Το στερεότυπο

Πρώτα τα αυτονόητα. Είμαστε με τη Νατάσσα Μποφίλιου απέναντι στις επιθέσεις και στη χλεύη που δέχεται. Ούτε θα αναλύσουμε τα αυτονόητα. Ο καθένας είναι ελεύθερος (λεύτερος, που λένε και στην Αριστερά) να πιστεύει ό,τι γουστάρει, να μιλάει και να ντύνεται όπως θέλει. Αλλωστε η Μποφίλιου δεν έβγαλε τα λεφτά της πουλώντας αριστερό πνεύμα – άλλοι έχουν φτιάξει αυτοκρατορίες του real estate κάνοντας αυτή τη δουλειά. Ναι, βέβαια, είναι κάποιες δηλώσεις της που έχουν δώσει τροφή στους άξεστους, αλλά όπως και να έχει, η γυναίκα δεν είναι επαγγελματίας αριστερή. Είναι επαγγελματίας τραγουδίστρια και μάλιστα πολύ καλή, γι’ αυτό και αμείβεται αντιστοίχως. Ομως κατά κάποιον τρόπο, αυτό που υφίσταται τώρα (ελπίζω να μη δίνει και τόση σημασία) προέρχεται από έναν κόσμο στερεοτύπων που έχει κατασκευαστεί από την ίδια την Αριστερά.

Μπορεί η Μποφίλιου να μην έχει μιλήσει ποτέ κατά του πλούτου και της ευζωίας, πλην όμως στον αισθητικό και πολιτισμικό πυρήνα της Αριστεράς οι έννοιες αυτές χρησιμοποιούνται για να περιγράψουν τον ταξικό εχθρό. Οι δε κώδικες που υιοθετεί ο χώρος παραπέμπουν σε σημειολογία θρησκευτικού περιεχομένου. Ο αριστερός καλείται να υπηρετεί ένα συγκεκριμένο lifestyle ακολουθώντας κανόνες που διατρέχουν σχεδόν το σύνολο της ζωής του. Οχι πως αυτό ισχύει σε απόλυτο βαθμό, αλλά περιμένεις ένας αριστερός να αποστρέφεται τον πλούτο με τον τρόπο που θεωρείς ότι όλοι οι πρόσκοποι ξέρουν να φτιάχνουν κόμπους. Κοινώς η Αριστερά δυσκολεύεται να απεγκλωβιστεί πλήρως από ένα στερεότυπο στο οποίο η ίδια είχε περιχαρακωθεί. Εν μέρει για αυτό ευθύνεται και ο ξύλινος λόγος της. Οταν μιλάς με γλώσσα προηγούμενων δεκαετιών, είναι λογικό κάποιοι να αναδεικνύουν τις αναντιστοιχίες ανάμεσα στη θεωρία και στον τρόπο ζωής.

Ας συνεχίσει, λοιπόν, η Νατάσσα αυτά που κάνει, αγνοώντας τους κακόψυχους. Εν ανάγκη ας τους θυμίσει ότι και ο Λένιν πάντα ταξίδευε στην α’ θέση του τρένου. Και ο Μαρξ έζησε και πέθανε στο Λονδίνο. Εχοντας, ανάμεσα στους χορηγούς του, τον Phillips. Ναι, της γνωστής φίρμας.

Των Αγίων Αναργύρων

Οι Αγιοι Ανάργυροι ασκούσαν την Ιατρική χωρίς να παίρνουν χρήματα. Ομως δεν είναι κάθε μέρα των Αγίων Αναργύρων. Κάποια πράγματα προκύπτουν με απλή αριθμητική. Ενας γιατρός μπορεί να αναζητήσει δουλειά στην Ευρώπη εισπράττοντας τα διπλά ή και τα τριπλά από όσα του προσφέρουν. Πάει, ας πούμε, στην Κύπρο και παίρνει έξι χιλιάρικα. Εδώ ακόμα και αν γίνει διευθυντής κλινικής, μόλις που θα ξεπεράσει τις δύο χιλιάδες. Το νομοσχέδιο για το ΕΣΥ δίνει στους γιατρούς τη δυνατότητα να βγάλουν κάτι παραπάνω με μεροκάματο στον ιδιωτικό τομέα. Μεταξύ μας, αυτό αφορά κυρίως χειρουργούς, άντε και αναισθησιολόγους, που εργάζονται στις μεγάλες πόλεις. Το βασικό ερώτημα που προκύπτει είναι αν θα μείνουν γιατροί για τα απογευματινά ιατρεία και χειρουργεία. Μήπως, λοιπόν, πρέπει πρώτα να γίνουν οι συγχωνεύσεις νοσοκομείων και κλινικών και μετά να επιτραπεί στους γιατρούς να βγουν έξω από την πόρτα; Αλλά κάτι τέτοιο αργεί και σέρνει αντιδράσεις τοπικών παραγόντων. Και οι εκλογές είναι δίπλα.

Η πηγή της λίστας

Ο Τσίπρας πήγε στον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου για καφέ και κουβέντα σχετικά με τις παρακολουθήσεις. Και όπως σημείωσε, είναι άκρως ανησυχητικό να παρακολουθούνται οι αρχηγοί των Ενόπλων Δυνάμεων. Ο εισαγγελέας σίγουρα θα συμφώνησε. Αν μάλιστα βοηθάει τη σχετική κουβέντα, συμφωνώ και εγώ. Και εσείς, φαντάζομαι. Ομως εγώ και εσείς δεν έχουμε τα ίδια προβλήματα με τον εισαγγελέα Ντογιάκο. Εμείς διαβάζουμε λίστες, εκείνος χρειάζεται αποδείξεις. Οσο, λοιπόν, εμφανίζονται ονόματα χωρίς αποδείξεις, η υπόθεση θα καταντήσει ανέκδοτο, ενώ, φυσικά, δεν είναι.

Α, και κάτι ακόμα. Οσο οι σχετικές καταγγελίες εστιάζονται αποκλειστικά και μόνο στον Μητσοτάκη και δεν περιλαμβάνουν κανένα άλλο όνομα από το περιβάλλον του, τότε ακόμα και οι πλέον αφελείς μπορούν να κάνουν υποθέσεις για την προέλευση των λιστών, σωστά;