Φωνή{CR}

Πήγαινα Γυμνάσιο όταν ο πατέρας μου (που αγωνιούσε γενικά πώς τα πάω με τις ξένες γλώσσες) είπε ότι «το βράδυ θα έλθει σπίτι ο Ζανό που είναι γαλλόφωνος, ευκαιρία να μιλήσετε γαλλικά!».

Μεταξύ μας, τρεις σκασίλες είχα στην εφηβεία μου να μιλήσω γαλλικά με έναν Ζανό που δεν ήξερα.

Αλλά ο Ζανό, που δεν είχε γίνει ακόμη Διακογιάννης, ήταν ξεχωριστή περίπτωση. Διότι δεν μιλήσαμε γαλλικά αλλά για μπάλα. Με πρώτο αντικείμενο (αν θυμάμαι καλά) τη Ρεάλ Μαδρίτης.

Τότε περίπου ξεκινούσε και η τηλεόραση. Ηταν νομίζω το Μουντιάλ του 1970 που την έφερε στα σπίτια μας.

Σιγά σιγά ο Ζανό έγινε «του Διακογιάννη η φωνή». Με πήρε μερικές φορές στο γήπεδο – ήταν νομίζω η πρώτη τηλεοπτική μετάδοση που παρακολούθησα από κοντά…

Φοιτητής στη Γαλλία πήγα μαζί του σε ένα φιλικό (;) της Εθνικής Ελλάδας με την Εθνική Γαλλίας στο Παρκ ντε Πρενς.

Είχα εντυπωσιαστεί με την υποδοχή του από τους γάλλους δημοσιογράφους  – θυμάμαι μάλιστα ότι στο ημίχρονο του ζητήθηκε να σχολιάσει το ματς στη γαλλική τηλεόραση…

Σε άψογα γαλλικά, ασφαλώς. Ψήλωσα καμία εικοσαριά πόντους που τον συνόδευα.

Μετά χαθήκαμε λίγο, πέθανε και ο πατέρας μου που ήταν φίλοι.

Ξαναβρεθήκαμε στον ΔΟΛ όταν ο Ζανό ήταν πια ο «Μεγάλος Διακογιάννης» με τη φωνή που μας ένωνε και μας δονούσε.

Λέγαμε καμιά φορά τα νέα μας στα όρθια. Μου μιλούσε πιο πολύ για πολιτική, ρωτούσα πιο πολύ για μπάλα, «φιλιά στη μαμά», «χαιρετισμούς στην κυρία Βαρβάρα»…

Μετά βγήκε στη σύνταξη. Αποτραβήχτηκε. Χαθήκαμε ξανά. Μάθαινα κάπως νέα του από τη Ρίκα.

Αλλά όταν το 2017 η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ πήγε να κλείσει «ΤΑ ΝΕΑ» και «Το Βήμα», όταν η υπόθεση κρινόταν στο δικαστήριο, ο Ζανό της εφηβείας μου ξεκίνησε και ήλθε στα γραφεία της Μιχαλακοπούλου να διακηρύξει με το φύλλο των «ΝΕΩΝ» στα χέρια «Είμαστε εδώ!».

–  Σκέψου να πήγαιναν να κλείσουν τον Παναθηναϊκό ή τη Ρεάλ, καλαμπούρισα. Θα έβγαινε ο Ντι Στέφανο από τον τάφο!

–  Κυρίως ο Πούσκας, πρόσθεσε με τον φλεγματικό τρόπο του.

Εχω ακόμη ένα σηματάκι της Ρεάλ που μου είχε φέρει κάποτε από τη Μαδρίτη.

Δεν ξέρω γιατί τα γράφω αυτά, αλλά ήθελα πολύ να τα γράψω.

Ασφαλώς υπάρχουν πολλοί σημαντικοί και αρκετοί μεγάλοι δημοσιογράφοι. Πολλούς τους ζήσαμε.

Ο Γιάννης Διακογιάννης όμως ήταν είδος. Μοναδικό, αυθεντικό κι αξεπέραστο.

Οπως έλεγε κι εκείνος, «υπάρχουν οι καλές ομάδες, οι μεγάλες ομάδες και η Ρεάλ».

Ο Ζανό ήταν μια Ρεάλ μόνος του.