Δημοσκοπήσεις και εμπιστοσύνη

Αν ο χρόνος των εκλογών κρινόταν στη βάση δημοσκοπήσεων, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης, η κυβέρνηση του οποίου θα λάβει ψήφο εμπιστοσύνης σήμερα το βράδυ, θα αποφάσιζε την επίσπευσή τους. Το ίδιο ισχύει για την αξιωματική αντιπολίτευση, που θέλει να λυτρωθεί διά της κάλπης. Ας δούμε όμως τι λένε οι πολιτικές έρευνες.

Υστερα από σαράντα χρόνια που παρακολουθώ την πορεία των εταιρειών δημοσκοπήσεων κρίνω ότι μπορούμε να εμπιστευθούμε τις μετρήσεις. Εδώ και πολλά χρόνια, κάποιες περισσότερο και οι περισσότερες σε ικανοποιητικό βαθμό, λίγες με σκοπιμότητα (χρηματική ή κομματική, αδιάφορο), χειρίζονται καλά τα διαθέσιμα ερευνητικά εργαλεία. Τις χρησιμοποιούν άλλωστε εντατικά όσοι, για οικονομικούς λόγους, θέλουν να γνωρίζουν τις προτιμήσεις μας. Δεν είναι στοιχηματικές εταιρείες και είναι λάθος να κρίνονται κατά πόσον «έπιασαν» τα νούμερα της κάλπης. Αλλο η μέτρηση στον παρόντα χρόνο και άλλο η αντίληψη των πολιτών πίσω από την κουρτίνα.

Στη βάση λοιπόν των τελευταίων μετρήσεων οι αδρές γραμμές της μεγάλης εικόνας είναι σαφείς: το ρεύμα υπέρ της Νέας Δημοκρατίας παραμένει κυρίαρχο και το ίδιο ισχύει για την επιρροή του ΣΥΡΙΖΑ. Το πρώτο στη διακυβέρνηση, το δεύτερο στην αξιωματική αντιπολίτευση. Η μάχη που δεν έχει κριθεί είναι η συγκρότηση αυτοδύναμης ή συμμαχικής κυβέρνησης. Γι’ αυτό όμως γίνονται εκλογές. Αν, από την άλλη, δούμε τα πρόσωπα της πολιτικής, είναι καθαρό ότι οι πολίτες προτιμούν μια «σταθερή κυβέρνηση Μητσοτάκη» ενώ διατηρούν ισχυρότατες αμφιβολίες προς κάποια «προοδευτική διακυβέρνηση Τσίπρα». Σίγουρα δεν συμμερίζονται την «απαίτηση» Νίκου Ανδρουλάκη να υποδείξει αυτός τον πρωθυπουργό.

Είναι επιπλέον ενδιαφέροντα τα αποκαλούμενα «ποιοτικά» στοιχεία, στη βάση των οποίων ιεραρχούνται και χρωματίζονται οι μεγάλες προτεραιότητες και αγωνίες των πολιτών. Είναι πρόδηλο ότι οι κυβερνητικές ενέργειες εκτιμώνται θετικά, ενώ ταυτόχρονα βρίσκουν ανεπάρκειες στην αντιμετώπιση του βασικού προβλήματος που αντιμετωπίζει η χώρα, που δεν είναι άλλο από την επιστροφή, ύστερα από 25 χρόνια, της πληθωριστικής απειλής. Σε κάθε περίπτωση το συμπέρασμα παραμένει ότι ο κ. Μητσοτάκης πρέπει να παραμείνει επικεφαλής της εκτελεστικής εξουσίας για την επόμενη θητεία της Βουλής. Καταγράφεται αυτό σε όλα τα άλλα κρίσιμα ερωτήματα: αμυντική και διπλωματική ικανότητα απέναντι στην επιθετική Τουρκία, στήριξη οικονομίας και εργασίας, αντιμετώπιση ενεργειακής επίθεσης, αναδιοργάνωση κράτους, δυναμική αντιμετώπιση εγκληματικότητας, άμυνα στην πανδημία, ενδυνάμωση της Ελλάδας στον διεθνή και περιφερειακό καταμερισμό δυνάμεων. Μόνη (αλλά σπουδαία) επιφύλαξη, η διαχείριση της ΕΥΠ και οι (άγνωστες) ενέργειες διακινητών λογισμικών καταστρατήγησης του δικαιώματος στην προστασία του απορρήτου των επικοινωνιών.

Συμπέρασμα: το πολιτικό τοπίο είναι καθαρό. Καμία εξουσία δεν αποφεύγει λάθη, αλλά σημασία έχει η καθημερινή μέριμνα για μετρήσιμα αποτελέσματα. Αυτό δεν αναμένεται να αλλάξει αν οι εκλογές γίνουν αργότερα, όπως φαίνεται να προτιμούν οι περισσότεροι συμπολίτες. Με την προϋπόθεση, θα προσθέσω, ότι δεν θα τρωθεί από μια ακόμη τοξική πολιτική σύγκρουση το κλίμα εμπιστοσύνης στη μακρόπνοη πορεία της χώρας. Δύσκολο; Δεν θα έπρεπε αλλά…

Ο Μπάμπης Παπαδημητρίου είναι δημοσιογράφος και βουλευτής