Στίγμα

Το βουνό έγινε θάλασσα;

Μας είπε πότε θα πάρει τις αποφάσεις του για τον χρόνο των εκλογών ο πρόεδρος Κυριάκος, δεν μας είπε όμως πότε θα τις ανακοινώσει αυτές τις αποφάσεις. Το άφησε στο «φλου». Οπως «φλου» είναι αυτήν την ώρα και ο προορισμός. Φαίνεται πως το Μέτσοβο βγαίνει από το πρόγραμμα των διακοπών και τελικά ο πρόεδρος Κυριάκος θα αποφασίσει για τις κάλπες κοιτώντας τα κύματα της θάλασσα στα Χανιά, την Πρωτοχρονιά.

Τέλος πάντων, αν κρίνω όμως από το γεγονός ότι την προηγούμενη φορά που είπε κάτι ανάλογο (τα Χριστούγεννα του 2019 συγκεκριμένα) επέστρεψε από την Ηπειρο με την πρόταση της κυρίας Κατερίνας Σακελλαροπούλου για την Προεδρία της Δημοκρατίας, η εκλογή της οποίας έγινε μερικές εβδομάδες αργότερα, νομίζω ότι σύντομα, ίσως και πριν ολοκληρωθεί το 15ήμερο των εορτών, θα καταλάβουμε πού το πάει. Βεβαίως, υπάρχουν και οι γύρω που διαβεβαιώνουν ότι δεν θα συμβεί τίποτε το έκτακτο. Και να μην καθόμαστε στα καρφιά, διότι πλην των άλλων είναι και ανθυγιεινό. Οπως ο κυριότερος πλέον συνομιλητής του, ο υπουργός Επικρατείας Γιώργος Γεραπετρίτης, ο οποίος διαβεβαιώνει όπου σταθεί και όπου βρεθεί ότι «μην έχετε καμιά αμφιβολία, θα κάνουμε Πάσχα στο χωριό, ήσυχα». Χωρίς εκπλήξεις δηλαδή.

Εντάξει, αλλά αυτό ακούγεται και κάπως αμφίσημο, νομίζω. Να προβλέπεις ήσυχο… Πάσχα από τον Δεκέμβριο, μπορεί να σημαίνει ότι όλα θα έχουν τελειώσει έως τότε και δεν θα χρειάζεται να τρέχει κόσμος. Γιατί πρέπει απαραίτητα να παραπέμπει ο υπουργικός χρησμός σε εκλογές μετά το Πάσχα;

Σε κάθε περίπτωση, και αφού δεν έχουμε τι άλλο να κάνουμε, δεν είμαι εγώ που θα αποφασίσω, φαντάζομαι ούτε κι εσείς που με διαβάζετε, καλύτερα να περιμένουμε.

Οι εκλογές πάντως, σε αυτό δεν περιμένω την επιβεβαίωση από κανένα, παγίως, αυτό που κάνουν είναι να μηδενίζουν το κοντέρ. Για όλα. Αν με εννοείτε τι εννοώ…

Ισχυρή αντιπολίτευση

Στον ΣΥΡΙΖΑ πάλι, όπου, παρά τα όσα λέει ο αρχηγός δημοσίως, δεν φαίνεται να έχουν σοβαρά άγχη για το πότε θα γίνουν οι εκλογές, η φάση είναι «με τον ήλιο τα μπάζω, με τον ήλιο τα βγάζω, τι έχουν τα έρμα και ψοφάνε». Ολες οι ενδείξεις δείχνουν ότι η μεγάλη μάχη θα δοθεί, όχι για την πρώτη θέση στις εκλογές, αλλά για το πώς θα είναι ισχυρότερο το κόμμα ως αντιπολίτευση. Με κλεισμένο πια οριστικά και το θέμα της «προοδευτικής διακυβέρνησης» ήδη από τον Σεπτέμβριο (ο «Λεγάμενος» είχε δηλώσει, υπενθυμίζω, στη διάρκεια της συνέντευξης στη ΔΕΘ ότι δεν θα ηγηθεί κυβέρνησης των ηττημένων και δεν αλλάζει θέση επ’ αυτού), η προσπάθεια όλη στρέφεται στο να μπορέσει ο ΣΥΡΙΖΑ να βρεθεί με ένα ποσοστό κοντά στο 31,5% του Ιουλίου του 2019. Αν το πιάσει ο αρχηγός, ουδείς θα μπορεί να του πει οτιδήποτε. Ο ίδιος το θεωρεί και ως το σκαλοπάτι για τη διεκδίκηση, τη δεύτερη Κυριακή, της πρώτης θέσης, η οποία θα ανοίξει τον δρόμο για τη συγκρότηση μιας κυβέρνησης με προοδευτικό πρόσημο.

