Στεγαστική ασφυξία και πολεοδομία

«Πόσα μηνιάτικα χρειάζεται για να αγοράσεις σπίτι; Και να θέλει πενταψήφιο ποσό για να γίνει της προκοπής; Καλύτερα να μείνω στο ενοίκιο…». Το παραπάνω δεν είναι τίποτα άλλο από μια φράση που άκουσα ενώ καθόμουν για έναν χριστουγεννιάτικο καφέ. Πολλοί συνηθίζουν να μιλούν λίγο πιο δυνατά, και εύκολα, χωρίς να το θες, γίνεσαι ωτακουστής. Hταν ένας άντρας κοντά στα 30 και έπινε καφέ με έναν πολύ μεγαλύτερο, ηλικιακά, συγγενή του. Και δεν σταμάτησαν σε αυτό.

«Δουλεύουμε και οι δύο σε δύο δουλειές και δεν μένει τίποτα, δεν μπορούμε να σχεδιάσουμε τίποτα. Στην εποχή σας με μια δουλειά ζούσατε μια οικογένεια».

«Τι γίνεται με το οικόπεδό σας στη Σαλαμίνα; Μπήκε στο σχέδιο;».

«Οχι…».

«Φοβάμαι δεν θα μπει ποτέ…  Θυμάμαι όταν ήμουν μικρός που οι διπλανοί χτίζανε…».

Ολη αυτή η συνομιλία είναι ένα παράδειγμα του τεράστιου προβλήματος της προσιτής κατοικίας των νέων. Ενα πρόβλημα υπαρκτό, με κοινωνικές διαστάσεις, για την πιο παραγωγική γενιά της χώρας μας. Συνδέεται άμεσα με τις πολιτικές γης που εφαρμόζονται ή δεν εφαρμόζονται, την υπερβολική καθυστέρηση, πολλών δεκαετιών, στην ολοκλήρωση του πολεοδομικού σχεδιασμού, που επιδεινώνει το πρόβλημα και οδηγεί σε αυθαίρετα και πολεοδομική υποβάθμιση.

Είναι άλλη μία «κρυφή» στέρηση υποδομής, που δεν φαίνεται αλλά υπάρχει. Δεν είναι όπως παλαιότερα, η έλλειψη μεγάλων οδικών αξόνων ή μετρό. Είναι μια «κρυφή» στέρηση που οδήγησε την εφαρμοσμένη πολεοδομία να έχει χαρακτηριστικά διεκπεραιωτικά, και όχι εκσυγχρονιστικά, ώστε να εξελίσσεται σύμφωνα με τις υπάρχουσες ανάγκες.

Γιατί «η Πολεοδομία είναι η μελέτη της δόμησης των πόλεων ώστε να ταιριάζουν στις ανάγκες διαβίωσης του ανθρώπου…», και αυτό έχει ξεχαστεί. Είναι άλλη μία πολιτική γης, που πρέπει να «ξυπνήσει»…

Ο Μιχάλης Καλογιαννάκης είναι πρόεδρος του Πανελληνίου Συλλόγου Διπλωματούχων Αγρονόμων-Τοπογράφων- Μηχανικών