Η ανθρώπινη φύση

Eίναι λοιπόν όλοι σάπιοι, όπως ισχυρίζεται η Ακροδεξιά; Δεν φτάνει που οι ευρωβουλευτές αμείβονται με παχυλούς μισθούς κι έχουν όλα τα έξοδα πληρωμένα, αλλά τα πιάνουν και από διάφορες ξένες χώρες για να προωθούν τα συμφέροντά τους; Η Εύα Καϊλή έκανε ό,τι κάνουν όλοι οι συνάδελφοί της, απλώς είχε την ατυχία να την πιάσουν στα πράσα; Κι είναι υποκριτές όσοι κάνουν ότι εκπλήσσονται;

«Οχι, δεν είμαστε μια ομάδα μαφιόζων», λέει στη Libération ο γάλλος ευρωβουλευτής Ραφαέλ Γκλικσμάν, πρόεδρος της ειδικής επιτροπής του Ευρωκοινοβουλίου για τις ξένες επεμβάσεις. «Η συντριπτική πλειονότητα των συναδέλφων μου δεν είναι ”σάπιοι” Για να καταπολεμήσουμε όμως την αίσθηση ότι όλοι οι πολιτικοί είναι διεφθαρμένοι, δεν είναι αρκετό να τα βάζουμε με τον λαϊκισμό. Πρέπει να διώξουμε τους διεφθαρμένους και να αλλάξουμε ό,τι είναι ”σάπιο”. Ναι, ας το παραδεχθούμε, υπάρχει κάτι σάπιο στις ευρωπαϊκές δημοκρατίες και τους κοινοτικούς θεσμούς. Δεν θα εμποδίσουμε φυσικά ποτέ τους ανθρώπους να ξεπουλιούνται, αυτό είναι στην ανθρώπινη φύση, μπορούμε όμως να πολεμήσουμε τους εξαγορασμένους και τους πουλημένους».

Οι Γάλλοι έχουν δύο παραπλήσιες λέξεις που σημαίνουν τελείως διαφορετικά πράγματα. Η μία είναι το compromis, που σημαίνει συμβιβασμός και βρίσκεται στο κέντρο της λειτουργίας ενός οργάνου όπως το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Η άλλη είναι το compromission, που παραπέμπει σε μια ποταπή πράξη και περιγράφει τη συμπεριφορά των πρωταγωνιστών του Qatargate. Στον βαθμό που οι τελευταίοι είναι πρώην ή εν ενεργεία ευρωβουλευτές, είναι αναγκαίο να θεσπιστούν νέοι κανόνες, αλλά και να δημιουργηθεί μια ανώτατη αρχή της ευρωπαϊκής δημόσιας ζωής που θα ελέγχει τους πολιτικούς και θα εξασφαλίζει τη διαφάνεια. Ομως η διαφθορά δεν είναι πρόβλημα μόνο των Βρυξελλών. Οπως επισημαίνει ο Γκλικσμάν, τα χρήματα που έχουν δοθεί ενδέχεται να συνδέονται με εθνικά ζητήματα. Η διείσδυση των ξένων συμφερόντων ξεκινά άλλωστε από τα κράτη-μέλη. Είναι αρκετό να δούμε τη λίστα των ανθρώπων που πήγαν να δουλέψουν στην Gazprom και τη Huawei ή που δίνουν χρυσοπληρωμένες διαλέξεις στο Κατάρ.

H υπόθεση Καϊλή μπορεί να είναι πολιτικά, θεσμικά και ηθικά αδιανόητη, όπως είπε ο Ευάγγελος Βενιζέλος στην «Ελευθερία της Καλαμάτας», αλλά η γυναίκα αυτή δεν πήγε με πραξικόπημα στις Βρυξέλλες. Κάποιοι την επέλεξαν, κάποιοι την προώθησαν και, το κυριότερο, κάποιοι την ψήφισαν. Mήπως λοιπόν ήταν λάθος η θέσπιση του σταυρού προτίμησης στις ευρωεκλογές, την οποία τόσο ένθερμα είχε υποστηρίξει ο Βενιζέλος το 2014; Μήπως τα πολιτικά κόμματα πρέπει να προσέχουν περισσότερο τα κριτήρια με τα οποία προωθούν τα στελέχη τους; Μήπως τα μέσα ενημέρωσης πρέπει να επανεξετάσουν τι «πουλάει»;

Και μήπως όλοι μας πρέπει την ώρα της κάλπης να σκεφτόμαστε δυο φορές τι ακριβώς περιμένουμε από τους πολιτικούς που ψηφίζουμε;