«Πώς το τρέξιμο με βοήθησε να αντιμετωπίσω τον HIV»

Πριν από μερικά χρόνια, ο συγκάτοικος του Ντέιβιντ Ντουράν, ενός αμερικανού δημοσιογράφου με ειδίκευση στο ταξιδιωτικό ρεπορτάζ, του ζήτησε να πάει μαζί του στον γιατρό. Επρεπε να κάνει ένα τεστ HIV, το πρώτο που θα έκανε ποτέ, και επειδή ήξερε ότι ο Ντουράν είναι γκέι και επιμελής στις εξετάσεις του κάθε εξάμηνο, δεν ντρεπόταν να του ζητήσει λίγη συμπαράσταση. Ο Ντουράν συμφώνησε χωρίς δεύτερη σκέψη. Θυμήθηκε πόσο τρομακτική του είχε φανεί η πρώτη φορά που πήγε ο ίδιος να κάνει το τεστ και προσφέρθηκε να κάνει κι εκείνος εξετάσεις μαζί με τον φίλο του, για ηθική υποστήριξη.

Δεν είχε ιδέα ότι ήταν η μέρα που θα άλλαζε η ζωή του. Το τεστ του βγήκε θετικό, ενώ ο συγκάτοικός του ήταν αρνητικός. Ξαφνικά, οι ρόλοι αντιστράφηκαν. Τα καθήκοντά του ως υποστηρικτικού φίλου εξαφανίστηκαν και ήταν εκείνος που έψαχνε για βοήθεια.

«Γιατί εγώ;»

«Η διάγνωση άρχισε να με κατατρώει», θυμάται. «Είχα μια παρέα στενών φίλων από τους οποίους θα μπορούσα να ζητήσω ψυχολογική κυρίως υποστήριξη, αλλά, αντίθετα, έκανα ό,τι κάνουν οι περισσότεροι – απέφευγα να το αναφέρω· κανείς δεν θέλει να γίνει βάρος στους άλλους. Αντίθετα, άραξα μπροστά στην τηλεόραση, συνήθως με ένα μπουκάλι αλκοόλ στο χέρι, και καλωδιώθηκα στο Disney Channel. Αυτό δεν ήταν αρκετό για να κρατήσει μακριά τις έμμονες σκέψεις που κλωθογυρνούσαν στο μυαλό μου. Και δεν υπήρχε στιγμή που να μη σκεφτώ το πιο απλό: Γιατί εγώ;».

Ο Ντέιβιντ Ντουράν, παρόλα τα ταξίδι του ανά τον κόσμο, δεν ήταν ποτέ δρομέας πριν από τη διάγνωσή του με τον HIV. Είχε, πάντως, σχηματίσει μια ρομαντική ιδέα στο μυαλό μου για το πώς θα ένιωθε μια μέρα αν έδενε τα κορδόνια των αθλητικών του και αν έφευγε, χωρίς συγκεκριμένη διαδρομή ή προορισμό. Το «όραμά» του για το τρέξιμο έμοιαζε πάντα γαλήνιο – σκεφτόταν πώς θα ήταν να είσαι σε θέση να μην εστιάζεις σε τίποτα άλλο εκτός από το πώς νιώθει το σώμα σου και τι κάνει εκείνη ακριβώς τη στιγμή. Και με κάτι σαν νέα θανατική ποινή να κρέμεται πάνω από το κεφάλι του, αυτή η γαλήνη ήταν κάτι που χρειαζόταν απεγνωσμένα.

Πιάνοντας πάτο

«Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο, ύστερα από έξι αυτοκαταστροφικούς μήνες προσπαθειών που αρνιόμουν να χωνέψω ότι έχω HIV – οι οποίοι με οδήγησαν στο να χάσω τη δουλειά, τους φίλους μου, ακόμη και την ίδια την όρεξή μου για να ζήσω – φόρεσα τα αθλητικά μου και βγήκα για τρέξιμο», αφηγείται στο αμερικανικό περιοδικό «Runner’s World». «Είχα πιάσει πάτο και ήξερα ότι έπρεπε να δοκιμάσω κάτι, οτιδήποτε, για να αλλάξω τα πράγματα. Επρεπε να κάνω ξανά το συναίσθημα της χαράς και της ευτυχίας να μη μοιάζει τόσο ξένο σε μένα».