Το πρόβλημα γι’ αυτόν και για τον ΣΥΡΙΖΑ (καθώς είναι βέβαιο πως θα πυροδοτήσει φυγόκεντρες τάσεις) είναι αν το ποσοστό είναι αρκετά πιο κάτω από την επίδοση του 2019. Τότε, ναι, ενδέχεται να δημιουργηθεί πρόβλημα με τον αρχηγό. Γιατί πόσο να αντέξει και ο κόσμος του; Αλλωστε, όπως συχνά έλεγε και ο μακαρίτης Γιάννης Κυράστας, παλιός ποδοσφαιριστής και προπονητής του Παναθηναϊκού, «ο πρώτος είναι πρώτος, ο δεύτερος δεν είναι τίποτα»…

Πιέσεις από το Qatargate

Οι μικρές, αναλογικά με το βάρος του πολιτικού προβλήματος για το ΠΑΣΟΚ που συνιστά η υπόθεση Καϊλή, απώλειες που κατέγραψαν οι έως τώρα δημοσιευμένες δημοσκοπήσεις και αυτές που θα δημοσιευθούν στα κυριακάτικα φύλλα, προφανώς δεν εφησυχάζουν κανένα στη Χαριλάου Τρικούπη. Αυτό τουλάχιστον μου έλεγαν προχθές. Η απώλεια σχεδόν μιας ποσοστιαίας μονάδας, ισομερώς σχεδόν κατανεμημένης ως διαρροής προς τη ΝουΔου και τον ΣΥΡΙΖΑ, δημιουργεί πίεση και ανησυχία, αλλά προφανώς είναι καλύτερα τα πράγματα από το να είχε βυθιστεί το ΠΑΣΟΚ κάτω από το 10%, να είχε πέσει δηλαδή σε μονοψήφια νούμερα. Αλλά επειδή το σκάνδαλο με το Qatargate δεν έχει τελειώσει, συνεχίζεται, και θα συνεχιστεί για πολύ ακόμη, νομίζω πως σωστά δεν πρέπει να εφησυχάζουν.

Το μόνο θετικό σε όλα αυτά είναι πως έχουν μπροστά τους τρεις τουλάχιστον μήνες (αν θεωρήσουμε ότι οι εκλογές θα πραγματοποιηθούν στα τέλη Μαρτίου), προκειμένου να αφήσουν την υπόθεση της Εύας Καϊλή πίσω τους και να προσπαθήσουν να διορθώσουν με κάποιο τρόπο τη δημόσια εικόνα του κόμματος, που σήμερα δεν είναι καλή και τίποτε δεν εγγυάται ότι θα γίνει καλύτερη προσεχώς. Ειδικά όταν όλες οι δημοσκοπήσεις εκείνο που καταγράφουν είναι η αποσυσπείρωση του κόμματος – με δυο λόγια, δεν είναι δυνατόν να σκέφτεσαι ότι θα τα πας καλύτερα απ’ όσο σε μετρούν οι δημοσκοπήσεις, όταν η συσπείρωση του κόμματος μετά βίας υπερβαίνει το 50% όσων το ψήφισαν το 2019.

Τουτέστιν, όταν οι εξελίξεις τρέχουν, εσύ πρέπει να τρέχεις περισσότερο και πιο γρήγορα. Αν τις ακολουθείς απλώς, είναι πρόβλημα…

Περί της Επανάστασης του ’21

Το βιβλίο που έλαβα πρόσφατα και το οποίο έχει συγγράψει όχι απλά «ένας από μας», αλλά ένας πατριάρχης του δικαστικού ρεπορτάζ, ο Νίκος Γερακάρης, είναι μια πραγματική έκπληξη. Αν και ο τίτλος του το εντάσσει αυτοδικαίως στην αρκετά μεγάλη σειρά των βιβλίων που εκδόθηκαν με αφορμή τα 200 χρόνια από την Επανάσταση του 1821, στην πραγματικότητα ανήκει στη μικρή εκείνη «οικογένεια» των βιβλίων που απογυμνώνουν την παραδεκτή και εν πολλοίς «φτιασιδωμένη» ιστορική μνήμη περί την Επανάσταση και επιχειρούν να την αποκαταστήσουν στις πραγματικές της διαστάσεις.

Αντί του συλλήβδην αφηρωισμού των ηγετών της Επανάστασης, ο Νίκος Γερακάρης επιχειρεί, με προσεκτικό τρόπο, να δώσει στον αναγνώστη μια πιο ρεαλιστική εικόνα για τη δεκαετία 1821-1831, όπως αυτή αναδύεται από τις ιστορικές πηγές, γραπτές μαρτυρίες και ντοκουμέντα. Το «Αλήθειες και ψέματα για το 1821 και τον φόνο του Καποδίστρια» δεν είναι λοιπόν ένα ακόμη βιβλίο για τον απελευθερωτικό αγώνα και τα όσα συνέβησαν με τη σύσταση του νέου ελληνικού κράτους. Είναι, θεωρώ, μια καλά τεκμηριωμένη απόπειρα να «βελτιωθεί» η ιστορική μνήμη και ο αναγνώστης να αντλήσει χρήσιμα συμπεράσματα για το διαχρονικό – και γονιδιακό – φαινόμενο του διχασμού που κατατρύχει τους Ελληνες.

Γιορτή και σχόλη ξεκινούν, ιδού η ευκαιρία για ένα καλό διάβασμα…

Χρόνια πολλά!

Και κάπως έτσι φτάσαμε στην προπαραμονή της πιο μεγάλης γιορτής του χρόνου, των Χριστουγέννων. Καλά να περάσετε όλοι εύχομαι, να έχετε αγάπη μεταξύ σας και να προσέχετε, να προσέχετε πολύ. Γιατί σέρνονται γρίπες και ιώσεις, κι ο Covid εξακολουθεί να είναι κι αυτός εδώ ανάμεσά μας και να απειλεί και μας και τους δικούς μας. Και δεν είναι εποχές αυτές για να αρρωσταίνεις, να συμφωνήσουμε σ’ αυτό; Χρόνια πολλά, λοιπόν!

Και του χρόνου, καλύτερα.

(Κι αν έρθει και κάνας φουκαράς να σας χτυπήσει την πόρτα, μην του την κλείσετε κατάμουτρα, μέρες αγάπης είναι αυτές).