Η Κίνα και η ζωή μας με τον Covid

Η κινεζική κυβέρνηση άλλαξε την προσέγγισή της από «μηδενικό Covid» σε «ζω με τον Covid». Αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στο ότι ο ιός έχει γίνει πολύ μεταδοτικός για να περιοριστεί: έχουν εμφανιστεί νέες παραλλαγές που κάνουν ένα άτομο να μολύνει περίπου 16 άλλους. Ως μέρος αυτής της στροφής προς τη «ζωή με τον Covid», ολόκληρες πόλεις δεν είναι πλέον σε lockdown, οι περιορισμοί έχουν αρθεί στα εσωτερικά ταξίδια και τα άτομα που είναι θετικά μπορούν πλέον να απομονωθούν στο σπίτι αντί σε κρατικές εγκαταστάσεις. Οι εξετάσεις έχουν γίνει εθελοντικές και τα ασυμπτωματικά κρούσματα Covid-19 δεν καταμετρώνται πλέον. Εν τω μεταξύ, η κυβέρνηση προτρέπει τη λήψη εμβολίων από τους ηλικιωμένους και τις ευάλωτες ομάδες.

Αυτό που προκαλεί σύγχυση στους παγκόσμιους ειδικούς υγείας είναι γιατί η Κίνα άργησε να εμβολιάσει αυτές τις ομάδες και γιατί η κυβέρνηση δεν δέχτηκε δυτικά εμβόλια όπως τα εμβόλια mRNA.

Η καθυστέρηση και η πρόληψη των λοιμώξεων το 2020, είτε μέσω ισχυρών μέτρων εντοπισμού και ελέγχων στα σύνορα είτε μέσω άλλων αυστηρών περιορισμών επέτρεψε σε χώρες να κερδίσουν χρόνο προτού διατεθούν σωτήρια επιστημονικά εργαλεία. Κατά τη διάρκεια του πρώτου έτους του Covid-19, αναπτύχθηκαν αρκετά ασφαλή και αποτελεσματικά εμβόλια, εντοπίστηκαν δύο αποτελεσματικές θεραπείες και οι γιατροί καθιέρωσαν καλύτερη κλινική καθοδήγηση για να βελτιώσουν τις πιθανότητες επιβίωσης των ασθενών. Τότε άρχισε ο αγώνας για να γίνουν διαθέσιμες αυτές οι θεραπείες και λύσεις σε όλους και να ανοίξουν ξανά οι οικονομίες. Χώρες που το έκαναν γρήγορα, όπως η Νότια Κορέα, η Νορβηγία, η Δανία, η Ιαπωνία και η Νέα Ζηλανδία, κατάφεραν να ξεφύγουν από τους τεράστιους αριθμούς θανάτων από τον Covid-19 που βίωσαν χώρες όπως η Βρετανία, η Σουηδία και οι ΗΠΑ.

Τώρα, η Κίνα έχει ξεκινήσει το δύσκολο ταξίδι να μάθει να ζει με τον Covid. Η ασθένεια έχει αποδειχθεί μια από τις πιο δύσκολες στη διαχείριση λόγω του τρόπου εξάπλωσής της, του εύρους βαρύτητας της νόσου (μερικοί άνθρωποι δεν έχουν συμπτώματα, ενώ άλλοι πεθαίνουν από αυτήν) και του χρόνου που χρειάστηκε για την ανάπτυξη επιστημονικών εργαλείων για τη μείωση των νοσηλειών και θανάτων, διατηρώντας παράλληλα τη λειτουργία των συστημάτων υγείας. Αυτή η πανδημία απαίτησε επίσης νέα δεδομένα, ταπεινότητα και ανάλυση, μήνα με τον μήνα, για την αξιολόγηση της κατάστασης. Εχουν περάσει τρία χρόνια και οι κυβερνήσεις που έχουν πρόσβαση σε εμβόλια και θεραπείες θα πρέπει να διαχειρίζονται αυτήν την ασθένεια διαφορετικά από το πώς ήταν το 2020. Ας ελπίσουμε ότι η Κίνα θα βρει έναν τρόπο να το κάνει γρήγορα.

Η Ντέβι Σριντάρ είναι καθηγήτρια Δημόσιας Υγείας στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου