Οι… «Γερμανοί» {LF}δεν της βγήκαν!

Πρώτα ήταν ο Μπενζεμά που τέθηκε νοκ άουτ. Μετά ο Ζιρού έγινε αλλαγή στον τελικό πολύ νωρίς. Και έμεινε «μόνος και έρημος» ο Εμπαπέ. Ναι μεν είναι κορυφαίος και υπήρξε συναρπαστικός στο Παγκόσμιο Κύπελλο και δη στον τελικό, σε ένα σπουδαίο ραντεβού όμως δεν μπορεί ένας παίκτης να νικήσει μια ομάδα. Οπως κι αν λέγεται αυτός, θέλει συμπαραστάτες και ίσως να τους χρειάζεται σε μια κρίσιμη στιγμή. Ο Ντιντιέ Ντεσάν είχε ετοιμάσει μια έμπειρη Γαλλία που βασίστηκε παραπάνω από το επιθυμητό στο αρχικό της σχήμα και πήρε λίγες ή και ελάχιστες βοήθειες από τον πάγκο. Θέλετε παραδείγματα;

Οι τρεις «Γερμανοί», οι επιθετικοί των Τρικολόρ που κατά σύμπτωση δίνουν μάχες με τη φανέλα ομάδων της Μπουντεσλίγκα, πήραν ένα μηδενικό στο Κατάρ. Δεν έδωσαν κάτι το αξιομνημόνευτο στην τέως πρωταθλήτρια κόσμου και φιναλίστ της διοργάνωσης.

Ο Κίνγκσλεϊ Κομάν της Μπάγερν, ίσως ο πλέον έμπειρος της παρέας, καθόσον έχει φτάσει τα 26 του χρόνια και αγωνίζεται σε υψηλό επίπεδο με τους Βαυαρούς έχοντας και επιτυχίες στο παλμαρέ του, έμπαινε συνήθως ως αλλαγή. Ουδέποτε έκανε αισθητή την παρουσία του και η συμμετοχή του εξαντλείται στη φράση «άχρωμος και άοσμος». Δεν… έβαλε δύσκολα στους βασικούς, δεν «ενόχλησε» κάποιον συμπαίκτη του.

Από κοντά και ο Μάρκους Τουράμ της Γκλάντμπαχ. Ισως ανέμενε περισσότερα από αυτόν ο Ντεσάν και τον έριξε περισσότερες φορές στα παιχνίδια – φυσικά ερχόταν από τον πάγκο ο γιος του θρυλικού Λιλιάμ Τουράμ. Θα μπορούσε αν θριάμβευε στον τελικό να γράψει ωραία ιστορία, άκρως οικογενειακή, με τον τίτλο «πώς να σηκώνετε το τρόπαιο στο ίδιο σπίτι». Δεν προέκυψε, μολονότι αναστάτωσε κάποιες φορές τις αντίπαλες άμυνες. Κάτι όμως έλειπε στον Μάρκους…

Οσον αφορά τον τρίτο της παρέας, τον Ραντάντ Κολό Μουανί, μάλλον αυτός ενσάρκωσε έναν δραματικό ρόλο. Παρά τρίχα θα μπορούσε να γίνει ο ήρωας του τελικού. Γιατί μετά το 3-3 βγήκε φάτσα με τον Μαρτίνες, αλλά ο «κίπερ» της Αργεντινής του πήρε την μπουκιά από το στόμα. Λίγη προσοχή ήθελε και το γκολ θα ερχόταν. Με τα «αν» όμως τίποτα δεν γίνεται στη ζωή, πόσω μάλλον σε έναν τελικό με ύψιστο διακύβευμα. Ο φορ της Αϊντραχτ υπήρξε ο μοιραίος Γάλλος πέραν πάσης αμφιβολίας.

Οταν συνεπώς εξαρτάσαι από τον όντως «έναν και μοναδικό» Εμπαπέ, δεν αποτελεί έκπληξη να μένεις με άδεια χέρια. Γιατί ναι μεν η Γαλλία δεν ήταν η γνωστή Γαλλία του τουρνουά, μπορούσε όμως από το πουθενά να «κλέψει» το έπαθλο.