Μερική άγνοια

Στο μπαλκόνι

Τον Δεκέμβριο του 2019 έκανα κλικ στις προβλέψεις ενός πολύ γνωστού αστρολόγου για τη χρονιά που έφτανε, το 2020. Εγραφε κάτι τερατώδη πράγματα για μία εποχή με στέρηση ελευθερίας και μάλιστα με τρόπο που ούτε ο πιο διεστραμμένος τύραννος θα μπορούσε να φανταστεί. Γέλασα. Τον θυμήθηκα στα lockdown. Επέστρεψα στο άρθρο και διαπίστωσα ότι, αν του έκοβες κάποιες γωνίες, το έραβες πολύ εύκολα πάνω στην πραγματικότητα. Εκτοτε, στο τέλος κάθε χρόνου, αναζητώ τις προβλέψεις που έκαναν οι αστρολόγοι στην αφετηρία. Μιλάμε για κακό σκορ, εγώ θα τα πήγαινα πολύ καλύτερα. Ελα όμως που υπάρχουν ως και κυβερνήσεις που δίνουν βάση σε αυτά. (Κάποια στιγμή θυμίστε μου να σας διηγηθώ μία ιστορία για ελληνική διπλωματική μεσολάβηση προκειμένου γνωστός αστρολόγος να εξυπηρετήσει βαλκανική κυβέρνηση που επιθυμούσε διακαώς να συνεργαστεί μαζί του.) Και αφού δεν μας κάνουν οι αστρολόγοι, θα μείνουμε στους αναλυτές και στους δημοσιογράφους που σηκώνονται πολύ πρωί την Πρωτοχρονιά, βλέπουν στο βάθος του ορίζοντα και μας ενημερώνουν για αυτό που έρχεται.

Διαβάζω τώρα τις προβλέψεις που κατέθεσαν, πριν από ένα χρόνο, πολλοί γνωστοί αναλυτές της δημόσιας σφαίρας. Ο Μητσοτάκης θα πάει σε εκλογές εντός του 2022. Η Ευρώπη θα ανησυχήσει από την άνοδο της Ακροδεξιάς, αλλά, ευτυχώς, δεν θα επανεκλεγεί ο Ορμπαν. Οι Ρεπουμπλικάνοι θα σαρώσουν στις ενδιάμεσες εκλογές. Τα κρυπτονομίσματα θα εδραιώσουν τη θέση τους στο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα. Πώς σας φαίνονται; Και όσο και αν έψαξα, δεν βρήκα καμία πρόβλεψη για τον πόλεμο στην Ουκρανία. Ούτε από αναλυτές, ούτε από αστρολόγους.

Μη δίνετε, λοιπόν, μεγάλη σημασία σε όσα διαβάζετε τώρα. Σε μεγάλο βαθμό έχουν την ίδια αξία με αστρολογικές προβλέψεις. Στην αρχή κάθε χρονιάς οι ερωτήσεις έχουν μεγαλύτερο βάρος από τις πιθανές απαντήσεις. Δεν μπορείς να προβλέψεις το χαοτικό φαινόμενο της ανθρώπινης ιστορίας. Η Πρωτοχρονιά είναι ένα πολύ ψηλό μπαλκόνι. Στέκεσαι στην άκρη του και βλέπεις σκοτάδι με μερικά μικρά φώτα. Και ξέρεις μόνο τι υπάρχει από κάτω.

Ταξιδιώτης στον χρόνο

Το μεγαλύτερο προσόν σε έναν πολιτικό είναι η διορατικότητα, η ικανότητα να βλέπει μπροστά, να προλαμβάνει τις εξελίξεις πριν καν κυλήσουν ως χιονοστιβάδα στο πεδίο της πραγματικής ζωής. Η Ελίζα Βόζεμπεργκ διαθέτει αυτό το χάρισμα. Με ένα tweet της μας ευχήθηκε «καλό και ευλογημένο το 2033!». Υπάρχουν διάφορες εκδοχές. Η προφανής λέει ότι πρόκειται περί λάθους. Η κυρία Βόζεμπεργκ έγραψε στα γρήγορα το tweet, δεν έκανε έλεγχο, πάτησε το κουμπί και το έστειλε στην ψηφιακή αιωνιότητα. Μία άλλη εκδοχή υπαινίσσεται ότι το εκλεκτό μέλος της Ευρωβουλής βρίσκεται εκτός τόπου και χρόνου, έχοντας απολέσει την επαφή με το ημερολόγιο. Δεν το πιστεύω. Η τρίτη εκδοχή μου φαίνεται εξίσου λογική με την πρώτη. Η Ελίζα Βόζεμπεργκ είναι χρονοταξιδιώτης και γνωρίζει ότι το 2033 θα είναι ευλογημένο. Υπάρχει και μία τέταρτη, λίαν ανησυχητική. Γνωρίζει ότι μέχρι το 2033 δεν υπάρχει λόγος να ευχηθείς κάτι. Και αυτό με ανησυχεί κάπως, είναι η αλήθεια.

Και στην κηδεία του Πελέ

Είσαι πολιτικός αρχηγός. Την Πρωτοχρονιά θα ήθελες να ήσουν πολιτικός πρόσφυγας. Δεν είναι μόνο τα κάλαντα της παραμονής, τα τραπεζώματα με δημοσιογράφους και κάτι λίστες βιβλίων που πρέπει να επιδείξεις. Είναι και η δοξολογία και μετά οι ευχές στην Πρόεδρο. Δεν αντέχονται αυτά τα πράγματα, καλύτερα να ανέβεις στον Λυκαβηττό και να κάνεις τον άνθρωπο-ρουκέτα που εκτοξεύεται μέσα από κανόνι. Φέτος όμως η μοίρα φέρθηκε με στοργή στον Αλέξη Τσίπρα. Στη Βραζιλία για την ορκωμοσία του Λούλα. Δηλαδή τι άλλο να ζητήσει κανείς; Ταξίδι μακρινό και εξωτικό για να δεις Ιστορία από το πρώτο τραπέζι πίστα. Διότι με τον Λούλα τους συνδέουν κοινές αντιλήψεις. Και κοινοί αγώνες – πάντα υπάρχουν κοινοί αγώνες. Για αυτό και δεν θα τον παρεξηγήσει κανείς αν εκπροσωπήσει τη χώρα στην κηδεία του Πελέ. Μπορεί να μην τους συνδέουν κοινοί αγώνες, αλλά εκείνο το ανάποδο ψαλίδι, φέρνει κάτι από κωλοτούμπα.