Καταγγελίες

Ενα πρόσφατο περιστατικό. Το καλοκαίρι διατυπώθηκαν δημοσιογραφικές (και άλλες) καταγγελίες για πρόσφυγες εγκλωβισμένους από τις ελληνικές Αρχές σε ένα νησί του Εβρου.

Εκεί άφησε (υποτίθεται) την τελευταία της πνοή κι η «μικρή Μαρία» από τσίμπημα σκορπιού – υποθέτω έλληνα σκορπιού…

Διάφοροι επιτήδειοι, καλόπιστοι ή απλώς βαλτοί, έκαναν σημαία ανθρωπισμού μια παράξενη και τουλάχιστον αμφιλεγόμενη υπόθεση.

Λίγους μήνες αργότερα το περιοδικό «Spiegel» που πρωτοστάτησε στη μούφα δήλωσε ότι κατεβάζει πολλές από τις σχετικές αναρτήσεις για να ελέγξει την ακρίβεια και την εγκυρότητά τους.

Πολύ καλά κάνει. Μόνο που θα είχε κάνει καλύτερα αν είχε ελέγξει την ακρίβεια και την εγκυρότητα πριν τις ανεβάσει.

Αυτό είναι μια έμμεση απάντηση στον βουλευτή Τζαβάρα.

Ο οποίος δήλωσε ότι «το βάρος της απόδειξης προφανώς δεν το έχει ο δημοσιογράφος, το έχει ο εισαγγελέας και ο δικαστής» (24/11).

Λάθος. Στον πολιτισμό που ζούμε το βάρος της απόδειξης μιας καταγγελίας (της οιασδήποτε καταγγελίας) το φέρει ο καταγγέλλων (ο οιοσδήποτε καταγγέλλων), ώστε να επιληφθεί η Δικαιοσύνη για τα περαιτέρω.

Στη δημοκρατία μας και στον Τύπο μας δεν νοείται καταγγελία χωρίς απόδειξη ή έστω χωρίς βάσιμα στοιχεία. Κι αυτό ξεχωρίζει τον δημοσιογράφο από τον σαλταδόρο.

Για τον απλούστατο λόγο ότι δεν ζούμε (και ούτε θέλουμε να ζήσουμε…) σε κοινωνία συκοφαντών, εκβιαστών και διαταραγμένων. Ή, ακόμη χειρότερα, σε κοινωνία πρακτόρων.

Αυτό υπονοεί άλλωστε και το «Spiegel».

Διότι ο Εβρος μπορεί να είναι μια δημοσιογραφική αστοχία ή έστω προϊόν επιπολαιότητας και ανοησίας κάποιων. Συμβαίνουν αυτά.

Μπορεί όμως να είναι και οτιδήποτε άλλο. Πράγμα για το οποίο θα μας διαφωτίσει (ελπίζω) η Δικαιοσύνη. Οπως άλλωστε και με τις υποκλοπές.

Στη βάση της σύγχυσης βρίσκεται μια παρανόηση. Υπάρχουν κάποιοι που θεωρούν ότι η δημοσιογραφία είναι ένα είδος ελεγκτικής ή διωκτικής Αρχής. Κάτι σαν το ΣΔΟΕ, το FBI ή την NSA.

Δεν είναι. Και καλό είναι να μη γίνει ποτέ.

Για τον απλούστατο λόγο ότι δουλειά του δημοσιογράφου είναι να μεταφέρει γεγονότα, να τα εκθέτει, να τα αξιολογεί και να τα αναλύει κατά την κρίση του.

Ο πολιτικός κι ο κοινωνικός ακτιβισμός είναι αξιέπαινες δραστηριότητες, προσφέρουν ευκαιρίες απασχόλησης και ώρες καφενόβιας κουβέντας, αλλά δεν έχουν σχέση με τη δημοσιογραφία.

Για να το πω απλά. Δουλειά των δημοσιογράφων είναι να διακριβώσουμε (για παράδειγμα) τι συνέβη στον Εβρο, να ενημερώσουμε συγκεκριμένα το κοινό, άντε να πούμε και τη γνώμη μας. Τελεία.

Τα υπόλοιπα αφορούν τους επιτήδειους, τους πράκτορες, ίσως κάποιες ΜΚΟ. Αλλά προπάντων τη Δικαιοσύνη.