Οι στάχτες της καταστροφής

Πριν μπει το καλοκαίρι που μας πέρασε, η αξιωματική αντιπολίτευση περίμενε αστάθμητο παράγοντα που θα τάραζε τα νερά και θα μπορούσε να αποσταθεροποιήσει την κυβέρνηση, καταστροφικές πυρκαγιές. Οι πυρκαγιές του προπερασμένου καλοκαιριού είχαν δημιουργήσει την πρώτη σοβαρή κυβερνητική κρίση και ο ανίκανος να αντιπαραθέσει στην κυβερνητική δραστηριότητα θετικές προτάσεις ΣΥΡΙΖΑ ήλπιζε σε στάχτη και μπούρμπερη.

Η παραπάνω στιγμή, σε διάφορες παραλλαγές, είναι η εικόνα της πολιτικής αντιπαράθεσης. Για να ανακάμψει η αντιπολίτευση, διαρκώς συρρικνωμένη σε ένα κατώτερο ποσοστό, προσδοκά μια καταστροφή, που πότε θα την έφερνε η καραντίνα, πότε οι «παιδεραστές συνεργάτες της ΝΔ», πότε ο καιρός, πότε το καλοκαίρι, πότε ένας αναμενόμενος δημοσιονομικός εκτροχιασμός, πότε όσοι έχουν λογισμικά παρακολουθήσεων… Ελπίδα της, η αποσταθεροποίηση και η καταστροφή.

Ακόμα κι όταν υπήρξαν κρίσεις, η αντιπολίτευση έκανε ό,τι μπορούσε για να τις εκμεταλλευτεί. Την προπέρσινη χρονιά, με τις μεγάλες πυρκαγιές, το κράτος προσπάθησε (και τα κατάφερε) να μη χαθούν ανθρώπινες ζωές, εκκενώνοντας εγκαίρως οικισμούς και περιοχές που καίγονταν. Ε, ακόμα κι αυτό έγινε αντικείμενο κριτικής. Και θα ήταν ακατανόητο το «γιατί» αν δεν είχε προϋπάρξει επί της κυβερνητικής θητείας του ΣΥΡΙΖΑ το Μάτι, η μεγάλη πυρκαγιά της 23ης Ιουλίου 2018, στην οποία έχασαν τη ζωή τους 104 άτομα.

Οι ζοφερές εικόνες από εκείνο το εφιαλτικό βράδυ αναβιώνουν σήμερα στο δικαστήριο όπου δικάζεται η υπόθεση. Μαζί, μέσα από τις μαρτυρίες, ανασύρονται τα ζοφερά γεγονότα. Οι καταστροφές από έλλειψη συντονισμού των κρατικών υπηρεσιών, η αδυναμία τους να παρέμβουν και να βοηθήσουν εκείνους που για να γλιτώσουν έπεσαν στη θάλασσα, με αποτέλεσμα κάποιοι απ’ αυτούς να πεθάνουν μελανιασμένοι και αβοήθητοι στα νερά. Αλλά, κυρίως, η προσπάθεια των κυβερνητικών στελεχών που βρέθηκαν στην περιοχή, μαζί και του τότε πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα, να διασκεδάσουν επικοινωνιακά τις εντυπώσεις για την καταστροφή και να προσπαθήσουν να βγουν από το κάδρο των ευθυνών.

Δεν είναι πρωτοφανή αυτά που ακούγονται σήμερα στη δίκη, ούτε καινούργια. Τα ξέραμε, τα είχαμε επισημάνει πολλές φορές πολλοί από τις σελίδες αυτής της εφημερίδας. Αλλά πάντα είναι άβολο να τα ακούς από ανθρώπους που βρέθηκαν στη δίνη της καταστροφής, έχασαν ανθρώπους και περιουσίες και έζησαν τη χοντροκομμένη προσπάθεια των αρμοδίων να βγάλουν την ουρά τους απέξω.

Είναι άβολο να ακούς ξανά ότι, αν και γνώριζαν για τους νεκρούς, ο πρωθυπουργός και μερικοί υπουργοί του έπαιξαν θέατρο σε ζωντανή μετάδοση, παριστάνοντας ότι το κράτος είναι εκεί και δίνοντας εντολή να πετάξουν νωρίς το πρωί τα πυροσβεστικά όταν ήξεραν ότι όλα είχαν τελειώσει.

Είναι άβολο να ξανακούς τη φοβερή φράση του πρωθυπουργού, στη διάρκεια σύσκεψης τον Νοέμβριο του 2018, προς όσους διαμαρτύρονταν για το χαμηλό ύψος των αποζημιώσεων: «Να σου πω και κάτι; Και να έπαιρνες αυτά τα 2.000 ευρώ, τι θα έκανες; Θα τα σπατάλαγες».

Κι είναι άβολο να θυμάσαι ότι, λίγες μέρες μετά την καταστροφή, ο πρωθυπουργός, αυτό το «παιδί του λαού», μπήκε μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας στο κότερο μιας πλούσιας για κρουαζιέρα – και δεν θα το μαθαίναμε αν δεν κυκλοφορούσε μια φωτογραφία του, αραχτού στο κατάστρωμα με ένα πούρο.

Αυτός είναι ο άνθρωπος που τέσσερα χρόνια μετά, ποντάροντας σε μια συλλογική αμνησία, ζητάει την ψήφο μας, φωνάζοντας για ενσυναίσθηση και αριστερή ευαισθησία. Και δεν αισθάνεται άβολα γι’ αυτό.