Μερική άγνοια

Τρίτη εκλογή

Το ωραίο με το πολιτικό σκηνικό είναι ότι μπορείς να τραβήξεις τις κλωστές του και να πλέξεις με αυτές όποιο σενάριο σου κάνει όρεξη. Ας πούμε αυτό των τρίτων εκλογών. Υποθέτουμε ότι γίνονται οι δύο εκλογικές αναμετρήσεις και η ΝΔ δεν κατακτά την αυτοδυναμία. Τι θα συμβεί τότε; Στις διερευνητικές εντολές ο Μητσοτάκης θα φωνάξει τον Ανδρουλάκη και θα του πει να πάνε στην ευχή τα παλιά και να σχηματίσουν μαζί κυβέρνηση. Από το σημείο αυτό ξεκινούν διάφορες εκδοχές. Στην πιο απλή περίπτωση, ο Ανδρουλάκης δέχεται, επικαλούμενος την ανάγκη για κυβερνητική σταθερότητα, πιάνει και ένα γραφείο αντιπροέδρου και όλα κυλούν σχετικά ομαλά. Μπορεί όμως και να μη δεχθεί, προτάσσοντας το θέμα των υποκλοπών. Κάνεις κυβέρνηση με κάποιον που σε παρακολουθούσε και αρνείται να σου πει τον λόγο; Ασε που μετά δεν γλιτώνεις και την πολιτική καζούρα. Πάει, λοιπόν, ο Ανδρουλάκης και λέει ότι δέχεται να συμμετάσχει σε κυβέρνηση με ΝΔ, αρκεί να επιλεγεί ένα τρίτο πρόσωπο ως πρωθυπουργός. Ο Μητσοτάκης θα του απαντήσει ότι αυτό συνιστά εκτροπή καθώς ο λαός ψήφισε τον ίδιο και του χορήγησε εκλογικό προβάδισμα. Σωστό. Αρα λογικά στο blame game θα βρεθεί χρεωμένος πρωτίστως ο Ανδρουλάκης, στον οποίο η ΝΔ και ο επικοινωνιακός της μηχανισμός θα επιχειρήσουν να μετακυλήσουν την ευθύνη για τη νέα προσφυγή στις κάλπες.

Ποιος θα ωφεληθεί από την τρίτη εκλογή; Προφανώς ο Μητσοτάκης καθώς το εκλογικό σώμα θα επιδιώξει να τελειώνει η διαδικασία και να κάνει ήσυχο τα μπάνια του ή να σερβίρει τους τουρίστες. Το δε ΠΑΣΟΚ θα συμπιεστεί ακόμα περισσότερο. Αλλωστε και οι σχετικές μετρήσεις δείχνουν υποχώρηση των ποσοστών του από την πρώτη στη δεύτερη κάλπη. Δεν αποκλείεται, λοιπόν, στο πίσω μέρος του μυαλού του Ανδρουλάκη η αυτοδυναμία της ΝΔ να εμφανίζεται ως το χειρότερο δυνατό σενάριο που θα μπορούσε να αντιμετωπίσει. Διότι έτσι και δεν υπάρχει αυτοδύναμη κυβέρνηση στη δεύτερη εκλογή, θα είναι αυτός που θα κληθεί να πληρώσει τον μεγαλύτερο λογαριασμό.

Η Πρόεδρος στο κουτούκι

Το «Δίπορτο» είναι ένα ιστορικό υπόγειο κουτούκι στην οδό Σωκράτους. Αν δεν το ξέρεις, αποκλείεται να το προσέξεις καθώς δεν υπάρχει πινακίδα. Την περασμένη Παρασκευή δύο αμερικανίδες τουρίστριες έτρωγαν φάβα, χωριάτικη και μπακαλιάρο, πίνοντας λευκό χύμα κρασί. Κάποια στιγμή παρατήρησαν τους έλληνες πελάτες να σηκώνονται για να φωτογραφηθούν με μία κυρία. Ρώτησαν έναν από αυτούς ποια είναι η χαμογελαστή κυρία που δέχεται να φωτογραφηθεί με όλους. «The president of the Rebublic» ήταν η απάντηση. Εμειναν άφωνες. Αρπαξαν και οι δύο τα κινητά τους και άρχισαν να φωτογραφίζουν και αυτές. Η Κατερίνα Σακελλαροπούλου είχε πάει να τσιμπήσει και να ανταλλάξει ευχές με ολιγομελή παρέα. Ακουσε τα κάλαντα, αντάλλαξε δεκάδες χειραψίες και ευχές, φωτογραφήθηκε με όποιον της το ζήτησε. Απλή και προσιτή. Οπως τα πιάτα στο τραπέζι της.

Luben Κουτσούμπας

Ο Δημήτρης Κουτσούμπας είναι η κλασική περίπτωση ανθρώπου που καταπιέζει το χιούμορ του προς χάρη του ρόλου που επιτελεί. Και ενώ θα μπορούσε να εξελιχθεί σε ένα υπέροχο τρολ, καθώς διαθέτει αυτοσαρκασμό, το βασικό συστατικό του χιούμορ, πνίγει το χάρισμά του μέσα στο ξύλινο κουτί του δογματισμού. Τον βλέπω στο βίντεο που έκανε για να χαιρετήσει τα δέκα χρόνια του Luben, ενός δικτυακού τόπου που ειδικεύεται στη σάτιρα, αντλώντας τροφή από την πολιτική ζωή. Και το κάνει τόσο καλά, με ξεκαρδιστικό αποτέλεσμα. Καταλήγει δε με το «αλλά αυτοί είστε», μία ατάκα του που χρησιμοποιείται από το Luben στο κλείσιμο πολλών βίντεο. Αλλά δυστυχώς αυτή είναι η μοίρα των πολιτικών, ειδικά των κομμουνιστών. Να αποφεύγουν το χιούμορ, αλλά να λένε αδιανότητα πράγματα, ενίοτε και αστεία, με το πιο σοβαρό και θυμωμένο ύφος που μπορούν να φορέσουν.