Αλλο κακό να μη μας βρει

Αλλο κακό να μη μας βρει

Εν πρώτοις να ευχηθώ καλή χρονιά και έτη πολλά και ευφρόσυνα δι’ όλους. Κατά δεύτερον, επειδή όλα αυτά τα χρόνια πήξαμε στις ανάλογες ευχές αλλά προκοπή δεν είδαμε (από κρίση σε κρίση και από κίνδυνο σε κίνδυνο πορευόμαστε), φέτος ας πρωτοτυπήσουμε, προτείνω: να ευχηθούμε απλώς άλλο κακό να μη μας βρει. Γενικώς και ειδικώς. Οπότε, αν φέτος σταθεροποιηθεί κάπως το πράγμα, δεν μας βρει δηλαδή άλλο κακό, του χρόνου τέτοιο καιρό, εκ του ασφαλούς, να μπορούμε να ευχηθούμε πραγματικά για το 2024. Χρονιά ιδιαιτέρως ενδιαφέρουσα για όλους – τη χώρα, τα πολιτικά κόμματα, την Ευρώπη. Κυρίως αυτή η οποία θα έχει και εκλογές και μέσω αυτών την ευκαιρία να αναδείξει μια ηγεσία η οποία να είναι ικανή να αντεπεξέρχεται κρίσεις, κι όχι ανάλογη προεδρείου πολυκατοικίας στην οδό Αχαρνών.

Θα έχει τελειώσει και ο πόλεμος στην Ουκρανία, οπότε τίποτε δεν θα μας αποτρέψει από το να απαλλαγούμε από διάφορα υποείδη πολιτικών τύπου Μισέλ, Μπορέλ και Ούρσουλα (φον ντερ Λάιεν), που δεν μπορούν, με το συμπάθιο κιόλας, να χωρίσουν δυο γαϊδουριών άχυρο, όπως διατείνεται η λαϊκή σοφία, όχι να διοικήσουν τα 400 εκατομμύρια της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

Ο κύριος Μισέλ (ντε Νοστρεντάμ)

Επανέρχομαι όμως στα του 2023, το οποίο, όπως είναι γνωστό, προηγείται του 2024, και για να έρθει αυτό το δεύτερο, προϋπόθεση είναι να μην επιβεβαιωθεί αυτός ο φαρμακοτρίφτης κύριος Μισέλ ντε Νοστρεντάμ (Νοστράδαμος επί το ελληνικότερον), ο οποίος, σου λέει, έχει προβλέψει για το 2023 σεισμούς, λιμούς, καταποντισμούς και ως κερασάκι στην τούρτα το τέλος του σημερινού κόσμου. Ο κύριος Μισέλ (ντε Νοστρεντάμ) κάτι τετράστιχα σκάρωνε, περιμένοντας πότε θα ολοκληρωθεί το βράσιμο σε κάτι μαντζούνια που έριχνε στο καζάνι. Και θες οι ατμοί από τα «χορταράκια του Θεού» που σιγόβραζαν, θες γιατί πού και πού ρουφούσε και καμιά τζούρα να δει πώς πηγαίνει το βράσιμο, τα τετράστιχά του ήταν της συμφοράς. Να τα διαβάζουν οι βλαμμένοι του πάνω κόσμου και να τρέχουν από μόνοι τους να συναντήσουν αλλόφρονες εκείνους του κάτω, ώστε να αποφύγουν και την ταλαιπωρία από την επαλήθευση των προφητειών του γάλλου φαρμακοτρίφτη.

Σχεδόν 470 χρόνια λείπει από κοντά μας ο κύριος Μισέλ, πράγμα το οποίο σημαίνει ότι οι περίφημες «προφητείες» του ανήκουν στην κατηγορία «πίνω μπάφους και παίζω pro». Αντιθέτως, αν με ρωτάτε, εγώ περισσότερο ανησυχώ από τις «προβλέψεις» του έχοντος το κληρονομικό χάρισμα κυρίου Κώστα Λεφάκη, ο οποίος διαβλέπει επίσης ότι το 2023 θα είναι «μια δύσκολη χρονιά»…

Το project πήγε άπατο

Τέλος πάντων, όλα αυτά ανήκουν στη φάση «όπερ έδει δείξαι» – ήτοι, μένει να αποδειχθούν εκ του αποτελέσματος. Εμείς εισηγούμαι να πάμε σε πιο γήινα θέματα – αρχίζοντας με μερικά που με συγκίνησαν κατά την ολιγοήμερη άδεια που απήλαυσα στην ανοιξιάτικη πρωτεύουσα, κόβοντας βόλτες μεταξύ πλατείας, της γνωστής, χάλια πλέον, Πλατείας Κολωνακίου, και της οδού Βουκουρεστίου με την κούκλα Στοά Σπυρομήλιου.

Καταρχήν να ζήσουμε να τις θυμόμαστε τις υποκλοπές, καλή τους ώρα όπου κι αν βρίσκονται. Δεν συνάντησα έναν (αριθμός 1) ο οποίος να μου δηλώνει συγκλονισμένος από το γεγονός ή ότι εξαιτίας του συγκλονισμού αυτού περνάει τραγικές στιγμές που δεν του επιτρέπουν να απολαύσει τις γιορτινές ημέρες. Αποκόμισα την αίσθηση ότι πλέον το θέμα ξεχείλωσε τόσο πολύ εξαιτίας της υπερβολικής παροχής «πληροφοριών», φημών, εικοτολογιών, ερμηνειών και αναλύσεων που ο κόσμος από κάποια στιγμή και πέρα μπούχτισε και είπε «ωραία, πάμε γι’ άλλα τώρα».

