομάδα τα παιδιά μου. Μου δίνουν και κέφι, ταξιδεύω μαζί τους, είναι ωραία να είσαι με νεολαία» λέει η ίδια κι εξηγεί γιατί ένα υπεραιωνόβιο σωματείο αφορά τη νέα γενιά. «Γιατί την αφορά το τραγούδι, ο χορός και η ταυτότητά τους. Και για τη μοναδικη ατμόσφαιρα που υπάρχει στο Λύκειο, που πηγάζει και από το ότι τα παιδιά – στα οποία έχω απεριόριστη ευγνωμοσύνη – και όλοι εμείς είμαστε εθελοντές. Οι γυναίκες του ΛτΕ μεγαλώσαμε με γιαγιάδες που ήταν όλες εθελόντριες, οπότε είναι στο αίμα μας η προσφορά».