Καθώς πετάχτηκε σπριντάροντας από την εξώπορτα του κτιρίου του, ένιωσε μια έκρηξη ενθουσιώδους ενέργειας που διήρκησε… δύο τετράγωνα. Μετάνιωσε αμέσως για την απόφασή του και σταμάτησε. Δεν επέμεινε. Γύρισε σπίτι του, λαχανιασμένος, και έπεσε πάλι με τα μούτρα στον καναπέ. «Παρ’ όλ’ αυτά, ήξερα ότι δεν θα μπορούσα να κάθομαι για πάντα μπροστά στην τηλεόραση», λέει, «έτσι κι αλλιώς δεν με βοηθούσε. Ενιωσα αποφασισμένος να κάνω μια πραγματική προσπάθεια με το τρέξιμο. Ετσι την επόμενη μέρα δοκίμασα μια πιο ρεαλιστική προσέγγιση και περπάτησα για 20 λεπτά. Το έκανα κάθε μέρα για έναν μήνα, και μετά έβαζα μέσα στο περπάτημά μου σιγά σιγά μικρά κομμάτια τρεξίματος. Ανυπομονούσα για εκείνες τις βραδινές εξορμήσεις. Ηταν η ψυχική απόδραση που έψαχνα. Ημουν τόσο αποφασισμένος να φτάσω στο επόμενο επόμενο φανάρι, να “γράψω” ακόμη ένα το τετράγωνο, ώστε δεν υπήρχε χώρος να σκεφτώ τίποτα άλλο».

Αερόβια άσκηση

Τον τρίτο μήνα, ο Ντέιβιντ Ντουράν έτρεχε περισσότερο από όσο περπατούσε σε κάθε προπόνηση, και η πιο περήφανη στιγμή του λέει πως ήταν η ολοκλήρωση ενός φιλανθρωπικού αγώνα κατά του AIDS μαζί με τους φίλους και την οικογένειά του. Ενώ το σώμα του προσαρμοζόταν στην αυξημένη αερόβια άσκηση και σε μια πιο υγιεινή διατροφή, το μυαλό του μπόρεσε να επεξεργαστεί καλύτερα τι σημαίνει πραγματικά να είσαι οροθετικός σήμερα. «Δεν είναι η δεκαετία του ’80. Μια θετική διάγνωση δεν χρειάζεται να είναι θανατική ποινή», λέει. «Διαγνώστηκα σε μια ηλικία που, εφόσον διατηρώ τον εαυτό μου υγιή, μπορώ να ζήσω όσο κάποιος δεν έχει διαγνωστεί. Μπορώ ακόμα να καταφέρω όλα αυτά που ονειρευόμουν να κάνω. Μπορώ ακόμα να είμαι εγώ».

Το τρέξιμο είχε επίσης μία απροσδόκητη «παρενέργεια» για τον ίδιο – τον βοήθησε να μετριάσει τις παρενέργειες των αντιρετροϊκών φαρμάκων. «Παίρνω έναν συνδυασμό φαρμάκων καθημερινά, όλα σε ένα χάπι, για να διαχειριστώ τη χρόνια νόσο μου. Οι παρενέργειες φαίνονταν σαν μια ατελείωτη λίστα – ένα άτομο μπορεί να εμφανίσει ναυτία και έλλειψη όρεξης, ενώ ένα άλλο υποφέρει από αϋπνίες ή σοβαρή διάρροια». Οι δικές του επικεντρώνονταν σε εντερικές διαταραχές. Αλλά το να διατηρείται σε καλή φυσική κατάσταση και το να τρέφεται με υγιεινές τροφές που ενισχύουν το ανοσοποιητικό (αποδείχτηκε ότι είναι μεγάλος φαν του μη παστεριωμένου γιαουρτιού αναμεμειγμένου με κάθε είδος βατόμουρου που είναι γνωστό στην ανθρωπότητα) τον βοηθά να κρατήσει τις αρνητικές αντιδράσεις υπό έλεγχο».

Αλλαξε το νόημα

«Καθώς περνούν τα χιλιόμετρα, καθώς περνούν τα χρόνια, συνειδητοποίησα ότι, ενώ μπορεί να άρχισα να τρέχω ως μέσο για να ξεφύγω από τα συναισθήματα και τη διάγνωσή μου, δεν χρειάζεται να είναι πλέον αυτό το νόημα», καταλήγει. «Δεν χρειάζεται να τρέξω μακριά – δεν με κυνηγάει τίποτα. Αντίθετα, μπορώ να τρέξω προς τη ζωή – μια μαχρόχρονη ζωή – και ένα ευτυχισμένο, υγιές μέλλον».