Οποιος το σχεδίασε όλο αυτό πρέπει να αναγνωρίσει από μόνος του ότι απέτυχε. Αμα φτάνουμε παραμονή Χριστουγέννων να κάνουμε αποκαλύψεις για το περιεχόμενο συνομιλιών του στρατηγού Φλώρου, αυτό σημαίνει ότι το project πάει άπατο, διότι το αμέσως επόμενο ερώτημα είναι «γιατί ο Μητσοτάκης παρακολουθεί τους ανθρώπους του κι όχι, ας πούμε, τον κύριο αντίπαλό του, που είναι ο Τσίπρας;». Και επ΄αυτού δεν υπάρχει σαφής, πραγματική, κατανοητή και κατατοπιστική απάντηση. Εξού και επικράτησε η άποψη ας βγάλουμε ό,τι έχουμε και δεν έχουμε, και ό,τι κάτσει. Κι αυτός ο στρατηγός Φλώρος, ρε παιδί μου, να μην… παραιτείται; Τι πράγμα κι αυτό; Να μην τους κάνει τη χάρη;

(Γι’ αυτό και τον βρίζουν, δέκα μέρες τώρα – από τα Χριστούγεννα και μετά)

Παιδιά, το θέμα θα αποκτήσει ξανά ενδιαφέρον σε μία και μόνη περίπτωση: να αποδειχθεί ότι ο Κυριάκος είχε δώσει εντολή να ακούν και τον… Μητσοτάκη!

Οι αετονύχηδες βουλευτές

Το άλλο που έχω να επισημάνω, σε σχέση με το τι συνέλεξα περπατώντας στους δρόμους της ωραίας μας πόλης, είναι ότι στην Κοινοβουλευτική Ομάδα της ΝουΔου, λογικά, πρέπει να επικρατούν οι έξυπνοι. Και μεταξύ τους, οι πολύ έξυπνοι. Οι αετοί, για να μην πω οι αετονύχηδες. Κατέληξα δε στο συμπέρασμα αυτό έπειτα από διάφορες συνομιλίες που είχα με επαγγελματίες που δραστηριοποιούνται στο κέντρο. Και μεταξύ αυτών, και έναν σημαντικό παράγοντα στον χώρο του εμπορίου, ο οποίος μου είπε «εγώ δεν έγινα πολιτικός εδώ και χρόνια γιατί δεν ήθελα να κλείσω το μαγαζί από το οποίο ζούμε ως οικογένεια. Αν ήξερα ότι μπορώ να κάνω τον ψόφιο κοριό σε σχέση με τα απαγορευτικά του νόμου για όποιον θέλει να εκλεγεί, θα γινόμουν κι εγώ βουλευτής».

Και αφού διερωτήθηκε αν όλοι αυτοί που επικαλούνται άγνοια του νόμου, κάνοντας δουλίτσες με το Δημόσιο όντας βουλευτές, είναι «βλάκες ή κουτοπόνηροι», με παρακάλεσε να θέσω το σχετικό ερώτημα προς την κυβέρνηση.

Θα το έκανα ούτως ή άλλως, με αφορμή την περίπτωση ενός ακόμη βουλευτή «που δεν ήξερε τον νόμο», του κυρίου Χειμάρρα, Φθιώτιδος της ΝουΔου, μαζί με κάτι ακόμη: αφού αυτός δεν αισθάνεται την ανάγκη να παραιτηθεί από βουλευτής και να πάει στο μαγαζί του στη Λαμία να βγάζει φωτοτυπίες, γιατί δεν τον στέλνει η ΝουΔου; Πώς είναι δυνατόν να κλείνουν τα μάτια σε κάτι τέτοιες συμπεριφορές που εκτός των άλλων προσβάλλουν και τη νοημοσύνη του κόσμου;

Η κολοκυθιά με τις εκλογές

Το τελευταίο που θέλω να υπογραμμίσω από αυτή την ιδιότυπη «συλλογή» απόψεων, στη διάρκεια της οποίας πρέπει να ήπια το ένα τέταρτο της παραγωγής καφέ στον άξονα Κολομβία – Βραζιλία, είναι ότι δημοσιογράφοι και πολιτικοί εν τέλει καταφέραμε να μη δίνει δεκάρα ο κόσμος για το πότε θα γίνουν οι εκλογές. Παίζοντας την κολοκυθιά με τις ημερομηνίες διεξαγωγής του πρώτου γύρου και του δεύτερου γύρου, και ενδεχομένως και ενός τρίτου γύρου, στο τέλος πετύχαμε να μπουχτίσουμε τους πολίτες και εμμέσως να τους αφαιρέσουμε κάθε ενδιαφέρον γι’ αυτές.

Τώρα αυτό καλό είναι, κακό είναι, θα δείξει. Οπως θα δείξει και ποιος ωφελήθηκε τελικά από αυτή την ιστορία. Γιατί υπάρχουν και υπέρ και κατά. Για όλους. Αν, ας πούμε, ο Κυριάκος έχασε το πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού των αντιπάλων του, εκείνοι, με το «μπούχτισμα», απώλεσαν το πλεονέκτημα να κινητοποιήσουν τον κόσμο τους από την έλλειψη ενδιαφέροντος. Ισοζύγιο…