Ο λόγος είναι εθνικός

Η Ντόρα Μπακογιάννη, που είναι πάντα ψύχραιμη με τις εκτιμήσεις της στα ελληνοτουρκικά (και δεν χρειαζόταν να μας το υπενθυμίσει…), για πρώτη φορά, είπε, ανησυχεί και φοβάται. Πολύ λογικό, διότι αυτή είναι η στάση των φυσιολογικών ανθρώπων όταν βρίσκονται στον πόλεμο: ανησυχούν και φοβούνται. Μόνον οι ηλίθιοι και οι επικίνδυνα νέοι δεν φοβούνται σε έναν πόλεμο. Χρησιμοποιώ τον όρο κατά κυριολεξία, διότι πόλεμος είναι αυτό που έχει εξαπολύσει τους τελευταίους μήνες ο Ερντογάν εναντίον της Ελλάδας. Ψυχολογικός μεν, αλλά πόλεμος. Δεν έχει μπαράζ πυροβολικού, ρουκέτες και αερομαχίες. Εχει ένα ακατάπαυστο μπαράζ από ασύλληπτες μ****ίες.

Συγχωρήστε μου, παρακαλώ, όχι την ίδια τη λέξη, αλλά τη σεμνοτυφία που με κάνει να βάζω τους αστερίσκους. Η λέξη είναι αυτή ακριβώς που ταιριάζει στο είδος των επιχειρημάτων με τα οποία μας προκαλεί μεθοδικά και επίμονα η Τουρκία. Είναι επίτηδες φτιαγμένα ως μ****ίες, επειδή ο σκοπός τους είναι ψυχολογικός: αποσκοπούν στην αναστάτωση που θα προκαλέσουν και η συστηματική επανάληψή τους επιδρά σωρευτικά. Οπως ακριβώς καθετί το ακραία εκνευριστικό στην καθημερινότητα που επαναλαμβάνεται ασταμάτητα. Φαντασθείτε, λ.χ., ότι στο απέναντι γραφείο από εσάς κάθεται ένας τύπος που του αρέσει να σκαλίζει το αφτί με το νύχι, να συνεχίζει τις ανασκαφές στα ρουθούνια του, να παίρνει μετά το προϊόν των ανασκαφών και… Εδώ το κόβω, γιατί ο σκοπός μου δεν είναι να σας αηδιάσω ή να σας σοκάρω, αλλά να εξηγήσω πώς λειτουργεί το παιχνίδι της Τουρκίας με τα νεύρα μας.

Με δεδομένο λοιπόν ότι η Αγκυρα διεξάγει μια εκστρατεία ψυχολογικού πολέμου εναντίον της χώρας μας, για λόγους του εκλογικού συμφέροντος του Ερντογάν, αναρωτηθείτε πόσο σοφό θα ήταν να ανακοινώσει από τώρα ο Πρωθυπουργός την ημερομηνία των εκλογών. Να τα πάρουμε με τη σειρά: Πρώτον, η πενταετής προεδρική θητεία του Ερντογάν λήγει τον προσεχή Ιούλιο· επομένως, οι δικές τους εκλογές συμπίπτουν με τις δικές μας. Δεύτερον, είναι ολοφάνερο ότι η καλύτερη περίοδος για να προκαλέσει την Ελλάδα, στο πλαίσιο του παιχνιδιού που περιέγραψα παραπάνω, είναι η προεκλογική, όταν δηλαδή δεν υπάρχει κυβέρνηση για να χειριστεί προκλήσεις. Τρίτον, στην περίπτωσή μας, η περίοδος της υπηρεσιακής κυβέρνησης παρατείνεται επικίνδυνα, καθώς κατά πάσα πιθανότητα θα έχουμε διπλές εκλογές. Πόσο άφρων, λοιπόν, θα πρέπει να είναι ο Μητσοτάκης για να σπεύσει να πει από τώρα πότε θα γίνουν εκλογές, όπως του ζητούν;

Η αβεβαιότητα για την ακριβή ημερομηνία των εκλογών σίγουρα δημιουργεί πρόβλημα σε ορισμένους. Αυτοί είναι πρωτίστως οι ίδιοι οι πολιτευόμενοι και, δευτερευόντως, τα στελέχη των κομματικών μηχανισμών – όλοι εκείνοι δηλαδή που ρίχνουν το τρέξιμο στις εκλογές. Πρόκειται για μια μικροσκοπική μειονότητα, οπότε δεν πειράζει αν θίγονται τα στενά συμφέροντά τους, εφόσον αυτό είναι απαραίτητο προκειμένου να προστατευτεί το γενικό συμφέρον! Σωστά; Εξάλλου, αυτοί πρώτοι από όλους τους άλλους, ως αναμεμειγμένοι στην πολιτική («για να προσφέρουν», θα πουν όλοι αν τους ρωτήσετε) όφειλαν να κατανοούν καλύτερα τους κινδύνους που εξέθεσα παραπάνω. Αυτοί οι κίνδυνοι, κατά την αντίληψή μου, συνιστούν το «εθνικό θέμα εξαιρετικής σημασίας», που προβλέπει το Σύνταγμα με το άρθρο 41 ως λόγο για την πρόωρη διάλυση της Βουλής και τη διεξαγωγή πρόωρων εκλογών. Είναι μια γοητευτική ειρωνεία ότι, στην προκειμένη περίπτωση, το εθνικό θέμα είναι πραγματικό, όχι προσχηματικό, όπως επίσης ότι δεν επιβάλλει την επίσπευση των εκλογών, αλλά την αβεβαιότητα γύρω από την ακριβή ημερομηνία της διεξαγωγής τους.

ΣΤΙΓΜΕΣ ΕΚΣΤΑΣΗΣ

Από τις ομιλίες των αρχηγών, την περασμένη Πέμπτη στη Βουλή, ξεχώρισα μια στιγμή ως την κορυφαία, μια στιγμή αισθησιακού, τολμώ να πω, λυρισμού από τον ειδήμονα του είδους, τον πρόεδρο Γιάνη Βαρουφάκη: «Εκστασιάζεστε όταν η σφαίρα ενός αστυνομικού διαπερνά τη σάρκα ενός Ρομά». Το απηύθυνε, με απόλυτη σοβαρότητα, προς την κυβέρνηση. Δηλαδή, ο Βαρουφάκης παρατηρεί τους κυβερνητικούς, όταν συμβαίνει ένα τέτοιο περιστατικό, και διαπιστώνει ότι εκστασιάζονται. Καταλαβαίνω την αφόρητη πίεση των περιστάσεων και πως εντείνει την υπαρξιακή ανασφάλεια του μικρού κόμματος. Είναι φυσικό αυτές οι συνθήκες να τον υποχρεώνουν να ανταγωνίζεται τον Αλέξη Τσίπρα. Αλλά να τον ανταγωνίζεται στην πιο φθηνή στιγμή του (τον συσχετισμό του Πάτση με το περιστατικό της Θεσσαλονίκης) είναι κάτι που μου κάνει εντύπωση, γιατί δεν φανταζόμουν ότι η αυταρέσκεια και η αυτοπεποίθηση που προβάλλει ήταν μια πόζα. Είχα την αφέλεια να πιστεύω ότι τουλάχιστον ο ίδιος πίστευε στη θεϊκή φύση του…