Υποταγή

Aπό τον ορυμαγδό των δηλώσεων σχετικά με το θέμα, ξεχωρίζω δύο. Η μία ανήκει στην Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία της Ολλανδίας: «Εκφράζουμε τη βαθιά μας λύπη που δεν κατέστη δυνατό να φτάσουμε μαζί σε μια λογική λύση. Εξακολουθούμε να πιστεύουμε στο μήνυμα του OneLove και θα συνεχίσουμε να το μεταφέρουμε, αλλά η πρώτη μας προτεραιότητα στο Παγκόσμιο Κύπελλο είναι να κερδίζουμε τα παιχνίδια».

Αντί για λύπη θα έπρεπε να εκφραστεί οργή, αφού η FIFA εξευτέλισε τις ποδοσφαιρικές ομοσπονδίες περιμένοντας την παραμονή των αγώνων για να απαντήσει απορριπτικά στο αίτημα που είχαν υποβάλει από τον περασμένο Σεπτέμβριο να φορέσουν οι αρχηγοί τους το περιβραχιόνιο κατά των διακρίσεων. To επιχείρημα της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας είναι ότι απαγορεύεται κάθε έκφραση πολιτικής θέσης στη διάρκεια των αγώνων. Και τότε γιατί επετράπη στον Χάρι Κέιν και την παρέα του να γονατίσουν λίγο πριν από την έναρξη του χθεσινού αγώνα της Αγγλίας με το Ιράν; Η γενική αντίθεση στον ρατσισμό γίνεται ανεκτή, ενώ η διαμαρτυρία για τη συγκεκριμένη απαγόρευση της ομοφυλοφιλίας όχι;

Η δεύτερη δήλωση ανήκει στον αρχηγό της εθνικής ομάδας της Γαλλίας Ουγκό Γιορίς. «Οταν είμαστε στη Γαλλία», είπε, «όταν υποδεχόμαστε ξένους, θέλουμε συχνά από αυτούς να ακολουθούν τους κανόνες μας, να σέβονται την κουλτούρα μας, και θα κάνω το ίδιο όταν πάω στο Κατάρ. Μπορεί να συμφωνώ ή να διαφωνώ με τις ιδέες τους, αλλά πρέπει να δείχνω σεβασμό». Ο 35χρονος παίκτης εννοεί μάλλον «υποταγή», την ίδια υποταγή που προφανώς πιστεύει ότι πρέπει να δείχνουν οι Ιρανές απέναντι στους μουλάδες ή που θα έπρεπε να έχει δείξει η Κριστιάν Αμανπούρ υποκύπτοντας στην απαίτηση του ιρανού προέδρου να φορέσει μαντίλα στη συνέντευξη που θα του έπαιρνε.

Σοβαρότερες όμως από τις λάθος λέξεις είναι οι λάθος πράξεις. Διότι στην υπόθεση αυτή όλοι κάνουν τη δουλειά τους εκτός από τη φιλελεύθερη Δύση. Το Κατάρ αρνείται να επιτρέψει στο έδαφός του εκδηλώσεις ξένων υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων μπας και πάρουν ιδέες οι ντόπιοι. Η FIFA υπακούει πειθήνια, προστατεύοντας τα συμφέροντα και τα προνόμιά της. Χώρες όμως όπως η Αγγλία, το Βέλγιο, η Ολλανδία, η Γερμανία και η Δανία πώς δέχονται να υπαναχωρούν από τις αρχές τους; Κι αν ο κίνδυνος ήταν να συλληφθούν ή να φυλακιστούν οι παίκτες που θα τολμούσαν να παραβιάσουν τους κανόνες, θα μπορούσε κανείς να το καταλάβει. Αλλά, διάβολε, για μια κίτρινη κάρτα;

Το παράδειγμα γενναιότητας ήρθε χθες από εκεί που δεν το περιμέναμε: από τους παίκτες της εθνικής ομάδας του Ιράν, οι οποίοι αρνήθηκαν να τραγουδήσουν τον εθνικό ύμνο σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τη βίαιη καταστολή των διαδηλώσεων υπέρ της ελευθερίας στην πατρίδα τους. Κι αυτοί για να κερδίσουν ταξίδεψαν στο Κατάρ. Αλλά αυτό δεν τους εμπόδισε να στείλουν το πολιτικό τους μήνυμα.