Ναι, το Πολυτεχνείο ζει

Σαράντα εννέα χρόνια εφέτος από εκείνες τις άγριες μέρες του Νοεμβρίου, πες μισός αιώνας. Οσα, περίπου, είχαν περάσει από τη Μικρασιατική Καταστροφή έως το 1973. Και αναρωτιέμαι τι σημαίνει σήμερα αυτή η επέτειος για ένα παιδί της τρίτης Γυμνασίου, όσο, δηλαδή, ήμουν εγώ τότε. Τι σήμαινε για εμένα, εκείνη την εποχή, η Σμύρνη; Ηταν απλά ένα ιστορικό γεγονός ή μία «ζώσα» ακόμα ιστορία; Εχω την εντύπωση το δεύτερο. Κι ας είχε μεσολαβήσει το πιο κοντινό σε εμάς έπος του 1940 και η Κατοχή. Οι άνθρωποι μιλούσαν περισσότερο για τον Διωγμό (έτσι το έλεγαν στη Σύρο), η λέξη «πρόσφυγας» πυροδοτούσε συγκεκριμένους συνειρμούς ακόμη και στα παιδιά, δεν περιμέναμε κάποια επέτειο για να τιμήσουμε τη μνήμη, δεν υπάρχει άλλωστε κάποια σχετική. Και μέχρι το τέλος της δεκαετίας του 1960, στις περίφημες αναζητήσεις του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού από το ραδιόφωνο, αναφέρονταν ακόμη σε εκείνους που «τους είδαν για τελευταία φορά στην ξύλινη αποβάθρα». Ενώ σήμερα; Ποιος μιλάει για το Πολυτεχνείο τις υπόλοιπες, πλην του τριήμερου εορτασμού, 362 μέρες τον χρόνο; Δεν εννοώ να γραφτεί κάποιο άρθρο που θα αμφισβητεί κάτι και να ξεσπάσει μία «ενδοοικογενειακή» διαδικτυακή συζήτηση που θα διαρκέσει όσο μια τροπική καταιγίδα. Εννοώ να μιλάει η γιαγιά γι’ αυτό ενώ μαγειρεύει. Διότι γιαγιάδες είναι σήμερα τα κορίτσια του Πολυτεχνείου.