Μερική άγνοια

Τρόμος

Οταν έπεσαν οι πυροβολισμοί, η γυναίκα στην καφετέρια, στη Νέα Σμύρνη, ήταν όρθια. Ετσι η σφαίρα τη βρήκε στην κοιλιά χωρίς, ευτυχώς, να προκαλέσει ανεπανόρθωτη βλάβη σε ζωτικά όργανα. Αν δεν ήταν όρθια, θα είχε δεχθεί τη βολίδα στο κεφάλι. Ηταν τυχερή ή άτυχη; Εξαρτάται από ποιο χρονικό σημείο και μετά αρχίζεις να παρατηρείς τα πράγματα. Αλλά αυτή είναι μία, σχεδόν, φιλοσοφική αναζήτηση, ένας στοχασμός πάνω στην έννοια της τύχης. Η ουσία παραμένει ίδια: η γυναίκα βγήκε για ένα ποτό και αντί να επιστρέψει στο σπίτι της, βρέθηκε στο χειρουργείο. Υπάρχει και κάτι ακόμα χειρότερο: όλοι μας πλέον γνωρίζουμε ότι θα μπορούσε να συμβεί και σε μας. Είναι τόσα τα όπλα που κυκλοφορούν εκεί έξω, ώστε είτε είσαι στην Αθήνα, είτε στην Αριζόνα δεν έχει και μεγάλη διαφορά. Και πλέον υπάρχουν τόσο πολλοί πυρήνες οργανωμένου εγκλήματος που τα πάντα μπορούν να συμβούν οποιαδήποτε στιγμή.

Τα θύματα ήταν γνωστά στην Αστυνομία. Σεσημασμένοι, μέλη μαφίας. Λογικά το ίδιο θα ισχύει και με τον δολοφόνο. Θα είναι γνωστός, σεσημασμένος, αλλά θα ανήκει σε άλλη συμμορία. Το βασικό ερώτημα έχει να κάνει με τους λόγους για τους οποίους όλοι αυτοί κυκλοφορούν έξω, με ένα κουμπούρι στη μέση. Είναι η Αστυνομία που δεν κάνει καλά τη δουλειά της; Μήπως είναι η Δικαιοσύνη που τους το επιτρέπει; Μην είναι η θεαματική αύξηση του αριθμού τους; Προφανώς παίζουν ρόλο όλα τα παραπάνω. Η Αστυνομία δεν μπορεί να βρίσκεται παντού, η Δικαιοσύνη στουμπώνει τα κελιά με χρήστες ναρκωτικών, ενώ οι δουλειές του οργανωμένου εγκλήματος καταγράφουν αξιοζήλευτες αναπτυξιακές επιδόσεις. Πλέον οι άνθρωποι δεν κινούνται μόνο στη νύχτα, στην πορνεία και στα ναρκωτικά. Εχουν επεκταθεί και στον τουρισμό. Οπως και αν το προσεγγίσεις, το αποτέλεσμα παραμένει τρομακτικό: πέφτουν σφαίρες και κορμιά στην πλατεία Νέας Σμύρνης. Και εντάξει, δεν υπάρχει ούτε δάκρυ για τους νεκρούς. Λογικό. Από όλους μας όμως φεύγει μία κραυγή τρόμου.

Η εικόνα που μένει

Κάνεις μία ανάρτηση για τον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Για αυτή την οργασμική σύνθεση ποδοσφαιρικού θεάματος, για το ζευγάρωμα του Μέσι με την Ιστορία. Και έρχονται από κάτω να σου θυμίσουν ποιοι ήταν οι διοργανωτές και πόσοι σκοτώθηκαν στα έργα, σημειώνοντας ότι η παρακολούθηση του Μουντιάλ στοιχειοθέτησε τη συμμετοχή σου στο έγκλημα. Συγγνώμη παιδιά, αλλά ακόμα και αν το παιχνίδι γινόταν στην Τεχεράνη, στη Μόσχα ή στη Βόρεια Κορέα, η άποψή μου δεν θα άλλαζε. Δεν μας αφορά το θέατρο, μιλάμε μόνο για το έργο. Γιατί σε αυτόν τον τελικό, το ποδόσφαιρο μας θύμισε εμφατικά ότι είναι πάνω από όλα. Μπορεί να το χρησιμοποιούν, να το χειραγωγούν, να το κατευθύνουν. Ομως το ίδιο το παιχνίδι μέσα στο γήπεδο κατασκευάζει ένα σύμπαν που είναι αδιαπέραστο από οτιδήποτε άλλο. Για αυτό και η εικόνα που μένει είναι ο Μέσι με το κύπελλο, όχι ο εμίρης με το μουστάκι και το πονηρό χαμόγελο.

Οι κάλπες και οι πασχαλιές

Ο Λιβάνιος, που είναι υφυπουργός Ψηφιακής Διακυβέρνησης και γκουρού των εκλογών, λέει ότι τα logistics δουλεύουν καλύτερα το καλοκαίρι. Ο Γεραπετρίτης, που είναι αγκαλιά με τον Μητσοτάκη, δηλώνει ότι θα φάμε το αρνάκι ήσυχα στο χωριό -είμαστε πάντως και εμείς που δεν τρώμε κρέας. Και οι δύο υπαινίσσονται ότι οι εκλογές θα γίνουν προς το καλοκαίρι. Ωστόσο ως υπόθεση δεν παύει να είναι αστεία, κοντά στη σφαίρα του γελοίου. Το να μη γνωρίζεις πότε ακριβώς θα γίνουν οι εκλογές, αν δεν είναι ελληνική πρωτοτυπία, μάλλον δεν συνάδει με τις προϋποθέσεις για την ομαλή λειτουργία μίας δημοκρατίας δυτικού τύπου. Και εκτός από αυτό, σε υποχρεώνει να υφίστασαι και αυτές τις μικρές σάχλες. Αύριο θα βγει κανένας Σκέρτσος και θα πει ότι οι κάλπες που ανοίγουν μετά τις πασχαλιές, μυρίζουν καλύτερα.