Δίκες

Σήμερα ξεκινάει ουσιαστικά η δίκη Παππά – Καλογρίτσα στο Ειδικό Δικαστήριο. Θα διεξάγεται παράλληλα με τη δίκη Παπαγγελόπουλου – Τουλουπάκη, κάτι που αποτελεί ασφαλώς πρωτοτυπία για τα δικαστικά μας πράγματα.

Δύο Ειδικά Δικαστήρια ταυτοχρόνως!

Αλλά με το ίδιο περίπου αντικείμενο. Την προσπάθεια των κατηγορουμένων να εγκαθιδρύσουν σε διαφορετικούς τομείς τις βάσεις ενός καθεστώτος.

Στη Δικαιοσύνη ή/και στον Τύπο.

Παρά την κομματική μπουρδολογία, ο πρώην υπουργός Παππάς δεν διώκεται επειδή έκανε διαγωνισμούς κι «έβαλε τους καναλάρχες να πληρώσουν».

Αλλωστε ο πρώτος διαγωνισμός κρίθηκε αντισυνταγματικός και ακυρώθηκε από το ΣτΕ λίγους μήνες μετά την πραγματοποίησή του.

Ο Παππάς διώκεται επειδή πήγε να στήσει τους διαγωνισμούς. Αν το ζήτημα ήταν απλώς να πληρώσουν οι καναλάρχες για τις άδειες, δεν είχε παρά να τους κόψει τιμολόγιο.

Αλλά τρεις σκασίλες είχαν οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ αν οι καναλάρχες πληρώσουν ή δεν πληρώσουν.

Το ζητούμενο ήταν να αλλάξουν καναλάρχες και να φτιάξουν τους δικούς τους, ή έστω να εξασφαλίσουν από τους υπάρχοντες μια ευνοϊκή μεταχείριση. Τόσο απλό!

Ακριβώς λοιπόν όπως ο Παπαγγελόπουλος κανόνιζε τις διώξεις και τα δικαστήρια, έτσι και ο Παππάς ήθελε να ρυθμίζει τις τηλεοράσεις.

Και το σχέδιο αυτό δεν ήταν προσωπική πρωτοβουλία τού ενός ή του άλλου υπουργού. Ηταν συνολική επιδίωξη της τότε κυβέρνησης.

Δεν είναι τυχαίο πως τριάμισι χρόνια τώρα βασικός στόχος του ΣΥΡΙΖΑ παραμένει (με τον έναν ή τον άλλο τρόπο) ο Τύπος.

Εχει συγκροτήσει ήδη από τα προηγούμενα χρόνια ένα αχαλίνωτο δημοσιογραφικό παράκεντρο κι επιμένει σε κάθε πιθανή κι απίθανη μεθόδευση για να επιβάλει την ατζέντα και τις επιλογές του.

Κάτι φυσικά που μπορεί να επιτευχθεί μόνο με την ανοχή ή την επιείκεια της Δικαιοσύνης.

ΝΑ ΤΟΙ λοιπόν ο Παπαγγελόπουλος και ο Παππάς. Αλλαξε λίγο το στόρι αλλά το έργο παραμένει ίδιο.

Φυσικά τα Ειδικά Δικαστήρια δεν δικάζουν πολιτικά σχέδια.

Ουδείς θα μπορούσε άλλωστε να κατηγορήσει την πρόεδρο και την εισαγγελέα της δίκης Παπαγγελόπουλου – Τουλουπάκη ότι δεν επιδιώκουν την καλύτερη δυνατή μεταχείριση για τους κατηγορουμένους.

Αντιλαμβάνομαι πως για όλες τις δυσώδεις υποθέσεις της προηγούμενης κυβέρνησης κυκλοφορεί ένα κατευναστικό επιχείρημα του τύπου «ακόμη κι αν προσπάθησαν, απέτυχαν. Τι να τους κυνηγάμε τώρα;».

Μόνο που στην πολιτική ποτέ δεν τελειώνουν τα πράγματα αν δεν τα τελειώσεις.

Οπως έλεγε κι ο Ζακ Σιράκ «είναι λάθος να συγχωρείς εκείνον που πήγε να στη φέρει. Διότι αν το κάνεις, θα προσπαθήσει να στη φέρει και δεύτερη φορά ώστε να αποδείξει πως και την πρώτη είχε δίκιο».