Το σκορ

Εχω να ταΐσω πέντε στόματα. Κάθε μέρα, πρωί και βράδυ. Είναι γάτες στην αυλή, αλλά δεν έχει σημασία. Να τα αφήσω στην πείνα τα ζωντανά; Να βουτάνε μέσα σε κάδους σκουπιδιών; Οχι τα δικά μου γατάκια. Η κροκέτα των δέκα κιλών κάνει 45 ευρώ – παίρνω αυτήν με την πιο ωραία συσκευασία. Και τα φακελάκια με το πατέ κοστίζουν 60 λεπτά έκαστο. Για ποιον λόγο, λοιπόν, η κυβέρνηση εξαιρεί τις ζωοτροφές από το μέτρο του Food Pass; Δεν γνωρίζει ότι οι κεντρώοι ψηφοφόροι είναι φιλόζωοι; Ομοίως κάτι πρέπει να γίνει και με τα ποτά. Δεν γίνεται να επιδοτείς τους ξηρούς καρπούς αλλά όχι το ουίσκι. Βάλε έστω τα αναψυκτικά μέσα στο πρόγραμμα, κάνε μία διευκόλυνση στον ψηφοφόρο που πίνει ουίσκι με κόλα. Εχω και άλλες ιδέες, αλλά δεν πρόκειται να εισακουστούν, το ξέρω. Ας πούμε να εξαιρείται από την επιδότηση το junk food. Να χορηγηθεί και ένα κίνητρο στην υγιεινή διατροφή. Η κινόα και το μπρόκολο να προσφέρονται δωρεάν.

Ετσι θα πάμε ως τις εκλογές. Ο Μητσοτάκης θα έχει δίπλα του ένα καλάθι σουπερμάρκετ και ο Τσίπρας θα δείχνει μία σακούλα με κινητά φορτωμένα με κοριούς. Ο ένας θα σαλιώνει το δάχτυλο και θα μοιράζει λεφτά, ο άλλος θα σηκώνει τη γροθιά καλώντας σε ανατροπή, υποσχόμενος δικαιοσύνη, με δύο υπουργούς στο Ειδικό Δικαστήριο. Ποιος λέτε να τα πάει καλύτερα; Ναι, είναι γνωστό ότι οι άνθρωποι ψηφίζουν με το χέρι στην τσέπη, όχι στην καρδιά. Αλλά δεν είναι και λίγοι αυτοί που πηγαίνουν στην κάλπη έχοντας ένα «γαμώτο» στο στόμα. Υπάρχει και κάτι ακόμα. Ασφαλώς οι έχοντες ανάγκη θα υποδεχθούν θετικά το μέτρο για την επιδότηση της αγοράς τροφίμων. Τι συμβαίνει όμως έτσι και θεωρούν υπεύθυνο για την ακρίβεια αυτόν που τους δίνει την επιταγή;

Τέλος πάντων, αν δεν μας είχε στείλει το Μουντιάλ στον στοιχηματικό κουβά, θα είχε ενδιαφέρον να παίζαμε ένα στοίχημα για τις εκλογές. Οχι για το ποιος θα νικήσει, αλλά για το τελικό σκορ.

Ξύλο στον Ανδρουλάκη

Ο Νίκος Ανδρουλάκης τρώει ξύλο. Από παντού, ακόμα και από εκείνους που υποτίθεται ότι τον χαϊδεύουν. Ο Μητσοτάκης τον εγκαλεί για σύμπλευση με τον ΣΥΡΙΖΑ. Και ο Τσίπρας εμφανίζεται, περίπου, ως πατερούλης της Κεντροαριστεράς. Το ερώτημα είναι αν θα μπορούσε, ο Ανδρουλάκης, να ακολουθήσει διαφορετικό δρόμο. Φοβάμαι ότι μετά τις υποκλοπές δεν είχε άλλη επιλογή από το να σταθεί απέναντι στον Μητσοτάκη. Η δε σύνδεση με τον πατερούλη Τσίπρα έρχεται ως συνεπακόλουθο. Ολοι το ξέρουμε ότι σε αυτό το σκηνικό, αν δεν πας με τον έναν, θα πας με τον άλλον. Εκτός και αν θέλεις να γίνεις το ΚΚΕ του Κέντρου. Αν την επόμενη Κυριακή είχαμε εκλογές, ο Ανδρουλάκης θα κατέβαινε στο γήπεδο μιλώντας για «προοδευτική διακυβέρνηση». Δεν του έχει μείνει και κάτι άλλο να πει. Και, μεταξύ μας, δεν φταίει αυτός.

Με συναγερμό και βραχιολάκι

Τώρα ας είμαστε ειλικρινείς. Είστε ο Αλέξης Τσίπρας. Και έχετε υπουργό Αμυνας τον Πάνο Καμμένο και υπουργό Εξωτερικών τον Νίκο Κοτζιά. Δεν θα βάζατε την ΕΥΠ να τους παρακολουθεί; Σε αυτούς τους δύο βάζεις βραχιολάκι, εγκαθιστάς συναγερμό και αν μπορείς φτιάχνεις ένα τεράστιο λουρί που ξεκινάει από το Μαξίμου και καταλήγει στον λαιμό τους. Περιττό δε να σημειώσω ότι με αυτήν την αποκάλυψη ο Τσίπρας κέρδισε τον σεβασμό μου. Εκεί που μου τα χαλάει κάπως είναι η έλλειψη πληροφοριών για παρακολούθηση του Γιάνη του Βαρουφάκη. Γιατί δεν παρακολουθούσαν τον Γιάνη; Υπάρχουν τρεις εκδοχές. Πρώτον θα ήταν σαν να ακούν τον εαυτό τους. Δεύτερον, θα τρόμαζαν με αυτά που θα άκουγαν. Τρίτον, ο Γιάνης τα έλεγε στα αγγλικά και δεν θα καταλάβαιναν.