Δωρεάν πιάτο και το χαράτσι

Κανείς δεν θέλει να πληρώνει ακόμα και ένα ευρώ όταν μεταφέρει χρήματα από μία τράπεζα στην άλλη μέσω Ιντερνετ ή το κινητό. Ούτε ο έμπορος θέλει να κρατά η τράπεζα προμήθεια από την πώληση ενός προϊόντος ή υπηρεσία με σχεδόν μηδενικό περιθώριο κέρδους.

Από την άλλη πλευρά, όλοι θέλουμε γρήγορες συναλλαγές, εύκολες και ασφαλείς. Η χρήση και ανάπτυξη ασφαλών και σύγχρονων τεχνολογιών απαιτούν επενδύσεις σε εξοπλισμό, λογισμικό και εξειδικευμένο προσωπικό. Αυτό για το ελληνικό τραπεζικό σύστημα μεταφράζεται σε περίπου 80 εκατ. ευρώ τον χρόνο από κάθε μία συστημική τράπεζα, κατά μέσο όρο. Κανένας επιχειρηματίας, έμπορος και επαγγελματίας δεν θα προσέφερε προϊόντα και υπηρεσίες δωρεάν. Εξάλλου, δωρεάν πιάτο στην οικονομία δεν υπάρχει. Και όπου αυτό προσφέρεται, τότε κάποιος άλλος το έχει πληρώσει ή θα έρθει ο λογαριασμός αργότερα και μάλιστα μαζεμένος.

Ωστόσο, υπάρχουν και χρεώσεις που είναι δύσκολο να δικαιολογηθούν. Οπως, για παράδειγμα, η συνδρομή στις πιστωτικές κάρτες. Διότι, υποτίθεται ότι οι πιστωτικές κάρτες επιβαρύνουν ήδη υψηλό επιτόκιο, το οποίο έχει υπολογιστεί ώστε να καλύπτει και το κόστος από τις επισφάλειες, καθώς αυτό το είδος δανεισμού θεωρείται υψηλού κινδύνου για τις τράπεζες. Σε αυτό το επιτόκιο, το οποίο είναι από τα υψηλότερα στην Ευρωζώνη και απέχει τουλάχιστον 16 ποσοστιαίες μονάδες από εκείνο των καταθέσεων, θα έπρεπε να περιλαμβάνεται και το κόστος λειτουργίας. Οπως συμβαίνει στην τιμολόγηση των υπόλοιπων δανείων. Διαφορετικά, θα μπορούσε να υπάρχει ετήσια συνδρομή και στο στεγαστικό ή καταναλωτικό δάνειο.