Τα όρια της φρίκης {CR}

«Ξαφνικά το παιδί φωνάζει “μαμά, καίγομαι”. Καίγεται το δέρμα του και έχω βάλει τα νύχια μου στο σώμα του. Φωνάζω συνέχεια “μην κοιτάς τίποτα, μόνο τρέξε”… Οπως τρέχουμε, λιώνουν τα πόδια του κι εγώ δεν μπορώ να του πω τίποτα. Φωνάζει “μαμά, βοήθα με, μαμά, σώσε με”. Δεν το πήρα αγκαλιά γιατί θα ήμασταν οι πρώτοι που θα έβρισκαν αγκαλιά. Ημασταν μόνοι μας και καιγόμασταν. Η μόνη φωνή και τα ουρλιαχτά ήταν του παιδιού μου. Μια φωνή που την έχω μέσα μου, ακόμα και τώρα φοβάμαι να τον πάρω αγκαλιά…».

Στη δίκη για το Μάτι, τα όρια της φρίκης ξεχειλώνουν κάθε μέρα και περισσότερο. Νομίζαμε ότι τα είχαμε φτάσει με την κατάθεση της Βαρβάρας Φύτρου, όπου περιέγραφε πώς αναγνώρισε τα απανθρακωμένα σώματα των δύο παιδιών και του συζύγου της. Της γυναίκας που όταν, πριν από λίγες μέρες, μπήκε στην αίθουσα του δικαστηρίου σηκώθηκαν όλοι όρθιοι σε ένδειξη σεβασμού και όταν αποχώρησε είχαν δακρύσει ακόμη και οι δικαστές. Τι χειρότερο από αυτό μπορεί να συμβεί σε έναν άνθρωπο; Και ήρθε προχθές η κατάθεση της Κάλλι Αναγνώστου για να αποδείξει ότι, από ένα σημείο και μετά, δεν υπάρχει διαβάθμιση του «χειρότερου», δεν υφίσταται όριο στη φρίκη. Ο πεντάχρονος, τότε, γιος της Κάλλι επέζησε από εκείνη την 23η Ιουλίου με σοβαρά εγκαύματα στα χέρια και στα πόδια, όπως και η ίδια με εγκαύματα τέταρτου βαθμού. Ο μικρός, τα δυόμισι επόμενα χρόνια, ξυπνούσε κάθε πρωί μέσα στα αίματα από τις πληγές του. Και μέχρι σήμερα κάθε μέρα λέει «χεράκια μου, ποδαράκια μου, δεν θα είστε ξανά τα ίδια». Πώς μπορείς λοιπόν να προσδιορίσεις το χειρότερο ανάμεσα στη μάνα που αναγνωρίζει το κοριτσάκι της από τα βραχιολάκια του και τη μάνα που βλέπει το αγοράκι της να λιώνει και δεν μπορεί να το πάρει αγκαλιά διότι λιώνει και η ίδια;

Τα θύματα της πυρκαγιάς στο Μάτι δεν είναι μόνο οι 104 νεκροί. Είναι και όλοι αυτοί που έμειναν πίσω κουβαλώντας εντός τους το «έγκαυμα» που δεν πρόκειται να επουλωθεί ποτέ. Που θα πρέπει να συμφιλιωθούν με τις παραμορφώσεις στο σώμα τους. Που δεν αντέχουν ούτε καν τη φλόγα του αναπτήρα διότι ξυπνάει μνήμες. Πρόκειται για τη μεγαλύτερη, μετά τον πόλεμο, τραγωδία στη χώρα. Και όταν καίγονται ζωντανοί 104 άνθρωποι και δεκάδες άλλοι είναι καταδικασμένοι να ζουν με τον εφιάλτη, δεν γίνεται να μην υπάρχουν ένοχοι. Ακόμη και αν δεν προκύπτουν από το νομικό μας σύστημα, προκύπτουν από την ηθική που συγκροτεί τον πολιτισμό μας. Ακόμη κι αν κατηγορούνται για πλημμέλημα, θα έπρεπε οι ίδιοι να αναλάβουν την ευθύνη του κακουργήματος. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, το «στραβή στη βάρδια» σημαίνει «στραβή στη συνείδηση».

Θυμάμαι εκείνο το στίκερ «Δεν είναι αθώοι» για τη δίκη της Χρυσής Αυγής. Και αναμένω κάτι ανάλογο για το Μάτι. Το ζητάει η μνήμη των 104 νεκρών, οι μνήμες που κουβαλούν όσοι επέζησαν, η φωνούλα του γιου της Κάλλι που ακούστηκε ηχογραφημένη στο δικαστήριο να ζητά δικαιοσύνη.