Σον Κόνερι

Είχα ρωτήσει έναν πρώην ευρωβουλευτή τι έβαλε στην άκρη μετά από τη μία και μοναδική θητεία του. «Ενα σπίτι στις Βρυξέλλες και εκατό χιλιάρικα στην τράπεζα» ήταν η απάντησή του. Δεν το βρήκα παράλογο. Μάλιστα ο συγκεκριμένος πολιτικός, καθ’ όλα συμπαθής, υπηρέτησε τον ευρωπαίο φορολογούμενο την περίοδο που τα μέλη του Κοινοβουλίου έβαζαν στην άκρη ακόμα και τη διαφορά από τα αεροπορικά εισιτήρια. Η υπηρεσία τους πλήρωνε πρώτη θέση, εκείνοι πετούσαν στην οικονομική και έβαζαν στην τσέπη τη διαφορά. Οχι ότι είναι άσχημα τώρα, μην τρελαθούμε. Βάζουν στην τσέπη περίπου 25.000 καθαρά, καλύπτονται τα έξοδα γραφείου σε Βρυξέλλες, Στρασβούργο και χώρα προέλευσης, διαθέτουν οδηγό όποτε τον χρειαστούν και προσωπική ασφάλεια. Αρκετοί εξ αυτών δεν κάνουν τίποτα περισσότερο από το να μετρούν ευρώ προς ευρώ αυτά που βάζουν στην τσέπη. Δεν είναι όμως και λίγοι αυτοί που βγάζουν δουλίτσα. Και η Καϊλή δεν τα πήγε άσχημα. Συγκρότησε γραφείο με αξιόλογους  συνεργάτες, έκανε κάτι ενδιαφέρουσες εκθέσεις για τεχνολογικά θέματα, ανελίχθηκε ως την αντιπροεδρία.

Ο «Ανθρωπος που θα γινόταν βασιλιάς» είναι μία νουβέλα του Κίπλινγκ που έγινε υπέροχη ταινία. Εκεί, ο Σον Κόνερι, ενώ κατάφερε να γίνει βασιλιάς μίας αρχαίας φυλής των Ιμαλαΐων, βουτηγμένος στο λίπος της απληστίας του, έχασε το στέμμα μαζί με το κεφάλι του. Θυμίζει κάπως την ιστορία της Εύας. Γιατί και εκείνη πέτυχε πολύ περισσότερα από όσα προέβλεπαν οι προδιαγραφές της. Δεν ήταν μόνο ικανή, ήταν και τυχερή στη ζωή της. Γεννήθηκε όμορφη, κάτι που τη βοήθησε να τραβήξει τα φώτα πάνω της. Από παρουσιάστρια δελτίου ειδήσεων βρέθηκε με θεσμικό ρόλο, ισχυρούς φίλους, χρήματα, ταξίδια σε όλον τον κόσμο, έφτιαξε ωραία οικογένεια. Και όμως όλα αυτά, που υπερβαίνουν ακόμα και τα πιο τρελά όνειρα ενός κανονικού ανθρώπου, δεν τα θεώρησε αρκετά, δεν έβαλαν έναν κόφτη στις φιλοδοξίες και στη βουλιμία. Ναι, ξέρω, είναι ανθρώπινο. Καμιά φορά πρώτα πρέπει να αντιμετωπίσεις μια βαλίτσα με λεφτά και μετά να κουνήσεις το δάχτυλο. Ομως οι ψηφοφόροι την τίμησαν επειδή πίστεψαν ότι είναι καλύτερος, πιο ικανός άνθρωπος από αυτούς.

Ο star της ημέρας

Είσαι ένας από τους πιο πλούσιους αθλητές στην παγκόσμια ιστορία των σπορ. Στην πατρίδα σου έχεις γίνει άγαλμα. Εκατομμύρια άνθρωποι σε ακολουθούν στα social. Και αγόρια σε όλον τον κόσμο μεγαλώνουν και θέλουν να σου μοιάσουν. Εχεις όσα μπορούσες να ονειρευτείς και ακόμα περισσότερα. Και όμως, κλαις σαν μωρό παιδί επειδή δεν θα κατακτήσεις και το Παγκόσμιο Κύπελλο. Αυτό είναι το ποδόσφαιρο.

Ενας χρόνος μετά

Σκέφτομαι να γράψω κάτι για τον έναν χρόνο της προεδρίας Ανδρουλάκη στο ΠΑΣΟΚ. Και δεν ξέρω τι. Δεν μπορώ να βγάλω ένα συμπέρασμα, να τοποθετήσω πρόσημο, να διακρίνω κατεύθυνση. Είναι όλα μέσα. Θετικά, αρνητικά, ασάφειες, πολλές απορίες, μία δυσθυμία. Από την άλλη, ακόμα και σήμερα πιστεύω ότι η επιλογή Ανδρουλάκη ήταν ουσιαστικά η μοναδική για το κόμμα, ένα χαρτί που παίχτηκε με σκοπό την ανάταξη. Βγήκε η επιλογή; Αυτό θα αποτυπωθεί στην κάλπη, εκεί όπου το ΠΑΣΟΚ θα πιεστεί από την πόλωση. Το βέβαιο είναι ότι ενώ ο Ανδρουλάκης έφερε διάθεση ανανέωσης, δεν έχει πάνω από το κεφάλι του την αύρα του χαρισματικού. Ναι, ούτε ο Σημίτης την είχε. Αλλά ας μη συγκρίνουμε ανόμοια πράγματα. Και ας περιμένουμε να δούμε τι μπάλα θα παίξει στη Βουλή. Προς το παρόν, όμως, τα κέρδη είναι μικρότερα από τα αναμενόμενα.

Αντανάκλαση των social

Πριν από την εκλογή του Τραμπ είχαν ρωτήσει τον Ομπάμα αν ανησυχεί για το επίπεδο του πολιτικού διαλόγου στις ΗΠΑ. Εκείνος σήκωσε τους ώμους και απάντησε ότι, στην πραγματικότητα, πάντα έτσι ήταν τα πράγματα, ακόμα και οι πατέρες του αμερικανικού έθνους επιδίδοντο σε ξεκατινιάσματα. Ναι, έτσι είναι. Δεν είναι οι πολιτικοί που ορίζουν πάντα το ύφος της αντιπαράθεσης. Είναι το μέτρο της εποχής. Οσοι, λοιπόν, σοκάρονται ή, απλώς, ενοχλούνται από αυτά που ακούστηκαν στην τελευταία κοινοβουλευτική Ολομέλεια και θα ειπωθούν στη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, προφανώς δεν παρακολουθούν το ύφος με το οποίο συνδιαλέγονται οι άνθρωποι στην κοινωνική δικτύωση. Αυτό που βλέπουμε στη Βουλή δεν είναι τίποτα περισσότερο από αντανάκλαση όσων συμβαίνουν στην κοινωνία. Και πάλι καλά να λέτε. Διότι οι άνθρωποι πλακώνονται στα social για θέματα κοινού εγωισμού. Το μαλλιοτράβηγμα στη Βουλή γίνεται για πολύ πιο σοβαρό διακύβευμα, την ισχύ της εξουσίας. Αντε, ετοιμάστε τα ποπ κορν.