«Δεν είναι ορθές οι συγκρίσεις με την εξέγερση της πλατείας Τιενανμέν»

Δεν πρέπει να γίνει σύγκριση όσων συμβαίνουν τις τελευταίες ημέρες στην Κίνα με την εξέγερση της πλατείας Τιενανμέν, το 1989. Αυτό υποστηρίζει με συνέντευξή του στην ιταλική «Corriere della Sera» ο ιδρυτής του Eurasia Group, Ιαν Μπρέμερ. «Οι εντάσεις θα συνεχιστούν, όπως και τα προβλήματα για την οικονομία. Αλλά οι συγκρίσεις με την εξέγερση της πλατείας Τιενανμέν δεν είναι ορθές. Η εξέγερση εκείνη είχε πολιτικό χαρακτήρα και έβγαλε στους δρόμους εκατομμύρια ανθρώπους για δύο μήνες. Σήμερα βλέπουμε να διαμαρτύρονται άνθρωποι που έχουν απελπιστεί ύστερα από χρόνια λοκντάουν και περιορισμών. Ζητούν ελευθερία κινήσεων, όχι πολιτική ελευθερία», εκτιμά.

Προψηφιακή εποχή
Ο Μπρέμερ ξεχωρίζει τρεις βασικούς λόγους για τους οποίους το καθεστώς και ο Σι Τζινπίνγκ δεν απειλούνται άμεσα. «Πρώτον, επειδή ο ηγέτης είναι αδιαμφισβήτητος, έχοντας εξουδετερώσει όλους τους πιθανούς αντιπάλους του. Δεύτερον, επειδή η εξέγερση υποκινείται από την απόγνωση και δεν στρέφεται στην πραγματικότητα εναντίον του καθεστώτος. Τρίτον, επειδή η Τιενανμέν ανήκει στην προψηφιακή εποχή, όταν το καθεστώς δεν διέθετε ακόμη τα ηλεκτρονικά εργαλεία εποπτείας και παρακολούθησης με τα οποία μπορεί σήμερα να εντοπίζει τους διαφωνούντες».

Η στρατηγική
Αυτό ωστόσο, όπως ξεκαθαρίζει ο ίδιος, δεν σημαίνει πως το καθεστώς και ο Σι δεν έχουν προβλήματα με την πολιτική της «μηδενικής Covid» που ακολουθούν από την έναρξη της πανδημίας. Το βασικότερο εξ αυτών είναι ότι «δεν μπορούν να αλλάξουν στρατηγική, καθώς για χρόνια επέμεναν στα λοκντάουν και τα μαζικά τεστ και δεν έδιναν έμφαση στην ανάγκη του εμβολιασμού». Προσθέτει, επίσης, ότι εξαιτίας αυτού, «είναι δύσκολο λοιπόν να πείσει σήμερα τους ανεμβολίαστους να εμβολιαστούν, πόσω μάλλον τη στιγμή που γνωρίζουμε πλέον ότι τα εμβόλια προστατεύουν από τη σοβαρή νόσηση, αλλά όχι κι από τη μόλυνση». «Εδώ δεν μπορεί να πείσει η αμερικανική κυβέρνηση τους δικούς της πολίτες», σημειώνει χαρακτηριστικά.

Σε κάθε περίπτωση, σύμφωνα με όσα λέει, η κρίση αυτή είναι η πιο σοβαρή κατά τη δεκαετή παρουσία του Σι στο τιμόνι της Κίνας, ενώ τελικά «θα προκαλέσει μεγαλύτερη οικονομική ζημιά από πολιτικές συνέπειες».