Ευθύνες

Ποιος φταίει που κάποιοι Ρομά καίνε λεωφορεία, χτυπάνε τους οδηγούς τους, βάζουν φωτιά σε λάστιχα πνίγοντας στους καπνούς ολόκληρες περιοχές ή τραυματίζουν εργαζόμενους σε εστιατόρια; Αν πιστέψει κανείς τον Γιώργο Φλωρίδη για τα επεισόδια που έχουν ξεσπάσει μετά τον τραυματισμό του 16χρονου ευθύνεται ο Αλέξης Τσίπρας. Οι δηλώσεις του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης «πυροδοτούν αυτή την έξαρση που παρατηρείται τώρα. Αυτός τους έβγαλε στον δρόμο, αυτός τους νομιμοποιεί», είπε. Και για να στηρίξει του λόγου του το αληθές, υπενθύμισε το λαϊκίστικο επιχείρημα το οποίο χρησιμοποίησε ο συριζαίος πρόεδρος για τη διαμετρικά αντίθετη τύχη των πλουσίων και των φτωχών «κλεφτών» όταν περιόδευε στην Καστοριά. Εφόσον όμως δεχθεί την οπτική γωνία του Πάνου Σκουρλέτη, υπαίτια είναι η πολιτική ηγεσία της Αστυνομίας, που ενθαρρύνει την αυθαιρεσία – ο Τάκης Θεοδωρικάκος, δηλαδή, «ο οποίος ενώ εξαφανίστηκε τις δύο πρώτες μέρες, έκανε χθες μια προκλητικότατη δήλωση, χωρίς να έχει κανένα στοιχείο κριτικής απέναντι στη στάση των αστυνομικών, οι οποίοι έχουν παραπεμφθεί».

Εργαλειοποίηση

Στην ανάγνωση του πρώτου ο ΣΥΡΙΖΑ εκμεταλλεύεται την οργή που κυριαρχεί στους καταυλισμούς για να προκαλέσει τις «αναμπουμπούλες» που τον συμφέρουν, μια κι η κανονικότητα δεν είναι ποτέ ευκαιρία για την Αριστερά. Σύμφωνα με την ανάλυση του δεύτερου, η κυβέρνηση είναι αυταρχική κι ο υπουργός ΠροΠο χαϊδεύει – σαν κονεσέρ των παλαιοκομματικών μεθόδων συσπείρωσης μιας εκλογικής βάσης – το προνομιακό για τη ΝΔ κοινό των ενστόλων όταν υποδύεται τον «Πόντιο Πιλάτο» σε ένα περιστατικό που το θύμα ενδέχεται να αντιμετωπίστηκε με ρατσιστική προκατάληψη. Η κάθε πλευρά, λοιπόν, κοιτάζει μια ιστορία με στοιχεία κοινωνικής τραγικότητας και πολιτικής ανεπάρκειας φορώντας τα γυαλιά των ιδεολογικών της εμμονών και των κομματικών της ταυτίσεων – παρότι τα σύνθετα προβλήματα, σαν αυτό της ένταξης των Ρομά, ή το άλλο του περιορισμού της αστυνομικής αυθαιρεσίας, δεν λύνονται με δεξιές ή αριστερές λύσεις αλλά με δημοκρατικές. Η εργαλειοποίηση ορισμένων γεγονότων προσφέρει στους πολιτικούς συνθήκες ευνοϊκές για κόντρες που τονώνουν το φρόνημα των πιστών τους ψηφοφόρων. Παράλληλα, ωστόσο, υπενθυμίζει στους μη προσηλυτισμένους πόσο επιφανειακό μπορεί να είναι τελικά το ενδιαφέρον τους για τα κοινά.